Fijv goede voornemens!

Een nieuw jaar begint vrijwel altijd met goede voornemens. Sommige mensen nemen daar gerust drie dagen voor; want een goed voornemen, daar moet ook wel goed over nagedacht worden.
Het was een uur of half drie toen ik dacht aan goede voornemens. Van mij hoeft dat nooit zo nodig bij oud en nieuw. Ik bedoel je kan maar beter iedere maandag beginnen met een goed voornemen toch? Want je kan nog zo vrolijk (en dronken) roepen dat je dit jaar echt gaat sporten en stoppen met roken, maar het is algemeen bekend dat zo'n goed voornemen niet lang stand houdt (lees; ongeveer drie weken en zes dagen). Vandaar dat je beter om de drie weken en zes dagen goede voornemens kunt... Maken? Bedenken? Nemen? Hmm... Hoe zeg je dat? Maak je een goed voornemen?

Nou ja, ik was dus ook pietsje aangeschoten en daar stond ik dan met een hoofd vol goede voornemens. Goede voornemens zijn namelijk helemaal niet moeilijk te bedenken, want je kan altijd meer je best doen op alles. Misschien haal je altijd tienen op school en rook je niet, het kan altijd beter. Echt hoor, doe eens je best voor een elf of zorg dat je geen mee-roker meer bent (ofwel, vermijdt iedereen die aanstalten maakt een sigaret op te steken of er al een heeft). Voor mij kon het dus ook gerust allemaal beter.
Meer sparen bijvoorbeeld! Lekker weer een beetje geld voor later, want je weet maar nooit. Misschien kom ik straks van school met een HAVO-diploma maar vind ik nergens een baan en word ik op iedere studie uitgeloot. Mijn ouders zetten me uit huis omdat ik mijn kamer nooit opruim (goed voornemen twee: mijn kamer vaker opruimen) en Lars maakt het uit (goed voornemen voor Lars: het nooit meer uitmaken met Tess want zo'n leuk meisje als zij ga je nooit meer krijgen), dan kan dat spaargeld goed van pas komen. 
Bijvoorbeeld bij het vinden van een kartonnen doos om in te wonen of om geld te doneren aan Het Leger des Heils zodat ze van dat geld nog meer kleding en eten kunnen regelen waar ik dan weer van kan profiteren!

Mijn derde goede voornemen hoor je uit velen monden komen. Vooral uit de monden die die avond nog volgepropt zijn met oliebollen en duizend liter champagne en bier (klinkt toch aardig als mijn mond, de mijne bevindt zich in tegenstelling tot die van de andere goede voornemens nemende monden niet in een rond gezicht op een speknekkie met oliebollen torso en worstenbenen). Het derde goede voornemen is namelijk: meer sporten.
Ik ben al mega enthousiast mee geweest naar de sportschool en ik moet zeggen dat het prima beviel. Er waren leuke mensen, lekkere mannen en spannende apparaten waarvan ik niet wist of ze voor de buik, benen of rug bedoeld waren en waar ik me dood op heb gezweet om de volgende dag 24 uur in bed te blijven liggen met zelfs spierpijn in mijn oren en vingerkootjes. 
Bij meer sporten hoort meestal ook goed voornemen nummer vier. Nummer vier is namelijk gezond(er) eten. 
Nu ben ik echt niet van plan om een quinoatut te worden die dagelijks Instagramfoto's post met heerlijke grassmoothies, maar af en toe afzien van het leeg vreten van een zak chips, is op zich niet een heel slecht plan. Dit goede voornemen is overigens een typisch geval van een drie-weken-zes-dagen-voornemen, want reken maar dat ik op Drie Koningen niet van die tulband af kan blijven en binnen de kortste keren drie bonen gevonden heb. Om maar niet te spreken over 23ste Kerstdag! 

23ste Kerst is een heerlijk feest. Je kan het ook vieren of 28 juli (dan is het 156 Kerst ofzo), maar het gaat er om dat je weer even dat Kerstgevoel hebt. En het Kerstgevoel krijg je door je eens lekker vol te eten aan kalkoen, chocolade ijs en alle andere dingen die op een Kersttafel niet mogen ontbreken. O, en vergeet vooral niet om een fles wijn open te trekken en jezelf net vier wijntjes teveel in te schenken (niemand die het merkt dat je een soort bodemloos glas hebt waarin de wijn verdwijnt als sneeuw voor de zon). 

Nou ja, dan is er dus ook nog voornemen nummer... Vier? Vijf? Ja nummer vijf. Nummer fijv (hmm... Hier ging iets niet helemaal goed haha) is altijd een beetje onduidelijk. Dat is vaak iets als 'mezelf vinden' of 'mindfullness'. Hoe je het precies verwoordt maakt niet zo heel veel uit, je bedoelt ermee dat je je het hele jaar lang als een debiel hebt gedragen en dat je het komende jaar echt je best gaat doen om de moeder, zoon, oom, priester of leerling zal zijn waar iedereen van droomt. 
Want dat is waar je die goede voornemens voor doet, maakt, neemt; je wilt een nog perfecter mens worden. Zo iemand waar iedereen van zegt 'die vrouw van de oom van het vriendje  van Bas op de hockeyclub van de nicht van de brandweerman die het huis van de buren heeft geblust toen opa en oma er zaten te courmetten met de kat van de zus van Lena, dat is nou echt een topper! Die doet echt alles goed he? Ik wou dat ik haar was'.

Mijn vijfde voornemen is dan dus ook: 'een nog perfectere versie van mezelf vinden'. Maar eerst...
Eten.

Liefs Tess

Preimarkt

Of je nou Priemark, preimark, praaimark of priemarkt zegt, het blijft een klote winkel.
Het is niet nodig je persoonlijk aangesproken te voelen als je zelf onwijze prie- prei- praaimark fan bent hoor. Het is gewoon wat ik ervan denk en dat heeft een heel verhaal achter zich (want ik ben echt niet zo'n meisje dat zomaar conclusies trekt zonder na te denken, duh).

De eerste keer Primark was voor mij samen met mijn moeder. Ik zat net in mijn meisjesmeisjes periode en daarom ging ik gezellig met mijn moeder kleren kopen. Ik vond het helemaal geweldig! Het was rotweer en het was megadruk, maar wauw, zoveel kleren en zo goedkoop!
De tweede keer Primark was samen met een vriendin. Mijn swag-periode was net aangebroken. De tijd dat ik me hartstikke cool voelde in mijn oversized legerjasje en met knalrode lippenstift. Ik vond de Primark nog steeds heel erg leuk en ik kocht duizend dingen met kruizen erop en als er geen kruis op stond dan was het wel een leuke tekst of een kicken plaatje (je begrijpt wel dat ik dit soort dingen nooit in het echt zeg hè?).

Maar toen brak de derde keer aan. En ik weet niet of het lag aan dat driemaal scheepsrecht is, of dat het kwam omdat Primark 7 letters heeft en als je daar dan een letter afhaalt omdat in een parallel universum niemand Primark zegt maar Primar, en je het dan deelt door twee er drie uitkomt, maar ineens vond ik het helemaal kut. Rot. Vervelend. Niet meer fijn. Niet meer zo leuk als ik het ooit had gevonden.
Ik zal je vertellen waarom. Ik had schoenen gekocht. Heel leuk allemaal, een soort nep All Stars met roze enzo. Nou in ieder geval, niet veel later kwam ik een hele leuke jas tegen, maar daar kwam ik 12 euro tekort voor. Dat was precies het bedrag wat de schoentjes hadden gekocht en dus besloot ik ze terug te brengen naar de Prie- Prei- Praaimark.
Daar leerde ik een wijze les;

                      Breng nooit iets terug naar de Primark!

Het is een korte, maar erg wijze les die je echt van mij moet aannemen, het zal je leven redden! (Als je uberhaubt (mijn laptop wilt geen verbetering geven van mijn uberhaubt spelling. Dan maar uberhaubt zonder puntjes) al van plan bent om iets te kopen bij de Pri- Praai- Preimarkt).

Ik ging dus die schoenen terug brengen. De rij bij de kassa leek lang, de rij bij de klantenservice niet echt. Blijkbaar staat de lengte van een rij niet direct in contact met de duur van het wachten. Ik had duizend paar van die schoenen kunnen kopen in de tijd van het wachten bij die klantenservice.

Geen idee wat voor een domme, langzame snollen ze daar hebben neergezet, maar het duurde eeuwen! En ik maar wachten tot ik die jas kon kopen, want ik wilde gewoon weer weg uit Rotterdam en lekker naar mijn eigen vertrouwde Den Haag, 070, Agga City. 

Het duurde en duurde en toen eindelijk brak het moment aan! Ik gooide de schoenen op de toonbank en riep: 'Ik wil ze heel graag terugbrengen!'. Waarop de langzame, domme snollenvrouw om mijn bonnetje vroeg wat ik natuurlijk al lang na die stomme roze gympies had neergelegd. Ik schoof het ding naar haar toe, ze bekeek het, zocht het artikel (snel gevonden trouwens, zo langzaam was ze dus niet). Ik mocht een handtekening neerkrabbelen die ik niet eens had maar ze nam blijkbaar genoegen met het gare ding wat een soort van leek op een combinatie tussen mijn naam en een krabbel die je zet om te kijken of er nog inkt uit je pen gaat komen of dat je het ding beter weg kan gooien.

Toen zei de vrouw: 'Dat was het, je kan gaan', waarop ze het geld in mijn hand drukte. 

Dat alles duurde niet veel langer dan twee minuten en God mag weten wat die mensen voor mij allemaal voor een handtekeningen moesten zetten, maar ik snap nog altijd niet hoe het kan dat ik daar ruim twee uur stond te wachten.

Oja, vandaag was ik er weer. Het was vandaag weer erg druk, en erg vol met van die meisjes die een shirt willen van Nirvana hoewel ze het niet luisteren (ik luister ook geen Nirvana hoor, maar ik heb er dan ook geen bandshirts van). Maar er was wel een leuk ding. Ik heb namelijk gezien hoe een bewaker op zijn schermpje en stelende vrouw in de gaten hield. Ze stal een setje ringen en een setje armbanden. Het was veel te leuk om te zien, hij had helemaal op haar ingezoomed, en het was erg komisch dat ze dacht dat niemand haar door had. Ze spiedde in het rond, precies zoals je verwacht bij een dief. En toen liet ze het zo hop in haar tas glijden waarop de bewaker zijn portofoon pakte. Niet veel later zag je op de camerabeelden hoe de vrouw werd aangesproken door een andere bewaker.

Ik heb de camera bewaker man toen bedankt, omdat het zo leuk vond om te kijken naar hoe een vrouw aan het stelen was. Hij moest er om lachen en zei dat het niet de bedoeling was dat ik dit zag maar dat hij blij was dat hij toch nog iets goeds had kunnen maken van mijn dag.

Ach ja, moet je niet met je scherm midden tussen de blousjes gaan zitten hè.

Prie- Praai- Primark, voor mij is eens per jaar wel weer genoeg.

Liefs Tess

Kat in 't bakkie

Na een half uur dansen in de keuken, minstens zevenennegentig kapsels verder en met nog ruim twee uur op de klok voordat mijn 'avondprogramma' begint, opende ik het wereldwijde net en bezocht voor de grap weer eens mijn blog. Want die bestaat natuurlijk nog gewoon, al was ik dat alweer vergeten.

Je kent het denk ik wel. Dat je iemand tegenkomt.
Ha, ik hoop heilig dat je nu denkt 'ja dat ken ik wel', want anders kom je dus nooit iemand tegen en dat zou wel een ernstige zorg zijn. 
Nu komt het gedeelte waarvan ik ook hoop dat je denkt 'ja dat ken ik wel'. Want soms kom je iemand tegen en je kent hem of haar. Als je iemand kent, wordt er van je verwacht dat je gedag zegt. En als je diegene ook nog eens iets beter kent dan 'jij zit volgens mij bij mij op school en ik heb jou geloof ik wel eens zien staan voor het scheikunde lokaal omdat je eruit was gestuurd, terwijl ik naar de wc liep omdat ik nodig mijn tampon moest vervangen omdat ik niet wilde doorlekken in mijn Levis', dan wordt er ook nog van je verwacht dat je hem of haar dan ook nog eens aanspreekt. 
Dan zeg je 'heeeeey, hoe gaat het met je?!'. Je doet erg je best om geïnteresseerd en sociaal over te komen en daardoor klink je net een beetje te enthousiast, maar goed, je hebt je best gedaan.
Vervolgens is het aan de andere persoon om te antwoorden. Je kan twee dingen verwachten.
          'Heeeeey, ja gaat goed hoor! Met jou?'.
          'Kan beter, kan slechter'.
Bij optie twee hoef je echt geen 'met jou' te verwachten, want de betreffende persoon wil gewoon heel graag kwijt hoe kut het leven wel niet is en hij of zij is ook helemaaal niet geïnteresseerd in jouw leven (doet niet eens z'n best om wel zo over te komen).  Dan komt er dus dat moeizame gesprek.
'O, wat is er dan aan de hand?'
'Jaaa, lang verhaal. Maar school is weer begonnen natuurlijk en ik heb zoveel huiswerk! Echt niet normaal hoor! En de leraren zijn zo streng. Serieus hé, echt moeilijk irritant. En ik zit ook met zulke mogolen in de klas. Zo druk, dan kan ik me toch niet concentreren?!'
'Aww, God wat naar voor je. Maar hè, ik heb haast ik moet er gauw vandoor. Ik zie je nog!'
En dan ren je heel erg snel weg.

Nou, als iemand nu aan mij zou vragen hoe het met me gaat, dan zou ik antwoorden 'ja, ontzettend goed! M'n vriend (Lars) heeft een hartstikke leuke babypoes gevonden en die is nu in zijn huis en die mag daarna bij mij wonen tot de eigenaren hem zoeken. Ja echt een leuk dier is het. Ik ben er helemaal verliefd op geworden, het is zo'n schatje. Echt hoor, als ie niest... Awww, ik zie dat koppie helemaal voor me. Zelfs als hij zijn kattenbak vol aan het schijten is, is het een hartstikke leuke kat! Ik snap ineens hoe moeders zich voelen, die zijn ook altijd helemaal in de wolken van hun baby als hij of zij een luier vol gekakt heeft of over hun rug heen kotst terwijl er pies langs zijn of haar been sijpelt, zo hop, je mooie avondjurk naar de gallemiese (ik weet niet zeker of gallemiese een woord is. In ieder geval niet als je het zo spelt, maar het betekend 'naar de tering' alleen dan zo dat je het ook kan zeggen waar je kind bij is). En omdat die kat dus zo lief zit te poepen, gaat het heel erg goed met me!'.

De kat heet trouwens Tonijn. Dat is niet een naam die ik zou hebben uitgekozen voor mijn babykat, maar Lars wel en daar zit dan weer een verhaal achter en omdat ik toch lekker bezig ben met typen, muziek luisteren, dropjes eten en selfies maken (ja gadverdamme, dat doe ik dus ook veel te veel sinds ik een mobiel heb met frontcam), ga ik dat lekker ook vertellen!

Lars vond de poes namelijk toen hij samen met twee vrienden uit eten was geweest in Café Emma (heel leuk café, daar werk ik dus ook. Oeeeh, ik moet zo echt iets leuks vertellen over het woord café). 
Toen bleven ze nog even wat drinken. En ik weet niet of je bekend bent met drie vrienden die 'nog even wat drinken', maar dat eindigt meestal in drie dronken mannen. Nou, toen ze eventjes in het tuintje van Emma stonden te roken (niet Lars hoor, ik heb een reuze braaf vriendje wat alleen maar honderd baco's drinkt op een avond, geen gekkigheden met sigaretten), bleek er dus een heel zielig kat op het dak te zitten. Die miauwde zich half dood, en toen hij van het dakje af probeerde te springen, viel hij heel hard op de grond. (Toen ik dat hoorde moest ik bijna huilen, mijn lieve schattenkatje viel van een dakje (sippe smiley)). 

Bobby, Floris en Lars besloten de kat toen maar in een mayonaise emmer mee te nemen naar huis, waar ze tonijn aan hem voerden (en daarna makreel). De tonijn ging er in als zoete koek (alhoewel ik denk dat zoete koek er bij een kat minder makkelijk in gaat), en zo kwam het dat zij hem de hele avond Tonijn noemden. Ik dacht meteen 'waarom niet Makreel?', maar achteraf gezien past Tonijn toch echt beter bij zijn karakter, want hij lijkt qua innerlijk erg op een tonijn en niet zo op een makreel (echt waar).


Dit was het dan weer. Onee, toch niet. Nu komt het verhaal over het woord café. Het is erg kort hoor, maak je geen zorgen.
Voor Engels moeten we woordjes oefenen en in een van de hoofdstukken stonden de woorden 'pub' en 'café'. Pub werd vertaald als 'café'. Café werd vertaald als 'eethuisje zonder drankvergunning'.

Dus, vergis je nooit als je in Engeland bent! Café is geen café, maaar een eethuisje zonder vergunning! (Ik moest heel hard lachen om de vertaling, ik pieste zowat in mijn broek. Maar ja, misschien ligt dat aan mij want ik houd dus ook van een poepende kat).

Liefs Tess

Tess is een crimineel?!

En ineens dacht ik 'laat ik anders weer eens een keer een blogpost maken'.
Dat is niet zo'n heel rare gedachte eigenlijk, want als je een blog hebt, dan moet je ook af en toe iets posten.

Mijn examens zijn overigens allemaal achter de rug (zoveel posts over examens, kan je nagaan hoeveel tijd en aandacht die klotedingen van me eisen!), en ik kan vol trots melden dat ik ben geslaagd met allemaal hele mooie cijfers die er natuurlijk niet toe doen want meedoen is belangrijker dan winnen (Engels; 9.4 (!!!!!!!), Nederlands; 8, Wiskunde; 6, Frans; 8, Duits; 8, Maatschappijleer; 8).
Voor wiskunde deed ik overigens een herexamen en zo wist ik mijn 4.2 om te zetten in een 6 waar ik ontzettend trots op ben. Ik kon namelijk ook over zonder wiskunde, maar dat geeft zo'n net-niks gevoel. 
Op die 9.4 ben ik ook hartstikke trots. Echt waar. Vooral omdat ik dacht dat ik de brief die we moesten schrijven over een Engels Koffie- en Theemuseum, compleet verpest had. Uiteindelijk bleek de brief foutloos (ik hoorde dat en ik was blijer om dat te horen dan dat ik was toen ik te horen kreeg dat ik geslaagd was. Dat is misschien wel een beetje gek maar ik had het echt niet verwacht, vandaar mijn trots).

Voor de rest heb ik het ook enorm naar mijn zin buiten school. School raakte daardoor een beetje in de vergetenheid (da's geen woord. Autocorrect maakt er 'vergetelheid' van, wat hoogstwaarschijnlijk wel het goede woord is, maar vergetenheid is een mooier woord...), en doordat school een beetje in de vergetenheid raakte, krijg ik binnenkort een brief van leerplicht door de bus.
Echt, ik zit daar zo op te wachten! Ik lig dagen en nachten lang voor de deur, hopende op de voetstappen van de postbode die steeds dichterbij zullen komen. De vingers van de postbode die de brief vastpakken, en ik word al helemaal blij als ik denk aan dat hij of zij dan de klep van de brievenbus mijn zijn of haar andere hand opentrekt en de brief door de gleuf steekt en dan... Na een kort moment van twijfel waarin waarschijnlijk wordt gekeken of de brief inderdaad bestemd is voor nummer 34... Laat de postbode de brief uit zijn of haar hand glijden. De brief dwarrelt naar beneden precies in mijn handen en ik zal de brief openscheuren en de taart tevoorschijn halen en confetti strooien en de stripper uit de tuin halen! En heeel blij zal ik de datum zien staan van de eerste afspraak voor een gesprek en vol vreugde zal ik mijn hele vakantie opgeven voor leerplicht.

WANT WAT IS ER NOU LEUKER DAN LEERPLICHT?

Oke oke, ik overdrijf.
Want leerplicht is echt nog niet het leukste. Want na een gesprek met leerplicht mag ik waarschijnlijk direct door naar bureauHALT, da's de kinderpolitie.
Nou je merkt het, ik heb er ontzettend veel zin in en ik ben reuze blij dat ik al die uren gespijbeld heb. Wacht... Dat is wel waar trouwens want ik heb heel veel fijne uurtjes bij Lars in bed doorgebracht en ontbijtjes met hem gegeten en relatiedingen gedaan en dat was echt een miljoenmiljardhonderdduizend keer beter dan school! Dus uiteindelijk is het het misschien wel een heel klein beetje waard...

Dit is overigens niet wat ik zal zeggen tijdens het gesprek met leerplicht. Ik hoop dat ik mezelf een beetje kan redden met mijn... Euhm, bij de Sims kan je dit oefenen voor de spiegel maar ik ben even het woord kwijt. Je oefent je sociale vaardigheden maar niet je sociale vaardigheden maar... Nou, ik weet het even niet meer maar ik hoop dus dat ik mezelf kan redden door vooral heel vaak te zeggen dat ik weet dat ik fout zit en dat ik zoveel van school hou en weet ik het wat. Het werkt vast een klein beetje en als ik mezelf daar een klein beetje taakstraf mee kan besparen, dan zou ik al reuze blij zijn.

Aan de andere kant; een meisje uit mijn klas moest nadat leerplicht haar naar HALT had gestuurd in een bejaardentehuis drankjes rondbrengen. Ik had een oma in het bejaardentehuis en als zo iemand langs kwam met drinken, was dat eigenlijk altijd heel erg gezellig. Dan zei zo iemand 'Hallo mevrouw de Bruin, wat wilt u vandaag drinken? Een appelsapje?'. Nou, als ik dat zou mogen doen zou dat echt de hemel op aarde zijn! Bejaarde mensen zijn namelijk hartstikke lief en met een beetje geluk hebben ze een schaaltje met snoepjes en mag je een snoepje als je even met ze praat. 
Echt hoor, dat lijkt me super leuk.
In een oranje hesje propjes prikken in het Zuiderpark lijkt me dan weer minder. Oranje is niet zo mijn kleur.

(Oeeh, hier laat ik mijn landje wel een beetje in de steek hè? Ik ben dol op oranje!).

Zo dat was het weer voor deze maandagmiddag. Het is stikheet en ik moet morgen voor de vierde dag op rij werken. Verder gaat het goed en ga ik gauw weer terug naar mijn deurmat, hopende dat die envelop me snel mag komen verblijden!

Liefs Tess

Opgeruimde chaos

Grappig. Gisteren schreef ik heel enthousiast over het Nederlands examen en over hoe leuk het wel niet was en etc. En hoewel ik niet heb gezegd dat ik het makkelijk vond (toch?), merkte een vriend heel terecht op dat hij een spelfout had ontdekt.
Een spelfout, dat kan natuurlijk gewoon. Want ik bedoel, ik ben ook maar een mens! En je weet het, fouten maken is menselijk. Hoe fataal ook, het gebeurd iedereen wel eens. Zo liet ik gister eten van mijn lepel vallen doordat ik zo vrolijk aan het vertellen was. Toen was mijn witte trui niet meer zo heel wit.
Nou, dat is dus ook een fout, want het ging verkeerd. Verkeerd, fout. Bijna hetzelfde. 
Maar soms is een fout iets erger dan een lepel vol eten die niet netjes in je mond eindigt. In de tijd dat er nog videobanden bestonden waar je tv programma's op op kon nemen, heb ik bijvoorbeeld al de kinderfilmpjes van mijn broer en zus verwijderd. Echt niet expres hoor, niet dat je denkt 'wat is die Tess en sadistisch rotkind'. Ik wilde gewoon SpangaS opnemen, en per ongeluk zat toen die band er nog in.
Kijk dat is al stukken fataler, want nu kunnen we dus nooit meer kijken naar hoe lief mijn broer en zus wel niet waren. Van mij zaten er overigens geen filmpjes bij, want blijkbaar was ik niet interessant genoeg.
Hoewel ik wel een verschrikkelijk leuk kind was hoor!

Ken je trouwens dat je dan iets aan het doen bent en dat er even iets anders tussendoor komt en dat je je eerste activiteit gewoon compleet vergeet?
Dat had ik dus net. Ik was heel enthousiast aan het bloggen en eventjes bekeek ik een filmpje op YouTube en ineens is het een half uur later! Hoe kan dat zomaar? 
Waarom blijft mijn hoofd niet gewoon belangrijke dingen onthouden zoals een blogpost maken? Dat is toch stukken belangrijker dan YouTube filmpjes kijken? Maar goed. Chaotisch als ik ben, doe ik teveel tegelijkertijd en vergeet ik de helft van wat ik aan het doen ben.

Is ook wel eens als ik mijn kamer aan het opruimen. 
In mijn kamer heb ik namelijk een doos met spullen die eigenlijk niet echt een functie hebben ofzo, of die in ieder geval niet heel prominent in mijn kamer hoeven te staan, maar die ik ook niet weg kan gooien omdat ik er op een bepaalde manier toch waarde aan hecht. Nou, dan ben ik dus aan het opruimen (je kent het wel. In een veelste groot t-shirt en dan met heel hard muziek aan. O, en ik heb dan ook altijd iets als koekjes ofzo, want dan is het leuker omdat je tegelijkertijd kan eten) en dan stuit ik op die doos. En ik weet niet wat het is, maar mijn chaotische hoofd zendt dan een signaal uit. 
Alle alarmbellen beginnen te rinkelen en ik MOET die doos dan pakken. Heel erg stom. Ik heb er oprecht geen controle over. Er is een drug en die zorgt ervoor dat je lichaam niks meer doet. Althans, wel ademen enzo, maar je ledematen doen simpelweg niet meer wat je wilt. Ze liggen daar maar stil. Je ligt daar dan maar een beetje hulpeloos. Nou zo voel ik me dan ook, alleen dan omgekeerd. Want ik lig niet hulpeloos en stil op de grond maar mijn armen zwiepen zichzelf naar voren en als Playmobil handjes, klemmen mijn vingers zich vast aan de deksel. Voor ik het weet is die doos open en moet alles er een voor een uit.

Heel stom is dat hoor, want zulke interessante spullen zitten er nou ook weer niet in. Gewoon dingen als een dolfijnenhorloge (ik droomde vannacht trouwens echt heel naar dat er zwembaden waren met allemaal gare vissen en enge sidderalen enzo en een enorm zwembad met een orka erin, en elke keer viel ik in dat bad met die orka. En die orka was ontzettend agressief en hij had een soort epilepsie ofzo, want hij bewoog echt veel en onverwacht... Ja dat was mijn droom), olifanten beeldjes, knikkers, een rekenmethode die mijn tante meenam uit India (heel leuk, met een kuiken erop), een doosje met tanden die ik ooit laaaang geleden wisselde... Nou, dat soort dingen dus.
Vervolgens ben ik dan twee uur verder (want het zijn veeel spullen) en is mijn kamer nog steeds niet opgeruimd. Meestal gaan we dan eten en zo komt er niet zo veel van een opgeruimde kamer. 
Su-per onhandig.

Was dit het weer? Dit was het weer. (slap einde)

Liefs Tess

Ik ben er weer!

Ja. Het is weer zover hoor. Ik doe de zoveelste wanhopige poging iets normaals op mijn scherm te laten verschijnen. 
Het is inmiddels een maand geleden dat mijn laatste blogpost online kwam en ik daar wil ik graag mijn excuses voor aanbieden (volgens mij doe ik dat iedere keer, maar dit keer meen ik het ook echt!).

Wat is er in de tussentijd allemaal gebeurd? Ik weet het zelf niet eens meer allemaal precies maar het recentste is denk ik het Nederlands examen waar ik ineens aan moest geloven. Ik was er mentaal gezien nog niet helemaal op voorbereid en een half uurtje voor het examen nam ik toch nog maar eens de briefconventies door. Want het schrijven van een brief was een van de examenonderdelen. Althans, in het examen zit standaard een schrijfopdracht en dat zou een brief zijn (of een artikel. En dat het een artikel zou kunnen zijn zet ik expres tussen haakjes want in het hele jaar hebben we slechts een maal een artikel geschreven maar verder hebben we er niets over gehoord). 
Dus ik deed nog even snel die conventies en tegelijkertijd keek ik om me heen naar alle stressende VMBO-leerlingen die in hun examenbundels leken te verdrinken en de conventies aan het stampen waren.

Ik wierp dus wel eventjes een blik op dat prachtige boek dat het hele jaar had liggen verstoffen in mijn kluisje en nu eindelijk kon shinen op een ranzige kantinetafel. Maar mijn voorspellende gave gaf al aan dat er geen enkele briefconventie in dat hele examen nodig zou zijn. 
Ik haalde mijn schouders op en om tien over een liet ik me meesleuren in de stroom van leerlingen die zich een weg baande door de gangen vol kinderen. Eenmaal bij lokaal 2.10 haalde ik mijn eten en drinken tevoorschijn (want een 'les' waarin gegeten en gedronken mag worden kan ik echt niet zomaar aan me voorbij laten gaan). Vervolgens griste ik drie pennen uit mijn etui. Want je weet maar nooit of je eerste pen misschien wel leeg is en de tweede kapot gaat! Daarnaast pakte ik ook nog mijn potlood en puntenslijper. Ik twijfelde over mijn schaar (stel je voor je hebt ineens een schaar nodig!) maar die stopte ik weer terug en in plaats daarvan pakte ik mijn gum en markeerstift. 

Die markeerstift is overigens niet per se handig hoor, maar die nam ik mee zodat het er in ieder geval uit zou zien alsof ik wist waarmee ik bezig was.
Met mijn handen vol spullen stapte ik het lokaal binnen. Mijn plaats was lekker achteraan, heerlijk, want dan kan je een beetje overzicht houden. Dat is natuurlijk nergens voor nodig (maar stel je voor het is wel nodig!). 
Ik legde alles netjes op mijn tafeltje en ik kwam erachter dat een enkel tafeltje echt te klein is voor al mijn pennen, gummen, potloden, puntenslijpers, scharen (onee die had ik niet mee), eten en drinken.
Tijdens de oefenexamens heb ik altijd aan een dubbele tafel gezeten. Dan kan je je spullen zo lekker uitspreiden en al je woordenboeken ergens neergooien zonder dat ze in het gangpad hoeven te liggen waar er mensen over gaan struikelen enzo.

Oja, dat was ook nog wel een dingetje. Ik had een woordenboek nodig (stel je voor je weet een woord niet!), maar thuis heb ik alleen zo'n driedelige Dikke van Dale, nou voordat je dat ding op school hebt gekregen ben je zes hernia's en vier ruggengraattransplantaties verder. 
Dus nadat ik een bezoek had gebracht aan de dokter (want dat moest ook nog op die ontzettend stressvolle examendag) ging ik nog even de stad in. Maar alle winkels (ja echt ALLE) winkels waren nog dicht. 
De Albert Heijn was gelukkig al wel open en dus trakteerde ik mezelf op eten want eten is altijd een goed idee. Nou, een hele schranspartij later kwam ik erachter dat de HEMA gelukkig wel open was.  De HEMA is echt zo'n winkel waar je alles kan vinden. Vooral aan het begin van het schooljaar is HEMA je beste vriend, want heb je geen geo, liniaal, rekenmachine, fiets, tas, agenda, ontbijt, fietslichtjes, oordopjes, chips, broek, bikini of make-up, dan kun je altijd terecht bij HEMA. 
Dus ik was daar en ik dacht 'ha, hier ga ik mijn Prisma woordenboek wel vinden!'. Maar nee.
De HEMA had geen Prisma woordenboek voor mij.
Nou jammer dan maar ik dwaalde nog wat rond en kocht een geo en fietslichtjes en een nieuwe mascara (want stel je voor ik had ineens mascara nodig!) en ook nog een zak tuinaarde en ging richting school.

Uiteindelijk was mijn mentor mijn reddende engel met een of ander ouderwets woordenboek (met zo'n donkerrode kaft enzo, zo'n woordenboek waarvan je verwacht dat het handgeschreven is en dat iedere eerste letter een heel kunstwerk is). 

Nou. Al mijn spullen pasten uiteindelijk net op dat kleine rottafeltje maar toen kwamen de examens. En die bestaan uit drie hele boekwerken! Zonder nietjes! Dus alles valt uit elkaar! En ik kon het nergens kwijt! En na de eerste zin die ik gelezen had, zat er geen volgorde meer in de boekjes omdat alle bladen los over mijn tafel, de grond, de vensterbank en de andere tafeltjes lagen! Verschrikkelijk dus!
Maar goed. 
Ik begon, zoals onze Nederlands lerares ons aangeraden had, met een aantal multepetsjois vragen om vervolgens te beginnen aan de schrijfopdracht ('want jongens, de schrijfopdracht is heel belangrijk, want die MOET af! Horen jullie dat, die MOET af!'). En ja hoor. Ik lachte me dood bij het zien van de schrijfopdracht. Een artikel, hoe kon het ook anders.
Het was wel een hele leuke opdracht. De opdracht luidde:
'Je bent met je klas naar een biologische zorgboerderij en met veel plezier denk je daar aan terug. In de aula zie je een briefje hangen met daarop een mededeling voor een schrijfwedstrijd! (Waarmee je overigens hele leuke prijzen kon winnen; een dagje quad rijden voor twee, twee kaartjes voor een monster truc race of een cadeaubon met een waarde van 30 euro! Wie wil dat nou niet?!) Je besluit mee te doen en schrijft over jouw ervaringen op de boerderij'. 
Nou dat was dus de opdracht en dan werden de punten genoemd die je in de tekst moest verwerken. En daarna stond er 'maar er een leuk verhaal van'.

Dat hadden ze beter niet als opdracht kunnen geven want zeg tegen mij dat ik een leuk verhaal moet schrijven (over een boerderij nog wel!) en je krijgt een heel boekwerk wat je in een jaar nog niet uitleest.
Een uur later was ik wel een beetje aan het einde van mijn verhaal (ik had vooral geen ruimte meer) en toen bedacht ik me 'goh, ik moet nog een heel examen en ik heb nog ongeveer een half uur'. Een half uur is misschien een beetje kort voor een examen, maar met mijn doorzettersmentaliteit ging het eigenlijk geweldig!
In het tempo van een roofvogel die naar een muis duikt, pende ik de hele uitwerkbijlage vol en met de vraag werden mijn rondjes om de antwoorden van de multepetsjois vragen lelijker.
Ook mijn handschrift ging er niet op vooruit en ik ben een beetje bang dat ze denken dat iemand anders mijn samenvatting heeft gemaakt, want de letters die ik daar op papier heb gezet lijken in de verste verte niet op het handschrift van het artikel.
Maar goed, ze moeten me maar geloven op mijn prachtig mooie blauwe kijkers want zeg nou eerlijk, ik ben toch absoluut geen type voor het plegen van fraude?!

Zo. Dit was het weer hoor. Ik ben blij om weer even terug te zijn op mijn eigen plekje internet.

Liefs Tess

Dommage Fromage

Gisteren was het zover, het Franse taaldorp. Ondertussen weet je wel wat dat inhoudt, gezellig praten met een leraar in een andere taal. Gisteren was dat dus Frans. 
Gek genoeg was ik alles behalve zenuwachtig, ik had er eigenlijk wel zin in. 
Bij binnenkomst voelde ik me dan ook helemaal top en dat gevoel werd alleen maar versterkt door het glaasje met tumtummetjes dat op de tafel stond.

Helemaal blij ging ik zitten en in mijn beste Frans vroeg ik aan mijn examinator hoe het met haar ging. 
(Mocht je honderdduizend fouten tegenkomen in deze blog, ik werk voor het eerst op een tablet en het gaat niet wat je zegt super soepel...).
Nadat ik haar had gevraagd hoe het ging kwam de restaurantscene waar ik me helemaal op voor had bereid in België dit weekend (ik was in België dit weekend voor een straattheaterfestival, het was echt heel leuk met heel veel leuke mensen enzo. Niet de Belgen trouwens hoor, Belgen zijn verschrikkelijk.  Ja sorry hoor, maar het zijn echt van die saaie mensen. Ze zijn ook niet enthousiast te krijgen ofzo, echt heel raar. Hier is het bijvoorbeeld best gebruikelijk om na een optreden te klappen en te gillen en te fluiten en te gaan staan. Belgen daar in tegen klappen en lopen dan weg. Dat dnap ik dus niet, hallo, alleen klappen is echt niet voldoende hoor!). 
Maar ja, ik praatte honderduit over croque monsieurs en pain perdu's. En toen kwam misschien wel het leukste; Jean kwam langs, Jean zit in mijn klas en hij woonde in Frankrijk dus hij mocht ook examinatoren,  althans,  hij mocht er bij helpen.  Maar hij kwam aan en hij vroeg iets in het Frans en toem duwde hij een kaart in mijn handen.
Daaruit begreep ik dat ik moest bestellen en dus zei ik 'je voudrais une bierre sil vous plait' (wederom geweldig Frans, maar dat spreekt voor zich). En toen zei hij nee! 

Ik mocht geen bier van Jean!

Dus toen probeerde ik nog de truc 'ja sorry man, ben m'n portemonnee verloren' maar daar nam hij geen genoegen mee. Daarom vond ik het best terecht dat ik hem uitschold voor hoer (perfect Frans natuurlijk weer) en toen zei mijn examinator 'o, maar een man noem je geen hoer in het Frans, dan moet je gewoon 'hoerenzoon' zeggen' en toen legde ze me uit hoe ik dat in het Frans moet doen!
Leuk hè? Ik vond het leuk.

Ja. De tumtummetjes waren aan het eind van mijn examen overigens op...

Voor de rest gaat het trouwens ook echt goed met me. M'n liefdesleven gaat na een beetje gekut weer over rozengeur en maneschijn (echt hoor,  ik bof maar met een vriendje dat me zo snel vergeeft!). Vanmiddag had ik vroeg vrij toen ben ik bij hem gaan ontbijten en toen hij had gedouched hebben we samen puzzels gemaakt in de krant.  
Ik voelde me ineens heel erg oud en bejaard maar het was heeel gezellig dus ik kijk nu al uit naar mijn pensioen en dat ik dan elke dag puzzels in de krant kan makdn met mijn man. 
Ik wil graag afsluiten met dit o-zo romantische beeld. 

Liefs Tess