Preimarkt

Of je nou Priemark, preimark, praaimark of priemarkt zegt, het blijft een klote winkel.
Het is niet nodig je persoonlijk aangesproken te voelen als je zelf onwijze prie- prei- praaimark fan bent hoor. Het is gewoon wat ik ervan denk en dat heeft een heel verhaal achter zich (want ik ben echt niet zo'n meisje dat zomaar conclusies trekt zonder na te denken, duh).

De eerste keer Primark was voor mij samen met mijn moeder. Ik zat net in mijn meisjesmeisjes periode en daarom ging ik gezellig met mijn moeder kleren kopen. Ik vond het helemaal geweldig! Het was rotweer en het was megadruk, maar wauw, zoveel kleren en zo goedkoop!
De tweede keer Primark was samen met een vriendin. Mijn swag-periode was net aangebroken. De tijd dat ik me hartstikke cool voelde in mijn oversized legerjasje en met knalrode lippenstift. Ik vond de Primark nog steeds heel erg leuk en ik kocht duizend dingen met kruizen erop en als er geen kruis op stond dan was het wel een leuke tekst of een kicken plaatje (je begrijpt wel dat ik dit soort dingen nooit in het echt zeg hè?).

Maar toen brak de derde keer aan. En ik weet niet of het lag aan dat driemaal scheepsrecht is, of dat het kwam omdat Primark 7 letters heeft en als je daar dan een letter afhaalt omdat in een parallel universum niemand Primark zegt maar Primar, en je het dan deelt door twee er drie uitkomt, maar ineens vond ik het helemaal kut. Rot. Vervelend. Niet meer fijn. Niet meer zo leuk als ik het ooit had gevonden.
Ik zal je vertellen waarom. Ik had schoenen gekocht. Heel leuk allemaal, een soort nep All Stars met roze enzo. Nou in ieder geval, niet veel later kwam ik een hele leuke jas tegen, maar daar kwam ik 12 euro tekort voor. Dat was precies het bedrag wat de schoentjes hadden gekocht en dus besloot ik ze terug te brengen naar de Prie- Prei- Praaimark.
Daar leerde ik een wijze les;

                      Breng nooit iets terug naar de Primark!

Het is een korte, maar erg wijze les die je echt van mij moet aannemen, het zal je leven redden! (Als je uberhaubt (mijn laptop wilt geen verbetering geven van mijn uberhaubt spelling. Dan maar uberhaubt zonder puntjes) al van plan bent om iets te kopen bij de Pri- Praai- Preimarkt).

Ik ging dus die schoenen terug brengen. De rij bij de kassa leek lang, de rij bij de klantenservice niet echt. Blijkbaar staat de lengte van een rij niet direct in contact met de duur van het wachten. Ik had duizend paar van die schoenen kunnen kopen in de tijd van het wachten bij die klantenservice.

Geen idee wat voor een domme, langzame snollen ze daar hebben neergezet, maar het duurde eeuwen! En ik maar wachten tot ik die jas kon kopen, want ik wilde gewoon weer weg uit Rotterdam en lekker naar mijn eigen vertrouwde Den Haag, 070, Agga City. 

Het duurde en duurde en toen eindelijk brak het moment aan! Ik gooide de schoenen op de toonbank en riep: 'Ik wil ze heel graag terugbrengen!'. Waarop de langzame, domme snollenvrouw om mijn bonnetje vroeg wat ik natuurlijk al lang na die stomme roze gympies had neergelegd. Ik schoof het ding naar haar toe, ze bekeek het, zocht het artikel (snel gevonden trouwens, zo langzaam was ze dus niet). Ik mocht een handtekening neerkrabbelen die ik niet eens had maar ze nam blijkbaar genoegen met het gare ding wat een soort van leek op een combinatie tussen mijn naam en een krabbel die je zet om te kijken of er nog inkt uit je pen gaat komen of dat je het ding beter weg kan gooien.

Toen zei de vrouw: 'Dat was het, je kan gaan', waarop ze het geld in mijn hand drukte. 

Dat alles duurde niet veel langer dan twee minuten en God mag weten wat die mensen voor mij allemaal voor een handtekeningen moesten zetten, maar ik snap nog altijd niet hoe het kan dat ik daar ruim twee uur stond te wachten.

Oja, vandaag was ik er weer. Het was vandaag weer erg druk, en erg vol met van die meisjes die een shirt willen van Nirvana hoewel ze het niet luisteren (ik luister ook geen Nirvana hoor, maar ik heb er dan ook geen bandshirts van). Maar er was wel een leuk ding. Ik heb namelijk gezien hoe een bewaker op zijn schermpje en stelende vrouw in de gaten hield. Ze stal een setje ringen en een setje armbanden. Het was veel te leuk om te zien, hij had helemaal op haar ingezoomed, en het was erg komisch dat ze dacht dat niemand haar door had. Ze spiedde in het rond, precies zoals je verwacht bij een dief. En toen liet ze het zo hop in haar tas glijden waarop de bewaker zijn portofoon pakte. Niet veel later zag je op de camerabeelden hoe de vrouw werd aangesproken door een andere bewaker.

Ik heb de camera bewaker man toen bedankt, omdat het zo leuk vond om te kijken naar hoe een vrouw aan het stelen was. Hij moest er om lachen en zei dat het niet de bedoeling was dat ik dit zag maar dat hij blij was dat hij toch nog iets goeds had kunnen maken van mijn dag.

Ach ja, moet je niet met je scherm midden tussen de blousjes gaan zitten hè.

Prie- Praai- Primark, voor mij is eens per jaar wel weer genoeg.

Liefs Tess

Kat in 't bakkie

Na een half uur dansen in de keuken, minstens zevenennegentig kapsels verder en met nog ruim twee uur op de klok voordat mijn 'avondprogramma' begint, opende ik het wereldwijde net en bezocht voor de grap weer eens mijn blog. Want die bestaat natuurlijk nog gewoon, al was ik dat alweer vergeten.

Je kent het denk ik wel. Dat je iemand tegenkomt.
Ha, ik hoop heilig dat je nu denkt 'ja dat ken ik wel', want anders kom je dus nooit iemand tegen en dat zou wel een ernstige zorg zijn. 
Nu komt het gedeelte waarvan ik ook hoop dat je denkt 'ja dat ken ik wel'. Want soms kom je iemand tegen en je kent hem of haar. Als je iemand kent, wordt er van je verwacht dat je gedag zegt. En als je diegene ook nog eens iets beter kent dan 'jij zit volgens mij bij mij op school en ik heb jou geloof ik wel eens zien staan voor het scheikunde lokaal omdat je eruit was gestuurd, terwijl ik naar de wc liep omdat ik nodig mijn tampon moest vervangen omdat ik niet wilde doorlekken in mijn Levis', dan wordt er ook nog van je verwacht dat je hem of haar dan ook nog eens aanspreekt. 
Dan zeg je 'heeeeey, hoe gaat het met je?!'. Je doet erg je best om geïnteresseerd en sociaal over te komen en daardoor klink je net een beetje te enthousiast, maar goed, je hebt je best gedaan.
Vervolgens is het aan de andere persoon om te antwoorden. Je kan twee dingen verwachten.
          'Heeeeey, ja gaat goed hoor! Met jou?'.
          'Kan beter, kan slechter'.
Bij optie twee hoef je echt geen 'met jou' te verwachten, want de betreffende persoon wil gewoon heel graag kwijt hoe kut het leven wel niet is en hij of zij is ook helemaaal niet geïnteresseerd in jouw leven (doet niet eens z'n best om wel zo over te komen).  Dan komt er dus dat moeizame gesprek.
'O, wat is er dan aan de hand?'
'Jaaa, lang verhaal. Maar school is weer begonnen natuurlijk en ik heb zoveel huiswerk! Echt niet normaal hoor! En de leraren zijn zo streng. Serieus hé, echt moeilijk irritant. En ik zit ook met zulke mogolen in de klas. Zo druk, dan kan ik me toch niet concentreren?!'
'Aww, God wat naar voor je. Maar hè, ik heb haast ik moet er gauw vandoor. Ik zie je nog!'
En dan ren je heel erg snel weg.

Nou, als iemand nu aan mij zou vragen hoe het met me gaat, dan zou ik antwoorden 'ja, ontzettend goed! M'n vriend (Lars) heeft een hartstikke leuke babypoes gevonden en die is nu in zijn huis en die mag daarna bij mij wonen tot de eigenaren hem zoeken. Ja echt een leuk dier is het. Ik ben er helemaal verliefd op geworden, het is zo'n schatje. Echt hoor, als ie niest... Awww, ik zie dat koppie helemaal voor me. Zelfs als hij zijn kattenbak vol aan het schijten is, is het een hartstikke leuke kat! Ik snap ineens hoe moeders zich voelen, die zijn ook altijd helemaal in de wolken van hun baby als hij of zij een luier vol gekakt heeft of over hun rug heen kotst terwijl er pies langs zijn of haar been sijpelt, zo hop, je mooie avondjurk naar de gallemiese (ik weet niet zeker of gallemiese een woord is. In ieder geval niet als je het zo spelt, maar het betekend 'naar de tering' alleen dan zo dat je het ook kan zeggen waar je kind bij is). En omdat die kat dus zo lief zit te poepen, gaat het heel erg goed met me!'.

De kat heet trouwens Tonijn. Dat is niet een naam die ik zou hebben uitgekozen voor mijn babykat, maar Lars wel en daar zit dan weer een verhaal achter en omdat ik toch lekker bezig ben met typen, muziek luisteren, dropjes eten en selfies maken (ja gadverdamme, dat doe ik dus ook veel te veel sinds ik een mobiel heb met frontcam), ga ik dat lekker ook vertellen!

Lars vond de poes namelijk toen hij samen met twee vrienden uit eten was geweest in Café Emma (heel leuk café, daar werk ik dus ook. Oeeeh, ik moet zo echt iets leuks vertellen over het woord café). 
Toen bleven ze nog even wat drinken. En ik weet niet of je bekend bent met drie vrienden die 'nog even wat drinken', maar dat eindigt meestal in drie dronken mannen. Nou, toen ze eventjes in het tuintje van Emma stonden te roken (niet Lars hoor, ik heb een reuze braaf vriendje wat alleen maar honderd baco's drinkt op een avond, geen gekkigheden met sigaretten), bleek er dus een heel zielig kat op het dak te zitten. Die miauwde zich half dood, en toen hij van het dakje af probeerde te springen, viel hij heel hard op de grond. (Toen ik dat hoorde moest ik bijna huilen, mijn lieve schattenkatje viel van een dakje (sippe smiley)). 

Bobby, Floris en Lars besloten de kat toen maar in een mayonaise emmer mee te nemen naar huis, waar ze tonijn aan hem voerden (en daarna makreel). De tonijn ging er in als zoete koek (alhoewel ik denk dat zoete koek er bij een kat minder makkelijk in gaat), en zo kwam het dat zij hem de hele avond Tonijn noemden. Ik dacht meteen 'waarom niet Makreel?', maar achteraf gezien past Tonijn toch echt beter bij zijn karakter, want hij lijkt qua innerlijk erg op een tonijn en niet zo op een makreel (echt waar).


Dit was het dan weer. Onee, toch niet. Nu komt het verhaal over het woord café. Het is erg kort hoor, maak je geen zorgen.
Voor Engels moeten we woordjes oefenen en in een van de hoofdstukken stonden de woorden 'pub' en 'café'. Pub werd vertaald als 'café'. Café werd vertaald als 'eethuisje zonder drankvergunning'.

Dus, vergis je nooit als je in Engeland bent! Café is geen café, maaar een eethuisje zonder vergunning! (Ik moest heel hard lachen om de vertaling, ik pieste zowat in mijn broek. Maar ja, misschien ligt dat aan mij want ik houd dus ook van een poepende kat).

Liefs Tess