Het is niet nodig je persoonlijk aangesproken te voelen als je zelf onwijze prie- prei- praaimark fan bent hoor. Het is gewoon wat ik ervan denk en dat heeft een heel verhaal achter zich (want ik ben echt niet zo'n meisje dat zomaar conclusies trekt zonder na te denken, duh).
De eerste keer Primark was voor mij samen met mijn moeder. Ik zat net in mijn meisjesmeisjes periode en daarom ging ik gezellig met mijn moeder kleren kopen. Ik vond het helemaal geweldig! Het was rotweer en het was megadruk, maar wauw, zoveel kleren en zo goedkoop!
De tweede keer Primark was samen met een vriendin. Mijn swag-periode was net aangebroken. De tijd dat ik me hartstikke cool voelde in mijn oversized legerjasje en met knalrode lippenstift. Ik vond de Primark nog steeds heel erg leuk en ik kocht duizend dingen met kruizen erop en als er geen kruis op stond dan was het wel een leuke tekst of een kicken plaatje (je begrijpt wel dat ik dit soort dingen nooit in het echt zeg hè?).
Maar toen brak de derde keer aan. En ik weet niet of het lag aan dat driemaal scheepsrecht is, of dat het kwam omdat Primark 7 letters heeft en als je daar dan een letter afhaalt omdat in een parallel universum niemand Primark zegt maar Primar, en je het dan deelt door twee er drie uitkomt, maar ineens vond ik het helemaal kut. Rot. Vervelend. Niet meer fijn. Niet meer zo leuk als ik het ooit had gevonden.
Ik zal je vertellen waarom. Ik had schoenen gekocht. Heel leuk allemaal, een soort nep All Stars met roze enzo. Nou in ieder geval, niet veel later kwam ik een hele leuke jas tegen, maar daar kwam ik 12 euro tekort voor. Dat was precies het bedrag wat de schoentjes hadden gekocht en dus besloot ik ze terug te brengen naar de Prie- Prei- Praaimark.
Daar leerde ik een wijze les;
Breng nooit iets terug naar de Primark!
Het is een korte, maar erg wijze les die je echt van mij moet aannemen, het zal je leven redden! (Als je uberhaubt (mijn laptop wilt geen verbetering geven van mijn uberhaubt spelling. Dan maar uberhaubt zonder puntjes) al van plan bent om iets te kopen bij de Pri- Praai- Preimarkt).
Ik ging dus die schoenen terug brengen. De rij bij de kassa leek lang, de rij bij de klantenservice niet echt. Blijkbaar staat de lengte van een rij niet direct in contact met de duur van het wachten. Ik had duizend paar van die schoenen kunnen kopen in de tijd van het wachten bij die klantenservice.
Geen idee wat voor een domme, langzame snollen ze daar hebben neergezet, maar het duurde eeuwen! En ik maar wachten tot ik die jas kon kopen, want ik wilde gewoon weer weg uit Rotterdam en lekker naar mijn eigen vertrouwde Den Haag, 070, Agga City.
Het duurde en duurde en toen eindelijk brak het moment aan! Ik gooide de schoenen op de toonbank en riep: 'Ik wil ze heel graag terugbrengen!'. Waarop de langzame, domme snollenvrouw om mijn bonnetje vroeg wat ik natuurlijk al lang na die stomme roze gympies had neergelegd. Ik schoof het ding naar haar toe, ze bekeek het, zocht het artikel (snel gevonden trouwens, zo langzaam was ze dus niet). Ik mocht een handtekening neerkrabbelen die ik niet eens had maar ze nam blijkbaar genoegen met het gare ding wat een soort van leek op een combinatie tussen mijn naam en een krabbel die je zet om te kijken of er nog inkt uit je pen gaat komen of dat je het ding beter weg kan gooien.
Toen zei de vrouw: 'Dat was het, je kan gaan', waarop ze het geld in mijn hand drukte.
Dat alles duurde niet veel langer dan twee minuten en God mag weten wat die mensen voor mij allemaal voor een handtekeningen moesten zetten, maar ik snap nog altijd niet hoe het kan dat ik daar ruim twee uur stond te wachten.
Oja, vandaag was ik er weer. Het was vandaag weer erg druk, en erg vol met van die meisjes die een shirt willen van Nirvana hoewel ze het niet luisteren (ik luister ook geen Nirvana hoor, maar ik heb er dan ook geen bandshirts van). Maar er was wel een leuk ding. Ik heb namelijk gezien hoe een bewaker op zijn schermpje en stelende vrouw in de gaten hield. Ze stal een setje ringen en een setje armbanden. Het was veel te leuk om te zien, hij had helemaal op haar ingezoomed, en het was erg komisch dat ze dacht dat niemand haar door had. Ze spiedde in het rond, precies zoals je verwacht bij een dief. En toen liet ze het zo hop in haar tas glijden waarop de bewaker zijn portofoon pakte. Niet veel later zag je op de camerabeelden hoe de vrouw werd aangesproken door een andere bewaker.
Ik heb de camera bewaker man toen bedankt, omdat het zo leuk vond om te kijken naar hoe een vrouw aan het stelen was. Hij moest er om lachen en zei dat het niet de bedoeling was dat ik dit zag maar dat hij blij was dat hij toch nog iets goeds had kunnen maken van mijn dag.
Ach ja, moet je niet met je scherm midden tussen de blousjes gaan zitten hè.
Prie- Praai- Primark, voor mij is eens per jaar wel weer genoeg.
Liefs Tess
Geen opmerkingen:
Een reactie posten