Preimarkt

Of je nou Priemark, preimark, praaimark of priemarkt zegt, het blijft een klote winkel.
Het is niet nodig je persoonlijk aangesproken te voelen als je zelf onwijze prie- prei- praaimark fan bent hoor. Het is gewoon wat ik ervan denk en dat heeft een heel verhaal achter zich (want ik ben echt niet zo'n meisje dat zomaar conclusies trekt zonder na te denken, duh).

De eerste keer Primark was voor mij samen met mijn moeder. Ik zat net in mijn meisjesmeisjes periode en daarom ging ik gezellig met mijn moeder kleren kopen. Ik vond het helemaal geweldig! Het was rotweer en het was megadruk, maar wauw, zoveel kleren en zo goedkoop!
De tweede keer Primark was samen met een vriendin. Mijn swag-periode was net aangebroken. De tijd dat ik me hartstikke cool voelde in mijn oversized legerjasje en met knalrode lippenstift. Ik vond de Primark nog steeds heel erg leuk en ik kocht duizend dingen met kruizen erop en als er geen kruis op stond dan was het wel een leuke tekst of een kicken plaatje (je begrijpt wel dat ik dit soort dingen nooit in het echt zeg hè?).

Maar toen brak de derde keer aan. En ik weet niet of het lag aan dat driemaal scheepsrecht is, of dat het kwam omdat Primark 7 letters heeft en als je daar dan een letter afhaalt omdat in een parallel universum niemand Primark zegt maar Primar, en je het dan deelt door twee er drie uitkomt, maar ineens vond ik het helemaal kut. Rot. Vervelend. Niet meer fijn. Niet meer zo leuk als ik het ooit had gevonden.
Ik zal je vertellen waarom. Ik had schoenen gekocht. Heel leuk allemaal, een soort nep All Stars met roze enzo. Nou in ieder geval, niet veel later kwam ik een hele leuke jas tegen, maar daar kwam ik 12 euro tekort voor. Dat was precies het bedrag wat de schoentjes hadden gekocht en dus besloot ik ze terug te brengen naar de Prie- Prei- Praaimark.
Daar leerde ik een wijze les;

                      Breng nooit iets terug naar de Primark!

Het is een korte, maar erg wijze les die je echt van mij moet aannemen, het zal je leven redden! (Als je uberhaubt (mijn laptop wilt geen verbetering geven van mijn uberhaubt spelling. Dan maar uberhaubt zonder puntjes) al van plan bent om iets te kopen bij de Pri- Praai- Preimarkt).

Ik ging dus die schoenen terug brengen. De rij bij de kassa leek lang, de rij bij de klantenservice niet echt. Blijkbaar staat de lengte van een rij niet direct in contact met de duur van het wachten. Ik had duizend paar van die schoenen kunnen kopen in de tijd van het wachten bij die klantenservice.

Geen idee wat voor een domme, langzame snollen ze daar hebben neergezet, maar het duurde eeuwen! En ik maar wachten tot ik die jas kon kopen, want ik wilde gewoon weer weg uit Rotterdam en lekker naar mijn eigen vertrouwde Den Haag, 070, Agga City. 

Het duurde en duurde en toen eindelijk brak het moment aan! Ik gooide de schoenen op de toonbank en riep: 'Ik wil ze heel graag terugbrengen!'. Waarop de langzame, domme snollenvrouw om mijn bonnetje vroeg wat ik natuurlijk al lang na die stomme roze gympies had neergelegd. Ik schoof het ding naar haar toe, ze bekeek het, zocht het artikel (snel gevonden trouwens, zo langzaam was ze dus niet). Ik mocht een handtekening neerkrabbelen die ik niet eens had maar ze nam blijkbaar genoegen met het gare ding wat een soort van leek op een combinatie tussen mijn naam en een krabbel die je zet om te kijken of er nog inkt uit je pen gaat komen of dat je het ding beter weg kan gooien.

Toen zei de vrouw: 'Dat was het, je kan gaan', waarop ze het geld in mijn hand drukte. 

Dat alles duurde niet veel langer dan twee minuten en God mag weten wat die mensen voor mij allemaal voor een handtekeningen moesten zetten, maar ik snap nog altijd niet hoe het kan dat ik daar ruim twee uur stond te wachten.

Oja, vandaag was ik er weer. Het was vandaag weer erg druk, en erg vol met van die meisjes die een shirt willen van Nirvana hoewel ze het niet luisteren (ik luister ook geen Nirvana hoor, maar ik heb er dan ook geen bandshirts van). Maar er was wel een leuk ding. Ik heb namelijk gezien hoe een bewaker op zijn schermpje en stelende vrouw in de gaten hield. Ze stal een setje ringen en een setje armbanden. Het was veel te leuk om te zien, hij had helemaal op haar ingezoomed, en het was erg komisch dat ze dacht dat niemand haar door had. Ze spiedde in het rond, precies zoals je verwacht bij een dief. En toen liet ze het zo hop in haar tas glijden waarop de bewaker zijn portofoon pakte. Niet veel later zag je op de camerabeelden hoe de vrouw werd aangesproken door een andere bewaker.

Ik heb de camera bewaker man toen bedankt, omdat het zo leuk vond om te kijken naar hoe een vrouw aan het stelen was. Hij moest er om lachen en zei dat het niet de bedoeling was dat ik dit zag maar dat hij blij was dat hij toch nog iets goeds had kunnen maken van mijn dag.

Ach ja, moet je niet met je scherm midden tussen de blousjes gaan zitten hè.

Prie- Praai- Primark, voor mij is eens per jaar wel weer genoeg.

Liefs Tess

Kat in 't bakkie

Na een half uur dansen in de keuken, minstens zevenennegentig kapsels verder en met nog ruim twee uur op de klok voordat mijn 'avondprogramma' begint, opende ik het wereldwijde net en bezocht voor de grap weer eens mijn blog. Want die bestaat natuurlijk nog gewoon, al was ik dat alweer vergeten.

Je kent het denk ik wel. Dat je iemand tegenkomt.
Ha, ik hoop heilig dat je nu denkt 'ja dat ken ik wel', want anders kom je dus nooit iemand tegen en dat zou wel een ernstige zorg zijn. 
Nu komt het gedeelte waarvan ik ook hoop dat je denkt 'ja dat ken ik wel'. Want soms kom je iemand tegen en je kent hem of haar. Als je iemand kent, wordt er van je verwacht dat je gedag zegt. En als je diegene ook nog eens iets beter kent dan 'jij zit volgens mij bij mij op school en ik heb jou geloof ik wel eens zien staan voor het scheikunde lokaal omdat je eruit was gestuurd, terwijl ik naar de wc liep omdat ik nodig mijn tampon moest vervangen omdat ik niet wilde doorlekken in mijn Levis', dan wordt er ook nog van je verwacht dat je hem of haar dan ook nog eens aanspreekt. 
Dan zeg je 'heeeeey, hoe gaat het met je?!'. Je doet erg je best om geïnteresseerd en sociaal over te komen en daardoor klink je net een beetje te enthousiast, maar goed, je hebt je best gedaan.
Vervolgens is het aan de andere persoon om te antwoorden. Je kan twee dingen verwachten.
          'Heeeeey, ja gaat goed hoor! Met jou?'.
          'Kan beter, kan slechter'.
Bij optie twee hoef je echt geen 'met jou' te verwachten, want de betreffende persoon wil gewoon heel graag kwijt hoe kut het leven wel niet is en hij of zij is ook helemaaal niet geïnteresseerd in jouw leven (doet niet eens z'n best om wel zo over te komen).  Dan komt er dus dat moeizame gesprek.
'O, wat is er dan aan de hand?'
'Jaaa, lang verhaal. Maar school is weer begonnen natuurlijk en ik heb zoveel huiswerk! Echt niet normaal hoor! En de leraren zijn zo streng. Serieus hé, echt moeilijk irritant. En ik zit ook met zulke mogolen in de klas. Zo druk, dan kan ik me toch niet concentreren?!'
'Aww, God wat naar voor je. Maar hè, ik heb haast ik moet er gauw vandoor. Ik zie je nog!'
En dan ren je heel erg snel weg.

Nou, als iemand nu aan mij zou vragen hoe het met me gaat, dan zou ik antwoorden 'ja, ontzettend goed! M'n vriend (Lars) heeft een hartstikke leuke babypoes gevonden en die is nu in zijn huis en die mag daarna bij mij wonen tot de eigenaren hem zoeken. Ja echt een leuk dier is het. Ik ben er helemaal verliefd op geworden, het is zo'n schatje. Echt hoor, als ie niest... Awww, ik zie dat koppie helemaal voor me. Zelfs als hij zijn kattenbak vol aan het schijten is, is het een hartstikke leuke kat! Ik snap ineens hoe moeders zich voelen, die zijn ook altijd helemaal in de wolken van hun baby als hij of zij een luier vol gekakt heeft of over hun rug heen kotst terwijl er pies langs zijn of haar been sijpelt, zo hop, je mooie avondjurk naar de gallemiese (ik weet niet zeker of gallemiese een woord is. In ieder geval niet als je het zo spelt, maar het betekend 'naar de tering' alleen dan zo dat je het ook kan zeggen waar je kind bij is). En omdat die kat dus zo lief zit te poepen, gaat het heel erg goed met me!'.

De kat heet trouwens Tonijn. Dat is niet een naam die ik zou hebben uitgekozen voor mijn babykat, maar Lars wel en daar zit dan weer een verhaal achter en omdat ik toch lekker bezig ben met typen, muziek luisteren, dropjes eten en selfies maken (ja gadverdamme, dat doe ik dus ook veel te veel sinds ik een mobiel heb met frontcam), ga ik dat lekker ook vertellen!

Lars vond de poes namelijk toen hij samen met twee vrienden uit eten was geweest in Café Emma (heel leuk café, daar werk ik dus ook. Oeeeh, ik moet zo echt iets leuks vertellen over het woord café). 
Toen bleven ze nog even wat drinken. En ik weet niet of je bekend bent met drie vrienden die 'nog even wat drinken', maar dat eindigt meestal in drie dronken mannen. Nou, toen ze eventjes in het tuintje van Emma stonden te roken (niet Lars hoor, ik heb een reuze braaf vriendje wat alleen maar honderd baco's drinkt op een avond, geen gekkigheden met sigaretten), bleek er dus een heel zielig kat op het dak te zitten. Die miauwde zich half dood, en toen hij van het dakje af probeerde te springen, viel hij heel hard op de grond. (Toen ik dat hoorde moest ik bijna huilen, mijn lieve schattenkatje viel van een dakje (sippe smiley)). 

Bobby, Floris en Lars besloten de kat toen maar in een mayonaise emmer mee te nemen naar huis, waar ze tonijn aan hem voerden (en daarna makreel). De tonijn ging er in als zoete koek (alhoewel ik denk dat zoete koek er bij een kat minder makkelijk in gaat), en zo kwam het dat zij hem de hele avond Tonijn noemden. Ik dacht meteen 'waarom niet Makreel?', maar achteraf gezien past Tonijn toch echt beter bij zijn karakter, want hij lijkt qua innerlijk erg op een tonijn en niet zo op een makreel (echt waar).


Dit was het dan weer. Onee, toch niet. Nu komt het verhaal over het woord café. Het is erg kort hoor, maak je geen zorgen.
Voor Engels moeten we woordjes oefenen en in een van de hoofdstukken stonden de woorden 'pub' en 'café'. Pub werd vertaald als 'café'. Café werd vertaald als 'eethuisje zonder drankvergunning'.

Dus, vergis je nooit als je in Engeland bent! Café is geen café, maaar een eethuisje zonder vergunning! (Ik moest heel hard lachen om de vertaling, ik pieste zowat in mijn broek. Maar ja, misschien ligt dat aan mij want ik houd dus ook van een poepende kat).

Liefs Tess

Tess is een crimineel?!

En ineens dacht ik 'laat ik anders weer eens een keer een blogpost maken'.
Dat is niet zo'n heel rare gedachte eigenlijk, want als je een blog hebt, dan moet je ook af en toe iets posten.

Mijn examens zijn overigens allemaal achter de rug (zoveel posts over examens, kan je nagaan hoeveel tijd en aandacht die klotedingen van me eisen!), en ik kan vol trots melden dat ik ben geslaagd met allemaal hele mooie cijfers die er natuurlijk niet toe doen want meedoen is belangrijker dan winnen (Engels; 9.4 (!!!!!!!), Nederlands; 8, Wiskunde; 6, Frans; 8, Duits; 8, Maatschappijleer; 8).
Voor wiskunde deed ik overigens een herexamen en zo wist ik mijn 4.2 om te zetten in een 6 waar ik ontzettend trots op ben. Ik kon namelijk ook over zonder wiskunde, maar dat geeft zo'n net-niks gevoel. 
Op die 9.4 ben ik ook hartstikke trots. Echt waar. Vooral omdat ik dacht dat ik de brief die we moesten schrijven over een Engels Koffie- en Theemuseum, compleet verpest had. Uiteindelijk bleek de brief foutloos (ik hoorde dat en ik was blijer om dat te horen dan dat ik was toen ik te horen kreeg dat ik geslaagd was. Dat is misschien wel een beetje gek maar ik had het echt niet verwacht, vandaar mijn trots).

Voor de rest heb ik het ook enorm naar mijn zin buiten school. School raakte daardoor een beetje in de vergetenheid (da's geen woord. Autocorrect maakt er 'vergetelheid' van, wat hoogstwaarschijnlijk wel het goede woord is, maar vergetenheid is een mooier woord...), en doordat school een beetje in de vergetenheid raakte, krijg ik binnenkort een brief van leerplicht door de bus.
Echt, ik zit daar zo op te wachten! Ik lig dagen en nachten lang voor de deur, hopende op de voetstappen van de postbode die steeds dichterbij zullen komen. De vingers van de postbode die de brief vastpakken, en ik word al helemaal blij als ik denk aan dat hij of zij dan de klep van de brievenbus mijn zijn of haar andere hand opentrekt en de brief door de gleuf steekt en dan... Na een kort moment van twijfel waarin waarschijnlijk wordt gekeken of de brief inderdaad bestemd is voor nummer 34... Laat de postbode de brief uit zijn of haar hand glijden. De brief dwarrelt naar beneden precies in mijn handen en ik zal de brief openscheuren en de taart tevoorschijn halen en confetti strooien en de stripper uit de tuin halen! En heeel blij zal ik de datum zien staan van de eerste afspraak voor een gesprek en vol vreugde zal ik mijn hele vakantie opgeven voor leerplicht.

WANT WAT IS ER NOU LEUKER DAN LEERPLICHT?

Oke oke, ik overdrijf.
Want leerplicht is echt nog niet het leukste. Want na een gesprek met leerplicht mag ik waarschijnlijk direct door naar bureauHALT, da's de kinderpolitie.
Nou je merkt het, ik heb er ontzettend veel zin in en ik ben reuze blij dat ik al die uren gespijbeld heb. Wacht... Dat is wel waar trouwens want ik heb heel veel fijne uurtjes bij Lars in bed doorgebracht en ontbijtjes met hem gegeten en relatiedingen gedaan en dat was echt een miljoenmiljardhonderdduizend keer beter dan school! Dus uiteindelijk is het het misschien wel een heel klein beetje waard...

Dit is overigens niet wat ik zal zeggen tijdens het gesprek met leerplicht. Ik hoop dat ik mezelf een beetje kan redden met mijn... Euhm, bij de Sims kan je dit oefenen voor de spiegel maar ik ben even het woord kwijt. Je oefent je sociale vaardigheden maar niet je sociale vaardigheden maar... Nou, ik weet het even niet meer maar ik hoop dus dat ik mezelf kan redden door vooral heel vaak te zeggen dat ik weet dat ik fout zit en dat ik zoveel van school hou en weet ik het wat. Het werkt vast een klein beetje en als ik mezelf daar een klein beetje taakstraf mee kan besparen, dan zou ik al reuze blij zijn.

Aan de andere kant; een meisje uit mijn klas moest nadat leerplicht haar naar HALT had gestuurd in een bejaardentehuis drankjes rondbrengen. Ik had een oma in het bejaardentehuis en als zo iemand langs kwam met drinken, was dat eigenlijk altijd heel erg gezellig. Dan zei zo iemand 'Hallo mevrouw de Bruin, wat wilt u vandaag drinken? Een appelsapje?'. Nou, als ik dat zou mogen doen zou dat echt de hemel op aarde zijn! Bejaarde mensen zijn namelijk hartstikke lief en met een beetje geluk hebben ze een schaaltje met snoepjes en mag je een snoepje als je even met ze praat. 
Echt hoor, dat lijkt me super leuk.
In een oranje hesje propjes prikken in het Zuiderpark lijkt me dan weer minder. Oranje is niet zo mijn kleur.

(Oeeh, hier laat ik mijn landje wel een beetje in de steek hè? Ik ben dol op oranje!).

Zo dat was het weer voor deze maandagmiddag. Het is stikheet en ik moet morgen voor de vierde dag op rij werken. Verder gaat het goed en ga ik gauw weer terug naar mijn deurmat, hopende dat die envelop me snel mag komen verblijden!

Liefs Tess

Opgeruimde chaos

Grappig. Gisteren schreef ik heel enthousiast over het Nederlands examen en over hoe leuk het wel niet was en etc. En hoewel ik niet heb gezegd dat ik het makkelijk vond (toch?), merkte een vriend heel terecht op dat hij een spelfout had ontdekt.
Een spelfout, dat kan natuurlijk gewoon. Want ik bedoel, ik ben ook maar een mens! En je weet het, fouten maken is menselijk. Hoe fataal ook, het gebeurd iedereen wel eens. Zo liet ik gister eten van mijn lepel vallen doordat ik zo vrolijk aan het vertellen was. Toen was mijn witte trui niet meer zo heel wit.
Nou, dat is dus ook een fout, want het ging verkeerd. Verkeerd, fout. Bijna hetzelfde. 
Maar soms is een fout iets erger dan een lepel vol eten die niet netjes in je mond eindigt. In de tijd dat er nog videobanden bestonden waar je tv programma's op op kon nemen, heb ik bijvoorbeeld al de kinderfilmpjes van mijn broer en zus verwijderd. Echt niet expres hoor, niet dat je denkt 'wat is die Tess en sadistisch rotkind'. Ik wilde gewoon SpangaS opnemen, en per ongeluk zat toen die band er nog in.
Kijk dat is al stukken fataler, want nu kunnen we dus nooit meer kijken naar hoe lief mijn broer en zus wel niet waren. Van mij zaten er overigens geen filmpjes bij, want blijkbaar was ik niet interessant genoeg.
Hoewel ik wel een verschrikkelijk leuk kind was hoor!

Ken je trouwens dat je dan iets aan het doen bent en dat er even iets anders tussendoor komt en dat je je eerste activiteit gewoon compleet vergeet?
Dat had ik dus net. Ik was heel enthousiast aan het bloggen en eventjes bekeek ik een filmpje op YouTube en ineens is het een half uur later! Hoe kan dat zomaar? 
Waarom blijft mijn hoofd niet gewoon belangrijke dingen onthouden zoals een blogpost maken? Dat is toch stukken belangrijker dan YouTube filmpjes kijken? Maar goed. Chaotisch als ik ben, doe ik teveel tegelijkertijd en vergeet ik de helft van wat ik aan het doen ben.

Is ook wel eens als ik mijn kamer aan het opruimen. 
In mijn kamer heb ik namelijk een doos met spullen die eigenlijk niet echt een functie hebben ofzo, of die in ieder geval niet heel prominent in mijn kamer hoeven te staan, maar die ik ook niet weg kan gooien omdat ik er op een bepaalde manier toch waarde aan hecht. Nou, dan ben ik dus aan het opruimen (je kent het wel. In een veelste groot t-shirt en dan met heel hard muziek aan. O, en ik heb dan ook altijd iets als koekjes ofzo, want dan is het leuker omdat je tegelijkertijd kan eten) en dan stuit ik op die doos. En ik weet niet wat het is, maar mijn chaotische hoofd zendt dan een signaal uit. 
Alle alarmbellen beginnen te rinkelen en ik MOET die doos dan pakken. Heel erg stom. Ik heb er oprecht geen controle over. Er is een drug en die zorgt ervoor dat je lichaam niks meer doet. Althans, wel ademen enzo, maar je ledematen doen simpelweg niet meer wat je wilt. Ze liggen daar maar stil. Je ligt daar dan maar een beetje hulpeloos. Nou zo voel ik me dan ook, alleen dan omgekeerd. Want ik lig niet hulpeloos en stil op de grond maar mijn armen zwiepen zichzelf naar voren en als Playmobil handjes, klemmen mijn vingers zich vast aan de deksel. Voor ik het weet is die doos open en moet alles er een voor een uit.

Heel stom is dat hoor, want zulke interessante spullen zitten er nou ook weer niet in. Gewoon dingen als een dolfijnenhorloge (ik droomde vannacht trouwens echt heel naar dat er zwembaden waren met allemaal gare vissen en enge sidderalen enzo en een enorm zwembad met een orka erin, en elke keer viel ik in dat bad met die orka. En die orka was ontzettend agressief en hij had een soort epilepsie ofzo, want hij bewoog echt veel en onverwacht... Ja dat was mijn droom), olifanten beeldjes, knikkers, een rekenmethode die mijn tante meenam uit India (heel leuk, met een kuiken erop), een doosje met tanden die ik ooit laaaang geleden wisselde... Nou, dat soort dingen dus.
Vervolgens ben ik dan twee uur verder (want het zijn veeel spullen) en is mijn kamer nog steeds niet opgeruimd. Meestal gaan we dan eten en zo komt er niet zo veel van een opgeruimde kamer. 
Su-per onhandig.

Was dit het weer? Dit was het weer. (slap einde)

Liefs Tess

Ik ben er weer!

Ja. Het is weer zover hoor. Ik doe de zoveelste wanhopige poging iets normaals op mijn scherm te laten verschijnen. 
Het is inmiddels een maand geleden dat mijn laatste blogpost online kwam en ik daar wil ik graag mijn excuses voor aanbieden (volgens mij doe ik dat iedere keer, maar dit keer meen ik het ook echt!).

Wat is er in de tussentijd allemaal gebeurd? Ik weet het zelf niet eens meer allemaal precies maar het recentste is denk ik het Nederlands examen waar ik ineens aan moest geloven. Ik was er mentaal gezien nog niet helemaal op voorbereid en een half uurtje voor het examen nam ik toch nog maar eens de briefconventies door. Want het schrijven van een brief was een van de examenonderdelen. Althans, in het examen zit standaard een schrijfopdracht en dat zou een brief zijn (of een artikel. En dat het een artikel zou kunnen zijn zet ik expres tussen haakjes want in het hele jaar hebben we slechts een maal een artikel geschreven maar verder hebben we er niets over gehoord). 
Dus ik deed nog even snel die conventies en tegelijkertijd keek ik om me heen naar alle stressende VMBO-leerlingen die in hun examenbundels leken te verdrinken en de conventies aan het stampen waren.

Ik wierp dus wel eventjes een blik op dat prachtige boek dat het hele jaar had liggen verstoffen in mijn kluisje en nu eindelijk kon shinen op een ranzige kantinetafel. Maar mijn voorspellende gave gaf al aan dat er geen enkele briefconventie in dat hele examen nodig zou zijn. 
Ik haalde mijn schouders op en om tien over een liet ik me meesleuren in de stroom van leerlingen die zich een weg baande door de gangen vol kinderen. Eenmaal bij lokaal 2.10 haalde ik mijn eten en drinken tevoorschijn (want een 'les' waarin gegeten en gedronken mag worden kan ik echt niet zomaar aan me voorbij laten gaan). Vervolgens griste ik drie pennen uit mijn etui. Want je weet maar nooit of je eerste pen misschien wel leeg is en de tweede kapot gaat! Daarnaast pakte ik ook nog mijn potlood en puntenslijper. Ik twijfelde over mijn schaar (stel je voor je hebt ineens een schaar nodig!) maar die stopte ik weer terug en in plaats daarvan pakte ik mijn gum en markeerstift. 

Die markeerstift is overigens niet per se handig hoor, maar die nam ik mee zodat het er in ieder geval uit zou zien alsof ik wist waarmee ik bezig was.
Met mijn handen vol spullen stapte ik het lokaal binnen. Mijn plaats was lekker achteraan, heerlijk, want dan kan je een beetje overzicht houden. Dat is natuurlijk nergens voor nodig (maar stel je voor het is wel nodig!). 
Ik legde alles netjes op mijn tafeltje en ik kwam erachter dat een enkel tafeltje echt te klein is voor al mijn pennen, gummen, potloden, puntenslijpers, scharen (onee die had ik niet mee), eten en drinken.
Tijdens de oefenexamens heb ik altijd aan een dubbele tafel gezeten. Dan kan je je spullen zo lekker uitspreiden en al je woordenboeken ergens neergooien zonder dat ze in het gangpad hoeven te liggen waar er mensen over gaan struikelen enzo.

Oja, dat was ook nog wel een dingetje. Ik had een woordenboek nodig (stel je voor je weet een woord niet!), maar thuis heb ik alleen zo'n driedelige Dikke van Dale, nou voordat je dat ding op school hebt gekregen ben je zes hernia's en vier ruggengraattransplantaties verder. 
Dus nadat ik een bezoek had gebracht aan de dokter (want dat moest ook nog op die ontzettend stressvolle examendag) ging ik nog even de stad in. Maar alle winkels (ja echt ALLE) winkels waren nog dicht. 
De Albert Heijn was gelukkig al wel open en dus trakteerde ik mezelf op eten want eten is altijd een goed idee. Nou, een hele schranspartij later kwam ik erachter dat de HEMA gelukkig wel open was.  De HEMA is echt zo'n winkel waar je alles kan vinden. Vooral aan het begin van het schooljaar is HEMA je beste vriend, want heb je geen geo, liniaal, rekenmachine, fiets, tas, agenda, ontbijt, fietslichtjes, oordopjes, chips, broek, bikini of make-up, dan kun je altijd terecht bij HEMA. 
Dus ik was daar en ik dacht 'ha, hier ga ik mijn Prisma woordenboek wel vinden!'. Maar nee.
De HEMA had geen Prisma woordenboek voor mij.
Nou jammer dan maar ik dwaalde nog wat rond en kocht een geo en fietslichtjes en een nieuwe mascara (want stel je voor ik had ineens mascara nodig!) en ook nog een zak tuinaarde en ging richting school.

Uiteindelijk was mijn mentor mijn reddende engel met een of ander ouderwets woordenboek (met zo'n donkerrode kaft enzo, zo'n woordenboek waarvan je verwacht dat het handgeschreven is en dat iedere eerste letter een heel kunstwerk is). 

Nou. Al mijn spullen pasten uiteindelijk net op dat kleine rottafeltje maar toen kwamen de examens. En die bestaan uit drie hele boekwerken! Zonder nietjes! Dus alles valt uit elkaar! En ik kon het nergens kwijt! En na de eerste zin die ik gelezen had, zat er geen volgorde meer in de boekjes omdat alle bladen los over mijn tafel, de grond, de vensterbank en de andere tafeltjes lagen! Verschrikkelijk dus!
Maar goed. 
Ik begon, zoals onze Nederlands lerares ons aangeraden had, met een aantal multepetsjois vragen om vervolgens te beginnen aan de schrijfopdracht ('want jongens, de schrijfopdracht is heel belangrijk, want die MOET af! Horen jullie dat, die MOET af!'). En ja hoor. Ik lachte me dood bij het zien van de schrijfopdracht. Een artikel, hoe kon het ook anders.
Het was wel een hele leuke opdracht. De opdracht luidde:
'Je bent met je klas naar een biologische zorgboerderij en met veel plezier denk je daar aan terug. In de aula zie je een briefje hangen met daarop een mededeling voor een schrijfwedstrijd! (Waarmee je overigens hele leuke prijzen kon winnen; een dagje quad rijden voor twee, twee kaartjes voor een monster truc race of een cadeaubon met een waarde van 30 euro! Wie wil dat nou niet?!) Je besluit mee te doen en schrijft over jouw ervaringen op de boerderij'. 
Nou dat was dus de opdracht en dan werden de punten genoemd die je in de tekst moest verwerken. En daarna stond er 'maar er een leuk verhaal van'.

Dat hadden ze beter niet als opdracht kunnen geven want zeg tegen mij dat ik een leuk verhaal moet schrijven (over een boerderij nog wel!) en je krijgt een heel boekwerk wat je in een jaar nog niet uitleest.
Een uur later was ik wel een beetje aan het einde van mijn verhaal (ik had vooral geen ruimte meer) en toen bedacht ik me 'goh, ik moet nog een heel examen en ik heb nog ongeveer een half uur'. Een half uur is misschien een beetje kort voor een examen, maar met mijn doorzettersmentaliteit ging het eigenlijk geweldig!
In het tempo van een roofvogel die naar een muis duikt, pende ik de hele uitwerkbijlage vol en met de vraag werden mijn rondjes om de antwoorden van de multepetsjois vragen lelijker.
Ook mijn handschrift ging er niet op vooruit en ik ben een beetje bang dat ze denken dat iemand anders mijn samenvatting heeft gemaakt, want de letters die ik daar op papier heb gezet lijken in de verste verte niet op het handschrift van het artikel.
Maar goed, ze moeten me maar geloven op mijn prachtig mooie blauwe kijkers want zeg nou eerlijk, ik ben toch absoluut geen type voor het plegen van fraude?!

Zo. Dit was het weer hoor. Ik ben blij om weer even terug te zijn op mijn eigen plekje internet.

Liefs Tess

Dommage Fromage

Gisteren was het zover, het Franse taaldorp. Ondertussen weet je wel wat dat inhoudt, gezellig praten met een leraar in een andere taal. Gisteren was dat dus Frans. 
Gek genoeg was ik alles behalve zenuwachtig, ik had er eigenlijk wel zin in. 
Bij binnenkomst voelde ik me dan ook helemaal top en dat gevoel werd alleen maar versterkt door het glaasje met tumtummetjes dat op de tafel stond.

Helemaal blij ging ik zitten en in mijn beste Frans vroeg ik aan mijn examinator hoe het met haar ging. 
(Mocht je honderdduizend fouten tegenkomen in deze blog, ik werk voor het eerst op een tablet en het gaat niet wat je zegt super soepel...).
Nadat ik haar had gevraagd hoe het ging kwam de restaurantscene waar ik me helemaal op voor had bereid in België dit weekend (ik was in België dit weekend voor een straattheaterfestival, het was echt heel leuk met heel veel leuke mensen enzo. Niet de Belgen trouwens hoor, Belgen zijn verschrikkelijk.  Ja sorry hoor, maar het zijn echt van die saaie mensen. Ze zijn ook niet enthousiast te krijgen ofzo, echt heel raar. Hier is het bijvoorbeeld best gebruikelijk om na een optreden te klappen en te gillen en te fluiten en te gaan staan. Belgen daar in tegen klappen en lopen dan weg. Dat dnap ik dus niet, hallo, alleen klappen is echt niet voldoende hoor!). 
Maar ja, ik praatte honderduit over croque monsieurs en pain perdu's. En toen kwam misschien wel het leukste; Jean kwam langs, Jean zit in mijn klas en hij woonde in Frankrijk dus hij mocht ook examinatoren,  althans,  hij mocht er bij helpen.  Maar hij kwam aan en hij vroeg iets in het Frans en toem duwde hij een kaart in mijn handen.
Daaruit begreep ik dat ik moest bestellen en dus zei ik 'je voudrais une bierre sil vous plait' (wederom geweldig Frans, maar dat spreekt voor zich). En toen zei hij nee! 

Ik mocht geen bier van Jean!

Dus toen probeerde ik nog de truc 'ja sorry man, ben m'n portemonnee verloren' maar daar nam hij geen genoegen mee. Daarom vond ik het best terecht dat ik hem uitschold voor hoer (perfect Frans natuurlijk weer) en toen zei mijn examinator 'o, maar een man noem je geen hoer in het Frans, dan moet je gewoon 'hoerenzoon' zeggen' en toen legde ze me uit hoe ik dat in het Frans moet doen!
Leuk hè? Ik vond het leuk.

Ja. De tumtummetjes waren aan het eind van mijn examen overigens op...

Voor de rest gaat het trouwens ook echt goed met me. M'n liefdesleven gaat na een beetje gekut weer over rozengeur en maneschijn (echt hoor,  ik bof maar met een vriendje dat me zo snel vergeeft!). Vanmiddag had ik vroeg vrij toen ben ik bij hem gaan ontbijten en toen hij had gedouched hebben we samen puzzels gemaakt in de krant.  
Ik voelde me ineens heel erg oud en bejaard maar het was heeel gezellig dus ik kijk nu al uit naar mijn pensioen en dat ik dan elke dag puzzels in de krant kan makdn met mijn man. 
Ik wil graag afsluiten met dit o-zo romantische beeld. 

Liefs Tess

Halfvolle glazen

Ik schaam me verschrikkelijk! Het is al een hele tijd geleden dat ik voor het laatst iets postte en dat kan ik natuurlijk eigenlijk niet maken.

Vandaar dat ik bij deze mijn nederige excuses aanbied aan jullie omdat jullie mijn prachtige stortvloed van worden hebben moeten missen.

In deze maand is er bijzonder weinig gebeurd... Denk ik, ik moet er even heel goed over nadenken.

Oja, ik ben begonnen met sparen vorige maand, dat vond ik wel een goed idee want ik heb zelden geld omdat ik alles altijd direct uitgeef (uitgaf dus trouwens). Echt hoor, ik weet niet hoe ik dat deed, maar dan zat er 100 euro in mijn portemonnee en dan was dat na een dagje in de stad te zijn geweest gewoon op. Helemaal op, tot op de laatste cent. Want van het laatste geld kocht ik meestal eten. Maar eten is ook wel erg belangrijk en dat is dan ook nu ongeveer het enige waar ik af en toe nog geld aan uitgeef.

In ieder geval, nu spaar ik dus al mijn geld op en laats heb ik voor het eerst weer iets uitgegeven.

Ik stop namelijk nu al mijn verdiende geld in een envelop. In eerste instantie was het het idee dat ik alleen mijn atelier geld op zou sparen (het geld wat ik verdien met kinderfeestjes dus), maar toen voelde het sparen zo verschrikkelijk fijn dat ik besloot om ook mijn Emma te bewaren.

Zo kwam het dat ik binnen een maandje 270 euro in een politie envelop heb kunnen stoppen!

Ik ben erg trots op mezelf trouwens, ik heb nog nooit zoveel gespaard...

En en en, het gaat ineens een klein beetje beter op school. Er werd eerst gezegd dat ik naar het mbo moest maar toen mocht ik toch door naar havo en nu was ik een soort van twijfelgeval. Zo'n kind dat precies in het midden staat van mbo en havo. Heel vervelend. Een beetje als een koorddanser die in het circus op 20 meter hoogte over een draadje huppelt; er hoeft maar een stapje mis te gaan, of een arm verkeerd bewogen worden, en hij flikkert (ik bedoel natuurlijk valt) 20 meter naar beneden. En dan is ie dood.

Kijk, ik zou dan wel niet meteen dood gaan, maar zo voelt het wel een klein beetje, echt zo'n onveilige situatie waar je het liefst zo snel mogelijk uit wilt ontsnappen.

Wat klinkt dit ontzettend dramatisch zeg. Er was gewoon twijfel over of ik door zou kunnen naar havo. Bij de gesprekken die ik erover voerde zakte de moed me echter in de schoenen en ik begon de hoop al op te geven, de gezellige theekransjes met mijn mentoren besloten namelijk niet veel goeds.

Mijn moeder was ook niet blij verrast toen ze mijn rapport zag ('TESS, WAT IS DIT? WAT EEN VERSCHRIKKELIJK CIJFERS. O MY GOD'). Zelf vond ik het nog best oké, ik had in ieder geval een 10 voor steenbewerken. Nou dat doet ze me mooi niet na hoor.

Het was voor de rest inderdaad niet echt wat je zegt goed, maar je moet altijd alles van de positieve kant bekijken. Want het glas is toevallig wel half vol en niet half leeg. Dus dat deed ik. 

Dat deed ik al het hele jaar, en daar kwam dus niet veel goeds van maar ik was tenminste wel het hele jaar blij met mijn volle glas.

(Even over half volle glazen, bij dit spreekwoord zie ik altijd een glas melk voor me. En dat is gek want eigenlijk kan er alles in dat glas zitten. Misschien is het wel limonade, of bier of koffie... Wat zien jullie voor je bij 'het glas is half vol'? Waarmee zit het glas half vol?).

Maar nu pakken we de draad weer op (dat komt uit een mythe over Theseus die een minotaurus moest verslaan in een labyrint en om de weg terug te kunnen vinden na het verslaan van het monster gaf zijn geliefde (de liefde was vanuit hem niet helemaal wederzijds maar dat doet er niet toe) hem een klos rode draad mee. Zo kon hij de draad weer oppakken, of natuurlijk de draad kwijt zijn, maar het ging erom dat hij de rode draad kon volgen. LEUK HE?!), want het ging over dat gesprek. Er bleek namelijk ineens meer hoop dan verwacht en ik hoef blijkbaar slechts een 5,9 voor deze periode wiskunde halen om voldoende te staan voor wiskunde! Ik dacht echt dat ik daarop zou blijven zitten. 

Met meer dan 3 onvoldoendes voor periodes mag je namelijk niet over naar het volgende jaar, en ik sta aardrijkskunde onvoldoende (met een 5,4 godverdomme), scheikunde en natuurkunde. Dus ik kan me geen onvoldoendes meer permitteren.

Ik duim heel erg hard voor mezelf, ik bid tot God en doe mijn uiterste best om door te gaan naar de 5e! Lieve Goden, sta mij bij!

Liefs Tess

130314

Gisteren hadden we taaldorp. Taaldorp klinkt leuk he?
Het werd ons ook altijd heel erg leuk verteld. Taaldorp is eigenlijk gewoon een mondeling examen maar dan wordt het leuker gemaakt dan het daadwerkelijk is. Taaldorp klinkt namelijk alsof je gezellig spaghetti gaat eten met je docent in een restaurantje of dat je op bezoek gaat in een apotheek en daar in het Frans anti-vaginale-schimmel-creme vraagt. 
Dat is het niet.
Er staan tafeltjes en daar krijg je een opdracht. Dat hadden we gisteren dus voor Engels.
Ik dacht echt dat ik het helemaal verpest had en dat ik misschien een 6 zou halen, of een 5 ofzo. Maar tot mijn grote verrassing had ik een 8.3! 
Ja ja, ik weet niet hoe ik het heb gedaan, maar tot nu toe zijn mijn examen cijfers een 9.4 voor het schrijven van een brief, een 8 voor kijk- en luistervaardigheden en dus nu een 8.3 voor taaldorp.
Ik vind dat ik trots mag zijn op mezelf.

Oja. Vandaag was eigenlijk een rotdag. Het begon al om half 7 vanochtend. Ik had een wekker gezet omdat ik me vandaag om half 8 op school moest melden. 
Het ging fout toen de wekker afging, want normaal gesproken heb ik een fijn muziekje (of een vrouw die in het Chinees zegt welk weer het wordt) maar vandaag was het echt een vervelend geluid. Zo'n ouderwetse wekker die alleen maar heel hard TRINGGGG zegt. 
Toen was mijn dag dus al een beetje verpest. Toen viel ik weer in slaap en om vijf over 8 schrok ik ineens wakker. 
Vijf over 8, dan had ik dus eigenlijk al weg moeten zijn en toen moest ik dus ook nog eens gaan haasten!
Gelukkig was ik nog op tijd op school, maar dat was dan ook wel het enige positieve want toen kwam mijn konzjerzje (ik weet niet hoe je dat schrijft en zelfs mijn spellingscontrole snapt niet wat ik bedoel...) naar me toe 'he, Tessje, wat doe jij hier? Je was van de lijst geschrapt, je had helemaal niet hoeven komen!'. 
IK HAD NIET HOEVEN KOMEN? GODVERDOMME!
Ik was erg boos en chagrijnig. Ik had gewoon een heel uur langer kunnen slapen maar... Nou toen begon ik op alles te schelden en toen was mijn dag verpest.
Tot ik mijn cijfer kreeg voor Engels examen, toen was ik weer even blij.
Daarna begon ik me te ergeren aan iedereen om me heen en toen was ik weer chagrijnig.

Mijn dag was wel een beetje gered door het champagne ijs in de middag en het broodje ossenworst waarop ik werd getrakteerd door Andra (eigenlijk met Thirza's geld, maar dat is zo ingewikkeld om helemaal te zeggen).
Dus mijn dag was wel een klein beetje fijn.
En de zon schijnt.
Het is een prima dag, alleen ik ben heel erg mooi en een beetje chagrijnig. 

Liefs Tess

Superthanks voor de weergoden!

We hadden laatst (lees; heel erg lang geleden, zo lang geleden dat iedereen het alweer vergeten was) een kijk- en luistervaardigheden examen van Engels. Na mijn 9,4 voor het schrijven van een Engelse brief, had ik hoge verwachtingen van mezelf en lachend begon ik te kijken en luisteren.

Het is echter erg vervelend dat ze bij kijk- en luisterexamens altijd mompelende mensen nemen. Even serieus, al die mensen hadden een spraakgebrek van hier tot ergens ver weg. Waarom doen ze dat? Hoeveel mompellaars  gaan wij tegen komen als we Engels met iemand spreken? Oke, misschien zijn dat er een hele hoop, als je Egypte bent ofzo. Maar dan heb je in ieder geval de kans om te vragen 'wat zei je?', maar dan in het Engels. 

Bij een examen kan je dat niet vragen en dat maakte het voor mij dan ook een groot drama.

Na afloop rende ik naar de wc waar ik de rest van de dag heb zitten huilen. 

Neee, pff, huilen? Tuurlijk huil ik niet. Maar ik had er in ieder geval niet zo heel veel vertrouwen meer in. 

Toen kregen we eergisteren onze cijfers terug. Het werd heel raar opgenoemd, ongeveer zo 'negenentwintig zeventien' en dan kwam je cijfer. Aan de eerste twee getallen die ze noemde kon je niks opmaken, dat was echt heel erg verschillend. 

Ik kneep Andra's hand zowat kapot en ja hoor. Precies bij mijn punten ontbrak het cijfer! Ja, hallooo?! Waarom was dat nodig? De zenuwen gierden door mijn lichaam en ik zat te trillen als een rietje.

Mijn Engels lerares ging in haar map opzoek. 'Ja', zei ze 'er is vast iemand die ook precies deze score gehaald heeft!'. Euhm... Oke, ik wacht wel eventjes. En ik wachtte en ik wachtte.

En toen zei ze het.

'Ja, ik heb iemand gevonden met hetzelfde aantal punten. Je hebt een 8 Tess'.

Een acht? Meen je dat? Ik barstte in lachen uit, blijkbaar was het toch niet zo slecht gegaan als gedacht.

Toen was ik blij.

Ik ben sowieso al best een tijdje heel erg blij en het weer speelt daarin een hele grote rol. Echt hoor, we mogen allemaal wel eventjes de weergoden bedanken voor dit prachtige zonnetje dat vanochtend in mijn gezicht scheen! Lieve weergoden, heel erg bedankt, jullie zijn de besten!'.

Is het in dit geval 'beste' of 'besten' omdat het meerde weergoden zijn? Nederlands is zo ingewikkeld!

Zo, nu vind ik het tijd voor mezelf om te ontbijten in het zonnetje, genieten van mijn dag en me verheugen op vanavond. Ik ga niks speciaals doen hoor, maar ik mag eindelijk weer eens oppassen op een van mijn favoriete oppas kindjes! Ze heet Kyra en is zo verschrikkelijk lief en schattig!

Liefs Tess

Ontbijt op bed en Feyenoord

De afgelopen twee weken ben ik echt een blij meisje geworden.

En ik wil heel erg graag vertellen waarom, er speelt echter iemand mee in mijn blije-meisjes verhaal waarvan ik weet dat hij niet wil dat iedereen weet dat... Nou heel erg ingewikkeld enzo.

Wat het probleem precies is? Leeftijdsverschil en werk. Shit, ik vertel nu al teveel. Nou in ieder geval, we noemen hem even Levi (ik zocht op Google naar jongensnamen want ik kon niks bedenken).

Afgelopen woensdag, of donderdag ik weet het niet eens precies ging ik bij hem slapen. Dat was eigenlijk niet helemaal het plan trouwens. Ik ging naar hem toe met het idee om daar even een uurtje te zijn en dan weer hop weg naar huis. Maar het uur werd twee uur, en toen was het ineens 1 uur 's nachts. Ik smste snel naar huis dat ik later zou komen want mijn ouders (lees; mijn moeder) is altijd ontzettend bezorgd.

Ze zei laatst 'ja ik wil wel dat Levi je naar huis brengt want anders ben ik bang dat je ineens ergens in een sloot ligt ofzo'. Nou, op zich is dat natuurlijk niet zo heel gek, want er zijn best veel sloten waar je in zou kunnen vallen. Maar Levi woont zeg maar in dezelfde straat (niet eens zeg maar, hij woont gewoon bij mij in de straat) en er is een kant met een stoep bij de huizen en een kant met een stoep bij de sloot. Daar ligt altijd poep, dus daar loop ik nooit. En ik weet niet wat voor toverkracht mijn moeder mij heeft meegegeven toen ik op 7 december uit haar baarmoeder kroop, maar volgens mij is het vrijwel onmogelijk om van de ene kant van de straat aan de andere kant in de sloot te vallen (dit was denk ik geen goede zin, maar ik vind het ingewikkeld dus ik laat het maar even zo).

Het was toen dus 1 uur en ik had net naar huis gesmst en het werd later en later. Om 3 uur kreeg Levi een appje van zijn moeder 'laat jij je bezoek zo even uit?' (wacht even hoor, zei ik nou appje? Gadverdamme). Dat bericht was echter al van een uur ervoor en dus besloot Levi dat ik meteen weg moest. Maar hallo, ik lag daar prima! We keken tv en ondanks dat er eigenlijk alleen maar porno was, was het hartstikke leuk en we dronken biertjes en rookten en het was erg gezellig, dus mooi niet dat ik weg ging.

Gelukkig heb ik een erg sterke wil en is het voor Levi blijkbaar best een beetje moeilijk om iets tegen mij in te brengen en uiteindelijk gaf hij dan ook op.

Toen was het ineens 5 uur. De vogeltjes buiten begonnen al te fluiten (ik kreeg echt een zomers gevoel) en de eerste tram reed langs. 'Nu moet je echt naar huis Tessje', zei Levi 'want eigenlijk kan het echt niet dat je hier slaapt'. Maar ik stribbelde weer tegen. Ik lag daar nog steeds hartstikke fijn en we praatten enzo, geen denken aan dat ik weg zou gaan. Gelukkig was Levi een stuk minder moeilijk en na twee keer 'nee' kwam hij toch maar weer bij me liggen.

Die nacht kam ik erachter dat het onmogelijke toch mogelijk was. Ik had een jongen gevonden die 'slapen' ook echt zag als slapen en niet als seks.

Want blijkbaar is dat tegenwoordig de standaard dat er per se kleren uit moeten als je ergens slaapt. Mijn moeder dacht dat ook. Ze zei 'ja je slaapt toch niet zomaar bij hem?! Als je al slaapt'. Ik werd daar echt chagrijnig van. He hallo, ik ben een hartstikke beschaafd meisje! 

En dus sliepen Levi en ik samen. De volgende ochtend moest ik om half 8 alleen alweer opstaan, dat was best jammer.

Beide vonden we het samen slapen echt heel fijn en dus besloten we het gister te herhalen. Ik ging naar hem toe toen hij klaar was met werken en samen dronken we weer bier en rookten we en we praatten en we lagen en we aten en het was heel gezellig. En weer liet hij me zien dat jongens en meisjes ook samen leuk kunnen zijn zonder naakt. 

De volgende ochtend kwam Levi een ontbijtje op bed brengen met koffie en appeltaart. Op dat moment besefte ik me dat ik heel erg bof met een jongen als Levi. Ik bedoel, hij is zo verschrikkelijk lief voor me zonder dat er iets moet, zonder dat er verwachtingen aan vast zitten en zonder dat ie me naakt wil. En dat ie me wakker maakt met een kusje en ontbijt is natuurlijk ook alleen maar heel erg fijn. 

Toen ging ik werken en om half 3 ging ik weer terug naar Levi. We hebben samen voetbal gekeken. Dat was heel erg leuk want hij is Feyenoord supporter in hart en nieren (hij heeft nog maar 1 nier, maar als nog is ie erg fanatiek) en aangezien het ook nog de wedstrijd Ajax-Feyenoord was, was hij extra... Ik wilde weer fanatiek gaan zeggen, maar dat is een beetje lelijk... Bedenk zelf maar een synoniem voor fanatiek dan mag je dat er zelf invullen (denk bijvoorbeeld aan fervent, enthousiast, gedreven etc.).

Helaas verloren 'we'. 

En ik had nog wel een Feyenoord shirt aan! Even serieus, ik was echt een beetje boos! Ik deed helemaal mijn best, heb gebeden tot God, een voetbalshirt gedragen en Levi's handen kapot geknepen op de momenten dat Ajax scoorde of dreigde te gaan scoren, maar het mocht blijkbaar niet baten.

Toen waren we samen heel boos.

En nu ruik ik naar Levi.

Liefs Tess

Push up

Bij deze wil ik heel graag mijn haat uitspreken over push-up-bh-meisjes.
Van mij mag je best een push bh dragen, ik bedoel, als je je er prettig bij voelt, wie ben ik dan om je tegen te houden? Maar wil je je de volgende keer dat je een bh met volledig ingebouwd hoofdkussen aanschaft beseffen dat je het voor mij allemaal verpest?
Dit heeft extra uitleg nodig, ik voel het.

Vandaag was ik in Utrecht met m'n mama. Het was hartstikke leuk en gezellig.
Mijn missie was echter het kopen van mooie bh's want daar heb ik tegenwoordig ineens een gebrek aan (ik weet het, dit is een beetje te veel van het goede wat betreft persoonlijk bloggen). 
Eerst ging ik de H&M binnen. Daar vond ik alleen maar push bh's. 
Alleen. Maar.
Het was werkelijk waar verschrikkelijk. Echt hoor. Ik moest er bijna van huilen. Waarom waren d'r geen fatsoenlijke bh's waar je in rond kan lopen zonder dat je tieten uit je shirt vallen?! 

Even tussendoor, ik heb ook zo mijn tijd gehad dat ik push droeg hoor. Dat was ongeveer een maand en toen moest ik zo hard lachen toen ik een keer in de spiegel keek (het was niet helemaal in verhouding, een dertienjarig meisje met decolleté van een chick van achttien...), dat ik heel snel mijn push bh helemaal achter in de kast gooide en hem nooit meer aanraakte. Het was ook nog echt een hoerig ding wat ik samen met Noa kocht.
We gingen samen naar de lingerie H&M en we waren echt dood zenuwachtig. We voelden ons ontzettend groot en volwassen, dat waren we alles behalve.
Toen hebben we de meest hoerige string gekocht met een bijpassende bh. Euhm... We waren 12 ofzo? Waar dachten we het nodig voor te gaan hebben? 
Ja niks mis met mooi ondergoed als je een seksloos leven leidt (of lijdt, hangt ervan af hoe je het bekijkt), maar dit was toch wel een beetje enthousiast misschien.

In ieder geval, na die bh werd er dus niks meer gepusht. Ik vind het trouwens ook sneu als je dan een jongen tegenkomt met wie je uiteindelijk in bed belandt. Ik bedoel, dan is ie eerst helemaal blij en gelukkig omdat hij fantastische tetten heeft gezien, en dan lig je uiteindelijk naakt bij hem (op hem, onder hem, naast hem, ergens in zijn kamer) en dan heeft ie helemaal niks!

Dan is hij blij, met een dode mus.

Dit was wel een lang uitstapje van mijn anekdote.
Toen gingen we naar de... Weet ik niet.
Een winkel waar ze ook bh's verkochten. Maar het mocht weer niet baten want het was weer allemaal push, en als het geen push was, dan was het zo'n kut bh waarvan je denkt 'ja, hé, zo kan ik net zo goed geen bh aan'. 
Daarna gingen we naar de HEMA, wellicht de meest seksloze winkel, maar ik hoopte toch een mooie bh tegen het lijf te lopen. Daarbij, de HEMA is altijd zo leuk bezig met 'normale' vrouwen, dus ik dacht dit misschien echt de winkel zou zijn waar ik voor de rest van mijn leven bh's in zou kunnen slaan. Want ik ben natuurlijk precies de doelgroep van de HEMA, een lekker normale vrouw (lees het niet verkeerd, ik bedoel niet een lekkerE normale vrouw).

Uiteindelijk strompelden we moe en met blaren op onze hielen de V&D binnen. Maar ook hier wist ik uiteindelijk niet te slagen.
Wat is nou precies mijn punt?
Alle meisjes die graag een spleetje tussen hun A-cup willen hebben het voor de vrouwen die tevreden zijn over hun tieten verpest. Waarom? Omdat winkels graag verkopen wat de klanten willen. Omdat alle meisjes dus tegenwoordig spleetjes moeten (omdat hun o zo stoere vriendinnetjes het ook hebben, maar ja, die dragen ook al make-up dus dan moet je hun wel volgen), verkopen winkels dus alleen nog maar push.

Dus voor alle lieve meisjes die niet tevreden zijn over hun borsten; stel je niet aan. Kinderen in Afrika die... Nee, even serieus, grote tieten is ook niet altijd feest. Laat de push bh's lekker hangen, koop iets waarin je een jongen niet teleur hoeft te stellen en pronk met je A'tjes. 
En daarbij, als ooit iemand je beoordeelt op je cupmaat, dan weet je toch zeker dat je nooit maar dan ook nooit iets met hem of haar te maken wilt hebben? 
Mocht je uiteindelijk nou echt heel erg verdrietig worden van je tieten, dan kan je altijd nog een borstvergroting overwegen.
MAAR ZORG ERVOOR DAT IK WEER NORMALE BH'S KAN KOPEN GODVERDOMME!

Zo. Lekker verhaal ook weer voor alle mannen, sorry mannen. Maar dit moest ik echt heel eventjes kwijt!

Liefs Tess

Spierpijn

Er zitten dus blijkbaar een heleboel spieren in je rug, schouders en bovenarmen die je eigenlijk nooit intensief gebruikt. Althans, niet zo intensief als ik gister heb gedaan tijdens boksen.

Het begon allemaal met een warming up. We (Mies en ik) mochten lekker gaan touwtje springen. 'Leuk!' dacht ik 'lekker makkelijk eventjes touwtje springen' en ik begon heel vrolijk met mijn basisschool gespring. Zo met dat je twee keer springt en langzaam enzo. Dat was echter niet de bedoeling, we moesten namelijk maar een keer springen en snel enzo. 
Na de warming up was ik al uitgeput en had het gevoel dat ik een marathon had gelopen.

Ondertussen werd ik overigens ook totaal vernederd door allemaal van die Haagse Harry's die met het grootste gemak stonden te touwtje springen. Het waren trouwens niet alleen maar Haagse Harry's, er stonden ook een heleboel buitenlandse mannen (niet discriminerend bedoeld, moet ik dat er extra bij zeggen omdat ik anders ruzie krijg met buitenlanders?).
Het waren in ieder geval allemaal mannen waarvan je hoopt dat je er altijd vrienden mee blijft en geen ruzie krijgt want ze slaan je zo van hop dood.

Toen mochten we gaan boksen. 
En alsof God wist alsof ik daar behoefte aan had, stuurde hij een ontzettend leuke trainer naar onze groep. Dat vond ik fijn.
We mochten eerst een beetje dingen oefenen in de lucht en daarna mochten we tegen elkaar boksen.
Laten we het er op houden dat boksen heel vermoeiend is en dat ik op een gegeven moment roder was dan mijn haar...

Aan het eind liep iedereen naar de hoek van de zaal. Daar lagen van die leuke yoga-matjes. Ik begonnen innerlijk te juichen 'eindelijk een beetje rust' dacht ik.
Maar toen kwam er ineens een man aan, ontzettend gespierd, microfoontje bij zijn mond en ja hoor. We mochten lekker buikspieroefeningen gaan doen, en opdrukken, omdat ik dat zo goed kan!
En hij deed alles met het grootste gemak, tussendoor praatte hij ook nog een beetje met ons, alsof het niks was. 
Ook de man voor ons deed alles zo ongelofelijk soepeltjes, ik werd er oprecht jaloers van. Gelukkig kon de man naast mij het ook allemaal niet, dus dat stelde me dan weer gerust.

Vanochtend werd ik wakker met verschrikkelijke spierpijn, ik had ook niet anders verwacht. Godzijdank dat het vakantie is en dat ik niks hoef vandaag.
O en even voor de weergoden: 'dankjulliewel voor dit heerlijke weer zo aan het eind van februari! Niks mis mee!'.

Liefs Tess

Koffie en pekingeend

Vorig jaar gaf ik vrijwel al mijn geld uit aan kleding. 

Ik kon het gewoon niet laten om met geld in mijn zak naar de stad te gaan. Meestal ging ik met het idee 'ik heb een shirt nodig, dus ik ga een shirt kopen!'. Uiteindelijk kwam ik dan thuis met drie paar schoenen, een nieuwe broek, zes truien, een muts, twee tassen, sokken met de dagen van de week erop en een trui met mijn naam erin gebreid. 

In januari kwam hier echter verandering in. Oke, het verschil was misschien niet op 1 januari te merken, maar toen ik mijn bankafschrift van januari/februari bekeek, schrok ik toch wel een beetje.

Er was zoveel geld opgegaan aan eten! En niet eens echt aan eten, maar voornamelijk aan heel veel koffie.

Met Andra ga ik tegenwoordig namelijk veel te vaak naar Bitterkoud, een koffiezaakje vlak bij school. Het is zo ontzettend verleidelijk om in een tussenuur even koffie te gaan halen. 

Dan zitten we daar bij ons favoriete plekje bij het raam, genietende van de koffie (en ik geniet ook erg van de gratis WiFi). 

Na een tijdje zeggen we dan tegen elkaar 'aaah, we moeten echt minder geld uitgeven hier!' en dan zitten we drie minuten daarna met een Milka muffin, want die zijn echt heel lekker.

Als we uiteindelijk willen afrekenen komen we tot de pijnlijke conclusie dat we echt vreetzakken zijn; het is dan meestal ook alweer een extra koffie, een tosti en nog meer muffins later...

Nu ik het toch al over eten heb, kan ik net zo goed ook even vertellen over Eten Enzo in Zoetermeer.

Lieke nam Andra en mij er mee naartoe en het was de hemel op aarde.

Even serieus. Als er een hemel bestaat, dan ziet het er zo uit.

Eten Enzo is een all you can eat restaurant met al het eten wat je je maar kan wensen. Er is oprecht alles, een hele zaal vol eten.

Laat het even tot je doordringen.

Een hele zaal vol eten.

Je kan je niet voorstellen hoe blij ik was. Ik voelde me als een kind in een pretpark, er was zo veel eten! Er was sushi, nasi, bami, lasagne, bitterballen, pekingeend, donuts, taart, een enorme chocolade fontein, nog meer vlees, nog meer vlees, nog meer vlees, nog meer sushi, nog meer desserts, slushpuppie, vis, wokgerechten, ALLES. Echt alles.

Ik kan het niet eens allemaal opnoemen zo veel eten was er.

En je mocht dus pakken zoveel als je wilde. Dan mocht je met je bord langs al dat eten en daarna weer terug naar de andere zaal waar een hele stad was nagebouwd. Het was zo vet! 

Er was zelfs een paardenstal en een muziek tent. En het was zo leuk. En zoveel eten. En zo fijn.

O en als je uiteindelijk wegging, stonden er een stuk of vier enorme bakken waar je snoepjes uit mocht pakken. Er was zo veel snoep!

Pfff, ja, als je met me wilt trouwen moet je me daarmee naartoe nemen!

Dat was weer even alles wat ik kwijt wilde over koffie en eten en dat ik daar dus veel te veel geld aan uitgeef. 

Nu heb ik overigens met mezelf afgesproken dat ik al het geld dat ik verdien bij mijn ene werk moet opsparen. Mijn loon van Café Emma daar in tegen mag ik wel uitgeven, anders vind ik het zielig voor mezelf. 

Oja, en ik heb nog een goed voornemen! Want ik ga weer sporten heb ik met mezelf afgesproken, ik weet niet waar dat ineens vandaan kwam, maar ineens dacht ik 'jaaa, sporten!', dus vanavond ga ik boxen!

En daarna koffie drinken...

Liefs Tess

210214

Het is ondertussen alweer twee weken geleden dat ik voor het laatst een blogpost maakte. Dat is best lang en dus moet daar weer verandering in komen!

Blijkbaar waren deze twee weken dus niet erg spetterend en bijzonder... Misschien dat als ik heel lang zoek naar een opvallend moment dat ik dat dan wel weet te vinden, maar volgens mij waren het echt veertien hele saaie dagen (vijftien dagen dus eigenlijk).

Oeeeh, wacht! Jullie moeten heel eventjes geduld hebben want ik ga iets doen wat ik eigenlijk helemaal niet durf en waar ik vast veel spijt van ga krijgen, maar ik ga alle posters van  mijn muur halen. Ik lag laatst in mijn bed naar mijn muren te kijken en ik miste ineens het wit.

Om even even een beeld te schetsen van waar ik iedere avond tussen in slaap val 'vier muren vol met posters, foto's en tekeningen uit tijdschriften'. 

Het staat heel vrolijk enzo, maar het is wel weer eens genoeg geweest.

Er is wel een muur, die bij mijn bed, die ik met posters houd.

Daar zit namelijk van dat ouderwetse behang, en dat is op zich best leuk, totdat je er meer dan 400 dagen naar hebt gekeken, dan wil je heel graag iets anders. Daarom laat ik daar alle posters hangen. Op die muur hangen trouwens ook vooral persoonlijke dingen als foto's van mijn nichtje en mij, mijn klassenfoto's, foto's met Noa en kleine schildringetjes (wat is het verkleinwoord van schildering, want die maakt autocorrect ervan, maar ik twijfel een beetje. Schild ringetjes, dat klinkt als de huid van een soort vies reptiel) van vogeltjes uit mijn o zo creatieve tijd.

Dus dat ga ik nu doen. Want ik ben ziek thuis en ik verveel me helemaal de pest pokken tyfus tering. Ik heb wel de bank helemaal speciaal mooi opgemaakt, voor het geval dat ik ineens sterf. Dan vinden ze me tenminste op een mooie bank met heel veel witte kussens en dekens en schapenvachten.

Zo, inmiddels is het ruim een uur later. Het afhalen van de posters was verschrikkelijk. Ik had niet gedacht dat ik me aan die posters had gehecht en het was dan ook een vreselijk karwei om ze stuk voor stuk in de prullenbak te gooien. Bij sommige posters kon ik het zelfs niet over mijn hart verkrijgen om ze weg te doen, die heb ik in een boek geplakt. 

Jezus, wat  ben ik toch een sentimenteel mens.

Ik weet ook zeker dat ik later zo'n oude oma ben die dan haar hele huis vol spullen heeft staan. Dan trek ik af en toe een doos open en dan denk ik 'goh grappig zeg dit boek met posters'. Of ik denk 'gadver waarom heb ik dit nou weer bewaard?!'. Ja zo'n oma word ik denk ik.

En dan heb ik ook een kastje waarin altijd snoep ligt. Dan kunnen mijn kleinkinderen komen en die zeggen dan 'oma mogen we een snoepje?'  en dan zeg ik 'ja hoor pak maar uit het kastje!'. En dan eten ze snoep uit het kastje en als ze er niet zijn, eet ik zelf snoep uit het kastje.

Ik ben later waarschijnlijk ook verschrikkelijk dik. Ik eet zo ontzettend veel, het kan bijna niet anders dan dat ik later rollend naar mijn werk moet.

Maar misschien word ik ook wel zo'n hele fitte, sociale, jonge moeder die dan ook nog eens elke donderdag komt lezen met de kinderen uit groep 3 en die dan partijtjes geeft waarbij de kinderen gaan knutselen en dat ik dan lachend de lijm uit de haren was.

Zo'n moeder die dan altijd voor iedereen paraat staat, die met pannetjes soep komt als je ziek bent, die elk moment tijd heeft voor de jaarlijkse luizencontrole op school, die ook nog eens tijd vindt om te sporten en die er samen met haar man af en toe op uit trekt; de kinderen slapen bij de buurvrouw.

Ja zo'n moeder word ik denk ik. Hoop ik. Het zou leuk zijn als ik zo'n moeder zou worden.

Misschien vind ik alleen nooit een man. Moet ik naar de spermabank als alleenstaande moeder 'ja ik wil graag sperma want ik ben heel erg alleen. Geen enkele man wil mij'. Tsss, nou zo gaat het mooi niet lopen want ik ben zoooo ongelofelijk leuk dat alle mannen kwijlend aan mijn voeten zullen vallen en zullen roepen 'liefste Tess, wil jij alsjeblieft de moeder van mijn aanstaande kinderen zijn?!', waarop ik dan heel hard lach en roep 'nee sukkel, met jou wil ik niet eens kinderen!'. Want ik wil liever een kind met een man waarvoor ik echt mijn best heb moeten doen. 

De mannen die aan je voeten liggen te kwijlen kun je wegschoppen, dat zijn van die mannen die alles voor je doen, zelfs als je zegt dat ze de chocopasta uit het tapijt moeten likken. Dat soort mannen wil je niet.

Ik bedoel, het is misschien wel leuk voor een week ofzo, een man die stofzuigt als jij het wilt, die de lampen vervangt als je drie keer in je handen klapt en die bakken met geld aan je uitgeeft omdat je met hem gaat shoppen, maar na die week zou ik er in ieder geval helemaal klaar mee zijn.

Geen idee wat het is, maar ik zou echt gestrest worden van zo'n man. 

Het is een man, hij hoort een beetje mannelijk te zijn, sterk in zijn schoenen te staan, nee durven zeggen.

Doe mij maar een man met wie ik samen kan koken en die af en toe spontaan de keuken dweilt. Echt hoor, dan zal ik al een hele gelukkige vrouw zijn.

Dit ging ook weer nergens over zeg. (Slap einde).

Liefs tess

Ik ben de liefste!

Ik heb vannacht wellicht een van de liefste dingen gedaan die ik ooit in mijn leven ooit zal doen.

Ik werk in de keuken van een restaurant (Café Emma aan het Regentesseplein, heeeel leuk eetcafé!). Ik werk daar samen met Lars en Jamie en toen ik afgelopen maandag even pauze had en met Lars buitenstond, vertelde hij me dat hij bijna jarig was.

Zonder er bij na te denken zei ik dat ik hem wel zou komen feliciteren om 12 uur.

Dat was natuurlijk veel te impulsief, want ik bedacht me vlak erna dat ik dan dus wakker zou moeten blijven en dat ik daar eigenlijk nooit zin in heb. Maar ik had het al beloofd en beloofd is beloofd. 

Toen kwam er uit het niets bij dat ik ook ballonnen mee zou nemen, wat op zich geen probleem totdat Lars zei dat hij dan wel een heliumballon wilde. 

Ik zei natuurlijk ja want zo lief ben ik en toen zei hij ook nog 'ja ik krijg ook eigenlijk nooit sympathieke cadeautjes, alleen maar drank en geld. Behalve van Oom Ton, want die geeft altijd een kaart met daarin heel veel glittertjes die je in geen weken weg krijgt'. Daardoor had ik natuurlijk hartstikke veel medelijden met hem en toen moest ik dus ook wel.

Vannacht was het dan zo ver. Nadat ik heel snel nog langs Bokstijn was gefietst en een prachtige prinsessen ballon in de vorm van een hartje voor hem had gekocht, begon het wachten.

Na lang wachten (je kent het wel van oudejaarsnacht) was het eindelijk 12 uur.

Heel vrolijk huppelde ik met mijn ballon over straat en het was alsof God met me mee ging want ik was bij toeval ook nog eens echt heel mooi! Mijn make-up zat prachtig en alles was fijn en goed en mooi.

Lars was heel verbaasd dat ik echt een ballon voor hem had gekocht (ik ook, heliumballonnen zijn ook verschrikkelijk duur) en hij heeft denk ik wel een miljoen keer gezegd hoe lief hij het wel niet van me vond en dat ik echt echt echt de allerliefste was.

Daar ben ik het mee eens.

Uiteindelijk hebben we meer dan een uur zitten praten en het was ook nog eens fijn weer en... Nou het was heel gezellig en leuk en vandaag voelde ik me de hele dag fijn door vannacht.

Ik was wel heel moe doordat ik pas om half 3 sliep en om 7 uur al weer lekker mocht opstaan. Heer-lijk.

Maar ja, mijn dag kon toch niet meer stuk.

Dus.

Ik ben vandaag trouwens precies op tijd voor SpangaS. Vroeger was SpangaS echt mijn leven, ik vond het zo ontzettend, verschrikkelijk, wonderbaarlijk leuk!

Elke avond zat ik aan de tv gekluisterd (is dat een woord? Het klinkt best als een woord...) en ik kende alle verjaardagen van de acteurs uit mijn hoofd.

Ik heb het nu ruim een jaar niet meer gekeken, of twee jaar, in ieder geval heel lang en misschien is dat maar beter ook.

SpangaS is namelijk echt heel erg stom gekeken en ik kan wel huilen om het verschrikkelijke acteerwerk. O, en dan heb ik het nog niet over de verhaallijn. Ze herhalen ongeveer alles van de eerste seizoenen SpangaS... 

Zal ik stoppen over SpangaS? Ja hè.

Ik stop nu.

SpangaS is stom.

Mijn dag was fijn. Is fijn. Mijn dag is fijn.

Liefs Tess

Trouwen

Ik heb vandaag even na zitten denken over hoe mijn bruiloft moet zijn. Ik weet niet precies waardoor dat kwam, maar ik weet wel dat ik altijd aan mijn bruiloft moet denken bij het liedje 'You Sexy Thing' van Hot Chocolate.
Op een of andere manier maakt dat me altijd heel erg blij. Het doet me denken aan Dunya en Desie en aan Alles is liefde. 

Wat wil ik er dan mee op mijn bruiloft? Eigenlijk wil ik heel graag dat het op het moment dat mijn man en ik elkaar kussen afgespeeld wordt en dat mensen dan met confetti gaan gooien. Van confetti zou ik heel erg blij worden.
Voor de rest wil ik ook heel erg graag zo'n taart met zeshonderdduizend lagen en dan een Barbie in de bovenste laag geprikt, zodat de taart haar jurk is.

Vroeger wilde ik overigens heel graag trouwen in een karaoke bus. Er stond wel eens zo'n ouderwetse schoolbus bij ons om de hoek. Daarin waren dan allemaal roze, pluizige stoelen en discolichten en drank (hoewel ik dat toen nog niet wist). Je kon er dus ook karaoke in zingen, maar dat wist ik ook niet.
Toen mijn moeder een keer vertellen wat voor bus het eigenlijk was, wist ik het zeker; ik moest en zou trouwen in een karaoke bus.
Het liefste wilde ik er dan een jurk bij met een strak korset en een grote hoepelrok met heel veel tule en glitter en... Zo heel over de top. Zoals in die Gipsy Wedding programma's.

Nu denk ik daar weer heel anders over. Ik wil een hele mooie simpele, lange jurk. Gewoon van wit kant, of misschien zelfs gewoon wit. Met een open rug en dan helemaal strak tot net onder m'n billen want daar wordt ie dan zo heel geleidelijk wijder. Ik zag een foto op Tumblr van die jurk en ik was helemaal verkocht. 

Ook over het vervoer zijn mijn gedachte veranderd. 
Want even, hoe ontzettend leuk zou het zijn als ik een man zou vinden die dan blikjes achter zijn fiets bindt en dan fietsend met mij naar de bruiloft zou fietsen?!

Ja dat lijkt me echt heel erg leuk.
En dan met een hele lieve priester, of een pastoor, wie trouwt je ook alweer?
Nou dat wil ik dus.
Mocht je ooit weddingsplanner worden, laat het dan even weten! Dan kunnen we mijn plannen bespreken. Dan regel ik wel even snel een man en dan trouw ik op 23 juni 2014!
Is dat een mooie datum? Nee verschrikkelijk, maar het kwam zo hoppa uit mijn toetsenbord, het lot beslist. Bepaald? Beslist? 
We laten het afhangen van het lot.

Jullie mogen allemaal op mijn bruiloft komen!

Liefs Tess

Es ist sehr kompliziert

Ich bin Tess und es ist sehr kompliziert.
Zo haalde ik mijn mondeling Duits examen.

Es ist sehr kompliziert is de zin die je in alle gevallen kan redden. Denk maar eens na; 
Zijn je ouders nog samen? Es ist sehr kompliziert.
Heb je huisdieren? Es ist sehr kompliziert.
Wat zie je op dit schilderij? Es ist sehr kompliziert.
Hoe rij je naar het Vredespaleis? Es ist sehr kompliziert.

Dus mocht je nog eens een Duits examen hebben, es ist sehr kompliziert sleept je er wel doorheen.

Mijn vrolijkheid vanwege het goede examen werd echter ruw verstoord door de periode die we hebben.
Iedere ochtend loop ik een kleine depressie op door het hoofd van de Grooth die ons welkom heet in het aardrijkskunde lokaal. Na het welkom heten, wat op zich natuurlijk geen probleem is, beginnen 100 minuten orkanen, zeestromen en barometers.
Dat is alles behalve aan mij besteedt.

Nu kijk ik filmpjes van Buitenkunst. Ik ben emotioneel gezien niet meer helemaal stabiel ofzo, want ik moet er van huilen. Dit is niet oké.
Ik mis de zomer trouwens echt enorm.
Alles is beter in de zomer. Echt alles. Ik dacht eerst altijd dat ik wel heel erg van de winter hield en dat was ook zo, zeker in de tijd dat ik naar school kon lopen waardoor sneeuw geen problemen veroorzaakte maar juist heel erg veel plezier. Dat is nu niet meer. Als er sneeuw ligt, loop ik het liefst met de fiets aan de hand, dan kom ik maar te laat. Fietsen en ik gaan al niet zo goed samen, laat staan als er sneeuw ligt.

'Jaaaa', hoor ik je denken 'maar nu ligt er geen sneeuw Tess, dus stel je niet zo aan!'. Nee inderdaad, er ligt geen sneeuw, maar het is wel glad in de ochtend en dat is ook kut dan wel niet kutter.
En dan is het misschien niet elke ochtend super glad, maar dan is het wel heel koud.
En ik hou niet zo van kou.

In de zomer is het warm.
En ik hou van warm.
In de zomer schijnt ook heel vaak de zon, dan wordt je bruin en dan ben je dus altijd zo reclame-mooi en kan je dansen door een weiland in een wit jurkje en je door de zon geblondeerde haren dansen om je hoofd en en en...
Nou in de zomer is het dus fijner.
Doe mij maar zomer.

Ik heb ook totaal geen idee wat ik jullie wil vertellen dus ik lul overal maar een beetje omheen. Sorry, maar es ist sehr kompliziert!
Voor de rest is werk nog steeds heel erg leuker (het wordt eigenlijk met de week leuker maar dat klinkt wel weer erg enthousiast).

Liefs Tess

Gefeliciteerd!

Jullie willen vast heel graag weten hoe mijn inbrekersavontuur afliep hè?
Dat was een retorische vraag want ik ga het toch wel vertellen.

Op een gegeven moment kon ik de angst niet meer aan en ik bleef maar dooreten van de boterkoek want anders is het zo zielig dat zij helemaal lekkere dingen voor me hebben gekocht en ik niets eet (o, ik stap over naar de ik-vorm...).
In ieder geval, ik was er helemaal klaar mee en zo zacht als ik kon liep ik naar de keuken. Daar pakte ik een mes uit het messenblok.
Ik verzamelde alle moed bij elkaar en hield mijn mobiel in mijn andere hand. Ik haalde nog een keer diep adem, want dit zou zomaar mijn laatste ademhaling kunnen zijn, en ik gooide de deur van de badkamer open. Mes in de aanslag, mobiel in mijn hand.

Verbaasd keek ik rond in de badkamer.
Er was geen man met pistool, of een man met een mes, een vrouw met een geweer, een inbreker met zevenendertig jaar bokservaring. Niks.

Ja daar stond ik dan met mijn mes, in een lege badkamer.
Ik heb nog nooit zo hard om mezelf gelachen.

Gisteren heb ik trouwens schoenen gewonnen!
Zomaar uit het niets. Het was denk ik echt mijn geluksdag.

Ik was met Maarten in de stad. Met Maarten had ik een jaar geleden ruzie en we spraken elkaar bijna een jaar helemaal niet meer. Toen was ik laatst bij Daniel en toen was Maarten er ook en hoewel ik het in het begin wel een beetje ongemakkelijk vond, was het uiteindelijk heel erg gezellig en toen was alles weer goed!

Gisteren ging ik dus met hem naar de stad want hij had nieuwe kleren nodig. Hij is trouwens net een wijf, even serieus, ik ben nog nooit met een jongen in een winkel geweest die zei 'oja, deze blouse heeft ook wel een lekker stofje zeg'. Daarna vroeg hij ook nog eens aan de vrouw van de winkel 'krimpt deze stof nog in? Ook niet als ik hem op 60 graden was?'. Wat?! Ik wist niet eens dat dat kon met kleren!
Hij heeft me overigens ook geleerd dat er verschillende soorten ribfluweel zijn. Dat wist ik ook niet.
Het was dus een hele leerzame dag en toen we terugliepen vanuit de Pull&Bear kwamen we langs een vrouw. Ze stond daar en ik wilde eigenlijk doorlopen toen ze tegen ons begon te praten maar Maarten is heel beleefd dus die bleef staan.
Toen gaf ze ons een sleutel mee. Daar moesten we mee naar de Funky House en daar stonden lockers. Als je heeeeeel veel geluk had, ging er een locker open en wat er in zat mocht je hebben.

Nou, we waren in de Funky House en eerst probeerde Maarten. Zonder succes.
Ik gaf nog snel mijn sleuteltje een kusje en ik stopte het sleuteltje in het onderste lockertje. Het slot gaf mee en het deurtje ging open!
Vol vreugde las ik het briefje dat er in zat 'je mag een paar schoenen naar keuze van het merk HUB uitkiezen! Gefeliciteerd!'.
Ja mooi gefeliciteerd!

Dus nu heb ik schoenen gewonnen.
Ik kon mijn geluk niet op.
Zeker niet toen ik daarna ook nog eens twee truien wist te kopen voor slechts 17 euro. Toen heb ik heel vrolijk aan de kassa verkoper (het was een man, dit soort dingen doe ik alleen bij mannen) verteld dat ik schoenen had gewonnen. Hij was heel erg blij voor me.
Ik was ook heel erg blij voor mezelf.

O, en ik ga op boksen! Leuk hè? Ja leuk. 

Liefs Tess