Tess en haar dichttalent

Ik voel me een beetje schuldig dat mijn leven relatief oninteressant is en dat ik ook niet elke dag schrijf.
Het is eigenlijk iets waar ik me niet voor hoef te verontschuldigen; ik kan er niets aan doen dat ik ben geboren als Tess en niet als Ariana Grande (of Sinterklaas ofzo).
Misschien is me verontschuldigen over het niet elke dag schrijven wel terecht, hoewel ik nooit heb gezegd elke dag te schrijven.
Wacht, misschien heb ik dat wel ooit beloofd...
Sorry.

Voor de rest had ik gister de herkansing van mijn geschiedenis proefwerk en het ging zo goed! Het ging beter dan ik ooit had durven hopen en ik ging helemaal met een blij gevoel weg uit het lokaal.
Ik dacht overigens dat ik best snel klaar zou zijn. Dus ik zat daar lekker te werken en lette totaal niet op mijn omgeving, ik was met mijn hoofd in de Tweede Wereldoorlog en tegelijkertijd liep ik langs posters met het hoofd van Stalin erop.
Toen ik de geschiedenis weer verliet en terugkeerde naar het heden, merkte ik dat ik alleen in het lokaal zat. Met Stijn. En meneer de Grooth.
Maar ik was blijkbaar een van de laatste zonder dat ik daar iets van had gemerkt.

In ieder geval, het ging dus heel erg goed! Ik kwam er wel thuis achter dat ik een vraag (multepetsjois nog wel) fout had. Ik heb er 'Lebensraum' omcirkelt en dat was niet het antwoord dat ik had moeten geven.
Jammer dan.

Mijn gedicht voor surprise dingen is trouwens eindelijk af!
Jullie willen het vast heel graag horen.
Voordat je het begint te lezen is het denk ik wel handig als je weet waar ze van houdt. Want het desbetreffende meisje leert Japans, houdt van mangastrips, heeft haar haar gedoneerd aan het kankerfonds, speelt Minecraft (waar ze op dezelfde server haar ex en vriend heeft ontmoet) en kijkt maar al te graag Doctor Who. Dus.

Liefste Lotte,

Met zijn Tardis kwam Sint dit jaar aan

Maar hij besefte al snel dat hij fout zat

Hij was in Japa(a)n.

Eenmaal uit zijn Tardis gestapt heerste een compleet andere sfeer

Alles stond stil en Sint was mangafiguur 'Heilige Heer'.

De mangawereld was Sint echter niet naar de zin

Zijn woorden moesten in een tekstballon

Maar alles paste er bij lange na niet in.

Snel is Sint toen weer in de Tardis gestapt

Waar hij Doctor Who tegenkomt en met hem over Minecraft grapt

Dat had Sint dat leuke meisje van de Vrije School zien doen

En voor ze er erg in hadden sprong een lampje op groen.

Alles begon te knipperen, schudden en beven!

Het duurde maar even

En toen...

Stapte Sint een wonderlijke wereld binnen

Er liepen hoekige schapen en varkens

En ook reusachtige pixel-spinnen.

Sint liep wat in de Minecraft wereld rond

En schrok toen hij zag dat hij uit slechts 23 blokjes bestond.

De gamers termen vlogen hem intussen om de oren

En buiten Lottes heldere stem kon hij ook een jongensstem horen

Het duurde niet lang of Sint had door hoe dit zat

Hij liet deze Minecraft-romance met rust

En ging weer op pad.

De Tardis bracht hem ditmaal naar een kapperszaak

Daar was het in een keer raak.

In de stoel bij de spiegel zat het meisje met lang blond haar

Achter het meisje een kapster met een zilveren schaar.

Voor Sint het wist lag het haar op de grond

Hetzelfde moment verscheen een lach rond Sints mond

Je haar afstaan voor het goede doel

Kijk! Daarmee geef je Sint een gelukkig gevoel!

Sint was met de moderne techniek van zijn Tardis weer klaar

En riep zijn Pieten en paard bij elkaar

Samen reden ze naar de China Town in de stad

Waar Sint hoopte te vinden wat hij in gedachte had

Want buiten blond heeft Lotte ook blauw in haar haar.

Voor de rest houdt Sint nu zijn mond.

Kijk gewoon maar!

Liefs Sint en Rijmdwang Piet

Ja. Dat.

Kritiek en verbeteringen zijn altijd welkom.

Dit was allemaal ook wel weer genoeg voor vandaag. Denk ik, hoop ik.

Misschien ook niet. Misschien vergeet ik het allerbelangrijkste van dit hele weekend. Niet omdat ik heel veel hele interessante dingen heb gedaan, het weekend is ook pas een dag begonnen... Nee dit was het wel.

(Jezus wat een slecht en slap einde).

Liefs Tess

Ik hou wel van je

Ik was gister wellicht een beetje grof en gemeen.
Vandaar dat de post van gister ook verwijderd is, mocht je geïnteresseerd zijn; ik was heel erg boos om allemaal kut redenen en het komt er op neer dat ik mentaal gezien helemaal kapot ben en dat alles wat er nu fout gaat voelt alsof ik alles verlies enzo. 
Heel dramatisch natuurlijk en gister had ik mezelf even niet meer in de hand en heb ik dingen gezegd waar ik geen spijt van heb maar waarvan ik denk dat het misschien niet helemaal internet geschikt is.

Dus.

Vandaag was het wel een fijne dag. Mijn moeder maakte me wakker met 'papa en ik hebben besloten dat je een dagje thuis mag blijven'. Dat is heel fijn wakker worden.
Nadat ik twee uur extra in mijn bed had gelegen, denkend aan de kutdag van gister, heb ik het lekkerste ei ever voor mezelf gemaakt. Dat had ik wel verdiend vond ik. 
Toen begon het hardcore leren van geschiedenis. Lekker dingen stampen over het Stalinisme en alle kutzooi van de Eerste en Tweede Wereldoorlog. Heer-lijk.

Rond twee uur vond ik het wel tijd om uit bed te gaan (want leren op een twee-en-een-half-persoons-bed gaat best wel goed). 
Ik heb al mijn moed en energie bij elkaar geschraapt en ben naar de stad gegaan waar ik mezelf plechtig beloofde niks voor mezelf te kopen.
Er mochten alleen cadeautjes voor mijn lootjeskind, Fien en Jet gekocht worden van de 85 euro in mijn portemonnee (ik schep even op met mijn geld).
Ik kwam thuis met cadeautjes voor Fien en Jet!

En met een paar cadeautjes voor mezelf...

Toen moest ik van mezelf weer verder met hardcore geschiedenissen.

Ik had vanochtend trouwens iets in mijn hoofd en daarvan dacht ik 'dat moet ik echt kwijt want het is een goede gedachte', nu ben ik het kwijt. Maar niet dat ik het terug kan vinden. Ik wil echt weten wat ik dacht potverdomme! Want het was echt iets slims, iets waarvan je denkt 'zo hé, doet zij gymnasium?!' (en dat ik dan moet zeggen 'haha, nee was het maar zo'n feest, ben een domme vmbo'er).

Was dit het? Ja dit was het.

Liefs Tess

241113

Ik ben rijk. Echt heel erg rijk. Eigenlijk valt het mee, maar na een halve maand op 48 cent geleefd te hebben is 65 hele euro's een heel bedrag. En dat met 2 dagen werken. Gister oppassen en vandaag de hele dag weer kinderpartijtjes en daarna weer oppassen.

Werk is vet vermoeiend.

Nu komt mijn uitgebreide verslag over gister. Want ik moet natuurlijk even alles kwijt over mijn pannekoekendate met Zenith.

Laat ik bij het begin beginnen. 

Noa had ooit een relatie met een jongen (eigenlijk was het haar neef maar dat laat ik even achterwegen want dat voegt niet veel aan het verhaal toe). In ieder geval, de jongen in kwestie had een vriend, gewoon een vriend vriend, en dat was Zenith. Op een dag voegde ik Zenith toe op Facebook, of Zenith mij, ik weet het niet eens meer. We begonnen te praten en hij was heel lief en spontaan. Toen kwam natuurlijk het moment dat hij vroeg of ik misschien een keer met hem wilde afspreken. Hij stelde een dubbeldate voor; Roeland en Noa, Zenith en ik. Het klonk als een goed idee en hij had erg op lopen scheppen over zijn pannekoekbaktalent. Zo kwamen we uiteindelijk bij een pannekoekendate.

Helaas ging het uiteindelijk uit tussen Roeland en Noa en dat was nog voor de pannekoekendate en dus ging de pannekoekendate niet door.

Toen kreeg Zenith een relatie met een meisje uit zijn klas en het contact tussen hem en mij verwaterde een beetje. 

We spraken elkaar meer dan een half jaar niet meer.

Tot laatst dus! Hij stuurde me een berichtje op Facebook en eigenlijk was ik heel erg blij verrast en ik vond het fijn dat hij weer contact met me opnam. We praatte de hele avond en op een gegeven moment kwam de pannekoekendate weer naar boven. We vonden allebei dat dat toch nog door moest gaan, beter laat dan nooit! Ik wees het echter een soort van af omdat ik het niet vond kunnen tegenover zijn vriendin. Hij reageerde een beetje verbaasd en deelde me mee dat hij al 4 maanden single was. 

Toen was ik blij.

En dus spraken we af. Omdat het de eerste keer was dat ik hem zou zien en ik niet goed wist wat ik kon verwachten, vroeg ik aan Noa of ze mee wilde. Met een vriendin erbij waren ongemakkelijke situaties ook makkelijker te vermijden, dus ze ging mee.

Vrijdagavond stond ik ruim een uur voor mijn spiegel. Ik hield vrijwel elke combinatie van kledingstukken voor me, ik paste alles en probeerde alle haarstijlen uit. Knot, staart, los, half los half vast, opgestoken, rommelig, stijl, krullen. Uiteindelijk dacht ik ineens aan mijn rode bloemenjurkje. 

In mijn rode bloemenjurkje ben ik onweerstaanbaar. Echt waar. Dat bloemenjurkje maakt mij echt een soort godin. Niet opschepperig bedoeld hoor, maar je kan gewoon niet om me heen in dat jurkje en het maakt me lief en mooi en aantrekkelijk.

Helaas was mijn mooie rode bloemenjurkje vies en ik dacht 'yo ik gooi hem in de wasmachine', maar het is een nieuw jurkje (eigenlijk niet meer echt nieuw, maar ik heb het nog niet gewassen sinds ik het heb gekocht. Ieuwl, gadver) en aangezien het een jurkje van de Primark is en over de kwaliteit te twisten valt, durfde ik het niet aan om het in de was te doen. Eerst handwassen. Maar ja, hand was neemt 3 uur tijd in beslag en het was nacht en dat mooie rode bloemenjurkje moest dan natuurlijk ook nog drogen en dat duurt ook weer 3 uur (met heel veel geluk en een huis van 100 graden), dus dat werd hem niet.

Uiteindelijk ging ik voor mijn grijze skinny en mijn blauw met wit gestreepte shirt wat Daniel ook heeft. Zwarte AirMax, m'n bontjas en klaar. Wellicht een beetje simpel, maar ik voelde me vet fijn in mijn streepjesshirt (want dat streepjesshirt staat me dus ook heel erg goed en maakt me bijna even aantrekkelijk als mijn mooie rode bloemenjurkje).

Mijn haar ging uiteindelijk in een simpele hoge staart. Niet het meest charmante kapsel, maar mijn haar is uit zichzelf natuurlijk al prachtig rood en mooi dus of het nou in een staart of knot zit of los, het valt altijd op. 

Met 'Calvin Klein The One' en een andere Calvin Klein waarvan ik de naam eigenlijk niet weet ging ik de volgende dag de deur uit.

Noa kwam me thuis ophalen en samen fietsen we naar Holland Spoor. We kochten een kaartje en Zenith en Noa waren zo lief om mijn kaartje te betalen (ik leefde toen nog op 48 cent dus zelf kopen was geen optie en mijn aanwezigheid was blijkbaar zo geliefd dat ze die 16 euro voor me over hadden). Samen liepen we naar spoor 3a waar wonder boven wonder precies de trein naar Dordrecht binnen reed. 

Pas bij Rotterdam Centraal kreeg ik zenuwverschijnselen. Ik werd druk en moest uit het niets plassen en de mensen in de trein moeten waarschijnlijk hebben gedacht dat Noa en ik twee zwaar autistische mongolen waren. 

(Even tussendoor, ik krijg nu ik dit schrijf weer helemaal die spanning terug, dit is echt heel raar en het zijn eigenlijk wel fijne zenuwen).

Zenith zou ons op komen halen van het station en dus verwachtte we hem eigenlijk bij het perron. Maar daar was hij niet en dus liepen we naar de voorkant van het station.

Noa belde hem en net op dat moment kwam hij om de hoek van het station.

(Nu komt er een beschrijving van wat ik dacht en wat ik zag enzo)

Stel je even voor dat alles wat ik nu beschrijf in slow motion gaat, want zo voelde het namelijk een beetje.

Hij kwam aangelopen en hij droeg zo'n mooie donkerblauwen vilten jas. Zo'n nette, twee rijen knopen, tot net boven de helft van zijn bovenbeen. Zwarte broek. Sx-schoenen die me heel erg deden denken aan New Balance. En zijn haar heel mooi en netjes (eerst had hij krullen, nu niet meer). O en hij droeg leren handschoentjes.

Toen ik hem zo zag lopen was een van de eerste dingen die ik dacht 'wow, dit kan zo perfect in een oorlogsfilm waar hij een man is die terugkomt uit de oorlog', en dat was, dat klinkt wellicht wat vreemd, een best fijne gedachte.

Ik vond het op dat moment overigens nog kutter dat mijn mooie rode bloemenjurkje thuis over mijn bureaustoel hing, want anders had ik ook nog de vrouw kunnen zijn die stond te wachten op haar man uit de oorlog. 

Het was trouwens vanaf moment 1 helemaal vertrouwd. Het eerste wat we deden was knuffelen alsof we elkaar al minstens 6 jaar kenden en hij tilde me op en we draaiden rondjes (doe dat in je hoofd even in slow motion op een station, en denk mij dan alsjeblieft in mijn mooie rode bloemenjurkje).

Toen liepen we naar zijn huis. Hij loopt opvallend snel, af en toe moest ik een soort huppelpasje maken om hem bij te kunnen houden.

Hij bracht ons naar zijn huisje en hij heeft een prachtige zolder die hij huurt. Het is echt zo'n mooie zolder met heel veel ramen en witte muren en witte balken en leuk ingericht en... Ik weet het niet, heel fijn en mooi en perfect zeg maar.

Toen heeft hij tosti's voor ons gemaakt en hij vertelde over hoe lang hij opzoek is geweest naar een magnetron die echt 'ping' zegt. Niet echt ping, maar met een mooi pinggeluid snap je?

Voor de rest hebben we film gekeken. Hangover 3 om even in detail te treden. Het is echt een film zonder verhaal trouwens, althans, wel met een soort van verhaal erin, maar niet dat je het snapt of zo. En toen kwam echt het fijnte wat een jongen ooit kan doen; hij begon mijn arm te kriebelen en toen dacht ik 'wow shit, dit is echt fijn en perfect'. En hij kriebelt ook echt heel erg fijn en lief. (Sorry voor de 1000000 keer fijn, maar het was wel echt fijn allemaal, ik weet er geen beter woord voor). 

Daarna heeft hij nog iets heel erg fijns gedaan.

Hij heeft namelijk een LP-speler en een heel aantal platen en toen mocht ik een plaat uitkiezen en toen hebben we samen zijn platen beluisterd. Hij was overigens zo blij toen ik zei 'ja, laat maar The Prodigy horen'. Ik kreeg ook een goedkeurend knikje toen ik zei een voorkeur te hebben voor het origineel en niet voor de mix. 

En het was zo stom dat ik toen naar huis moest omdat ik om 6 uur moest oppassen want ik wilde zo graag blijven.

Het was echt een hele fijne date.

En we hebben niet eens pannekoeken gegeten.

Ik kom er trouwens nu pas achter dat het pannenkoeken is met een n ertussen. Ik heb altijd gedacht dat het pannekoeken was, want dat was toch altijd zo'n afwijkend woord omdat er wel meerde pannen zijn maar... Nou moeilijk, moeilijk, ik laat het lekker zo.

Binnenkort hebben we een vervolgdate.

En dan gaan we wel pannekoeken eten.

Ik ben een blij meisje.

Liefs Tess

Pannekoekendate

Sorry voor het lelijke lettertype! Ik ga het veranderen zodra ik op m'n laptop ben maar ik lig nu al in mijn bed. Wel lief dat ik me zo verplicht voelde om toch nog even een blogpost te maken.
Even in het heel heel kort,
Pannekoekendate met Zenith was fijn en morgen ga ik er alles over vertellen!
Voor de rest moet ik de komende 4 dagen tot laat werken (vandaag ook, zwaar leven) dus ik weet niet zeker of er veel lange posts komen maar ik ga mijn best doen!

Liefs Tess

Tess sterft aan examenstress

Ik keek altijd SpangaS. Het is natuurlijk een real life school serie en dus konden schoolexamens aan het eind van het jaar niet in de afleveringenreeks ontbreken. 

Die afleveringen zaten altijd vol met stress, afkijkende leerlingen en gelukskleding. Ik lachte er altijd een beetje om.

Tot nu.

De dag begon heel goed. Ik werd wakker naast Noa en we ontbeten rustig, we waren een beetje laconiek over het Engels examen wat ons het vierde uur te wachten stond.

De periode ging ook gewoon prima. Lekker meetkunde. Heerlijk.

Maar tijdens Duits werd het ineens wel duidelijk. Ik telde de 50 minuten af. Ineens moest ik plassen, begonnen mijn handen te trillen en kreeg ik buikpijn. Ik werd ook ontzettend druk, want dat is blijkbaar een van de bijwerkingen van stress bij mij (of zenuwen, ik weet het niet precies).

De bel ging.

Met knikkende knieën liep ik naar lokaal 1.1. 

SpangaS had niet overdreven wat betreft decor; op alle tafeltjes lag inderdaad een gelinieerd blaadje klaar.

Ik ging zitten en pakte mijn tas. Ik ritste hem open en bleef eerst rustig bij het niet zien van mijn woordenboek 'het zal wel ergens onderin zitten', dacht ik. Ik werd al iets wanhopiger toen ik ook geen woordenboek vond onderin mijn tas en langzaam maar zeker werd het me duidelijk dat ik mijn woordenboek thuis had laten liggen.

Godzijdank was Andra mijn reddende engel met zowel een Nederlands-Engels als Engels-Nederlands woordenboek.

Het examen ging wel oké. De brief die we moesten schrijven is wat betreft conventies goed in elkaar gezet, aan originaliteit geen gebrek en ook alle punten die beschreven moesten worden zijn beschreven. 

Grammaticaal gezien is mijn brief een grote hoop ellende. 

Jammer dan.

Liefs je examenstress prinses Tess 

                                 (wow dat rijmt wel heel mooi)

211113

Mag ik heel even kritiek leveren op de afschuwelijk reclame van SiSi? Het verbaasd me steeds meer hoe telkens iemand weer een manier vindt om Sinterklaas liedjes compleet te verpesten. Na Kinderen voor Kinderen dacht ik dat het niet veel erger kon, maar SiSi besloot er een 'coole' rap van te maken inclusief zieke beat en de hele mikmak. 

Voor de rest was het een hele fijne, leerzame dag...
Toch? Ik heb echt geen idee wat ik de hele dag heb gedaan eigenlijk. En wat ik gister heb gedaan ook niet.

Ik ben zo ongelofelijk inspiratieloos ik zou echt graag honderd miljoen woorden op papier (niet echt op papier maar soort van indirect wel op papier) willen zetten maar alles om me heen is zo interessant en afleidend.

Morgen hebben we Engels examen.

Oja, Aina en ik kwamen erachter dat we echt precies dezelfde dingen in onze dagboeken uit de brugklas hebben geschreven over Wieger. Allemaal hartjes en alles en dat we over hem gingen dromen en zij heeft allemaal dingen geschreven als 'iedereen vindt hem leuk, Noa en Tess ook', en ik schreef precies hetzelfde over haar!
Dat vond ik wel leuk.

Moet ik het hier dan maar bij laten gezien het feit dat ik al een uur naar mijn scherm staar, hopend op een sprankje inspiratie, een helpende hand van God of een bom van creativiteit in mijn hoofd?

Sorry lieve Andra, ik weet dat je het liefst een uur aan het lezen bent, maar dit is het toch echt... Sorry, sorry, sorry!

Liefs Tess

Rot Spotify

Ken je dat? Je bent bezig met een schilderij of een tekening of een beeld of je bouwt een huis of je bakt een brood of weet ik veel wat, en alles gaat goed. Je schilderij wordt prachtig mooi, je tekening bestaat uit geweldige lijnen, je beeld zou voor een miljoen verkocht kunnen worden, het huis is stevig en perfect gebouwd en je brood ruikt heerlijk. Maar op een gegeven moment doe je er iets bij; je zet een zwarte streep dwars door je portret (is kunstzinnig, artistiek noemt men dat), je gumt de helft van je tekening weer weg (ook artistiek), je besluit een gat midden in je Griekse god te maken (nog artistieker, weerspiegeld de breekbaarheid van de perfectie), je haalt het dak van je huis (ook artistiek, een huis zonder dak kan zo op Tumblr) of je gooit kaneel door je olijvenbrood en met die handeling verpest je alles!
Ik had dit natuurlijk ook zo kunnen zeggen:
Ken je dat? Je bent bezig met iets en op een geven moment doe je iets waardoor hetgeen waarmee je bezig was compleet verpest wordt.
Dat had gekund. Maar dat is wel minder leuk. En deze tekst vult de leegte zo lekker op.
In ieder geval, het bovenstaande drama heeft zich vanmiddag in het kunstlokaal afgespeeld. Ik was bezig met een prachtig portret en het leek zo mooi, en op de achtergrond die ik had geschilderd was het op zich ook nog wel oké, maar toen plakte ik er bloemen bij. Dat had ik nooit moeten doen. Nu is het lelijk. Jammer dan.

Mag ik trouwens ook even mijn haat op Spotify uiten? 
Ik vond Spotify zo ontzettend fijn. Vooral op mijn computer werkte het perfect (wacht, op mijn computer werkt het nog steeds perfect), maar de mobiele versie is op zijn zachtst gezegd helemaal verkloot. Eerst kon ik lekker nummers streamen als ik ergens wifi had, vervolgens kon ik de nummers dus ook nog luisteren als ik in wifi-loos gebied was. Dat was heel erg fijn. Maar nu komt het stomme. Ik wilde dus weer Spotify op mijn mobiel zetten en het eerste drama was direct al bij het inloggen. Eerst kon je inloggen met een e-mailadres, dat werd niet gecontroleerd dus je kon zomaar wat invullen en dan lagen er 48 uur onbeperkt gratis muziek luisteren aan je voeten. Dat kon dus bij het nieuwe Spotify al niet. Helemaal ingelogd via Facebook (wat ik helemaal niet wil want niet iedereen hoeft te zien wat ik luister, ik luister geweldige muziek hoor, daar niet van, je mag me ook best volgen op Spotify), en toen kon je dus geen muziek meer streamen! JE KON GEEN MUZIEK MEER STREAMEN!
JE KON GEEN MUZIEK MEER STREAMEN!
JE KON GEEN MUZIEK MEER STREAMEN!
JE KON GODVERDOMME GEEN MUZIEK MEER STREAMEN!
Hallo, wat heb ik dan nog aan Spotify?! Als ik ineens pats boem knal premium moet gaan kopen? Ik ga geen 10 euro per maand uitgeven aan muziek hoor (tenzij iemand me die 10 euro wilt geven). Maar sorry hoor, dat kan Spotify toch niet maken?! Hoe moeten arme meisjes als ik dan nu muziek luisteren? Met een walkman en CD's of zo?!

Stom dus. 
Rot Spotify.

Liefs Tess

Amsterdam is een fijne plek en school is stom

Om mijn weekend fijn af te sluiten (want na vrijdag fijn en zaterdag fijn is zondag verplicht ook fijn te zijn) gingen we naar het Domijn in Amsterdam/Weesp. Daar was het 10 minuten festival. In eerste instantie dacht ik dat de naam een beetje een grapje was, maar het festival bleek ook maar echt 10 minuten te duren. Er werden mij de 10 leukste minuten van mijn dag beloofd, dat waren het zeker. Om even een indicatie te geven van wat ik zoal heb gezien: 
Een roodgeverfde naakte man die 10 minuten rondjes heeft gedraaid.
Een naakte man op wie je gekleurde eieren mocht gooien.
Een gabber man, inclusief trainingspak en AirMax, in een ruimteschip.
Een vuurspuwende vrouw.
Euhm... Ja, dat was het niet allemaal, maar dit schept wel een beeld van de 10 minuten. Het was erg leuk.
En en en, mijn moeder liet me bier drinken! Je denkt nu vast 'wat een slechte moeder dat ze haar 15-jarige dochter bier laat drinken', als je dat denkt, stop even met denken. Moet je even bedenken dat je in mijn schoenen staat, je bent een rebelse puber en de hormonen gieren door je lijf en heel heel heel toevallig houd je van bier. Dan is het toch goed van mijn moeder dat ze me hierin vrijlaat en denkt 'mijn dochter drinkt toch wel, dus of ze nou drinkt met of zonder mij, dat maakt geen verschil'. 
Het argument waarmee de knoop werd doorgehakt was overigens het volgende 'als je eerder van me was bevallen zou ik nu al 16 zijn geweest'. Toen mocht ik dus bier. Dat was ook fijn. En het was sowieso fijn. En fijne mensen. En fijne muziek. Fijn fijn fijn (ik zit lekker in mijn drie woorden vibe haha,'en en en, heel heel heel, fijn fijn fijn).

Vandaag was wel kut. 
Behalve dat mijn bed net iets te fijn ligt en opstaan dus echt een ramp is, was school daarbij ook zo ongelofelijk saai dat ik wel moest denken 'mag ik weg uit deze hel?'. 
Maandag is zo'n dag die zo nutteloos is. Misschien niet nutteloos trouwens, maar er zijn geen leuke vakken op maandag. Op alle dagen in de week is er wel 1 leuk vak (behalve woensdag want dan hebben we 4 uur wiskunde achter elkaar, daar krijg je wiskundedepressie van (haakjes in haakjes, wiskundedepressie is een bestaand woord, blijkbaar hebben meer mensen hier last van?!)). In ieder geval, maandag heeft ook nog een hele fijne afsluiter. Want in het 8ste uur hebben we heerlijk euritmie! Als je dan al een kutdag had, dan maakt euritmie het net nog een beetje erger. Zo ook vandaag. Niet dat ik mee heb gedaan aan euritmie hoor, daar ben ik veel te rebels voor.
Hoe hadden we mijn euritmielerares ook alweer genoemd? Annie ofzo, ik weet het niet eens meer. Ze was niet op komen dagen op het gesprek dat mijn mentor en ik met haar zouden hebben en dus vond ik het wel terecht dat ik dan niet mee hoefde te doen aan haar les. Dit deelde ik natuurlijk met haar mee, en op uiterlijk vriendelijke wijze ook (ik verbaasde me van mijn eigen beleefdheid, ik sprak haar zelfs aan met u en alles, ben een welopgevoede rebelse puber. Yes!).

Eenmaal thuisgekomen kreeg ik ook nog zoveel buikpijn dat ik dacht dat ik zou sterven. Echt niet normaal, ik wek even jullie medelijden merken jullie het? Ik stapte de drempel over en als bij toverslag kreeg ik een steek in mijn onderbuik alsof mijn weeën waren gebroken en ik spontaan zou bevallen van een kind. Ik kon niet anders dan dubbelklappen en naar binnen strompelen. Tot overmaat van ramp was er ook nog een moeder van een vriendinnetje van mijn zusje in de keuken dus ik kon daar nog niet neerstorten en gaan liggen creperen op de grond en dus ging ik aan de tafel zitten alsof er niks aan de hand was. Met de grootste moeite wist ik een glimlach op mijn gezicht te krijgen en zo zwak als een dood paard kwam er een zielige 'hoi' tussen mijn lippen vandaan. Godzijdank de moeder van het vriendinnetje van mijn zusje ging weg en ze was nog niet de deur uit of ik liet me op de grond storten (niks zo fijn als op de grond liggen als je buikpijn hebt, moet je een keer proberen het is een soort magische pijnstiller). Toen vond ik dat ik spaghetti voor mezelf mocht maken en 10 minuten later kon ik met thee en pasta op de bank storten en het Sinterklaas Journaal kijken. Niet dat je dat wilt zien, het Sinterklaas Journaal is verreweg het stomste programma wat er is. Ik had gehoopt op iets leuk maar bij het zien van Dieuwertje Blok of hoe dat stomme mens ook heten mag, stortte mijn wereld weer in. 
En toen ging ik in bad. In bad als je ziek bent is altijd 5 minuten fijn, maar dan word je te koud en dan kom je uit bad en dat is echt een hel. Dus nadat ik pasta had gegeten, over Dieuwertje Blok had gekotst en in bad was geweest voelde ik me nog slechter (nee, beroerder, beroerder klinkt namelijk wel heel ernstig en alsof ik half dood ging). 

Zo.

Liefs Tess 

Sinterklaas enzo

Ik loop twee blogposts achter, excuses moi. 
Heb ik al verteld over donderdag? De hoeveelste was het donderdag? Misschien was donderdag wel m'n kutdag. Ik weet het niet eens meer.
We hebben wel lootjes getrokken, dat was leuk. Maar wat koop je voor iemand waarvan je eigenlijk totaal niet weet waar hij/zij van houdt? Ik zou stapels mangastrips voor haar kunnen kopen, maar ze is altijd zo verdiept in de strips op haar mobiel dat ik niet weet of ze überhaupt wel van papieren strips houdt. En ik ben ook niet zo thuis in de mangawereld dat ik weet wat leuk is en waar je de strips kan kopen. Dus manga wordt het niet. Ze houdt ook van... Ja waar houdt ze eigenlijk van? Van haar vriend in Groningen? Van Doctor Who, of zo. IK WEET HET NIET! Ik zit een beetje met mijn handen in mijn haar want ik weet dus echt niet wat ik voor haar moet kopen en ik wil echt een ander lootje hoe lullig dat ook klinkt.

Gister was het vrijdag toch? Vrijdag was een 'wel oké dag', beter kan ik het niet omschrijven. Leren Leren verpest mijn vrijdag altijd een beetje. Ik word namelijk altijd heel gelukkig van koor, want dat zijn dus eigenlijk gewoon 50 minuten beetje zingen, beetje mensen kijken, beetje lachen, beetje niks doen. Maar dan komt dat Leren Leren waar ik echt geen motivatie voor op kan brengen. Het is zo stom. Ik zal even vertellen wat we hebben gedaan.
We moesten de volgende woorden gecombineerd met een cijfer onthouden. Dit is het rijtje wat we volgende week moeten kennen.

Klaslokaal 16
Lijn 6 11
Hutspot 3
Blauw 35
Mv. Pennings 47
Gitaar 1
Vakantie 6
Rutger 0
Casino 10
Krpsstq 7
Achterbaks 212
Schoenzoolspecialistenopleidingniveauvaststelling 2

Sorry hoor, maar hadden we in de tijd dat we deze woorden leerden niet beter Duitse grammatica onder de loep kunnen nemen? Of Franse uitgangen leren?
Mijn motivatie daalde deze les tot onder het 0-punt.

De avond daarin tegen was wel heel leuk. Eerst ging ik samen met mijn nichtje naar theaterlessen, het was de eerste les dat ik geen seksueel getinte scene heb gespeeld met Tom! 
We hebben een aantal improvisatie oefeningen gedaan en een paar scenes gemaakt en het was echt heel leuk en gezellig en het onderwerp 'Sinterklaas' speelde de hele tijd een erg grote rol.
Het is trouwens echt heel bijzonder hoe in een week al het drama uit mijn leven opkropt en dat het er op toneel allemaal uit wordt gegooid. Vorige week was er geen les dus gister was er extra veel drama. Dus dat was wel heel fijn.
En toen kwam ik thuis en toen was er eten. Dat was ook heel fijn.
Daarna ging ik met mijn zus en moeder naar het toneelstuk van 11.1 op school. Eerst zou mijn nichtje meegaan maar die ging op het laatste moment naar het Haganumfeest.
Het toneelstuk was heel leuk. Ook heel bizar, de verhaallijn was heel wazig, maar Robin en Oana speelden hun rol heel goed en Sophie was een prachtig varkentje. Dit is ook weer zo onduidelijk als je er niet bij was. Maar ja...

En vandaag werd ik veel te vroeg wakker en ging ik naar de intocht van Sinterklaas. Ik ben zo blij met een zusje van 6, want daardoor kan ik dit soort dingen zonder schaamte doen en heb ik een rede om met een Zwarte Pieten kus op mijn wang rond te lopen. 
Ik heb ook nog met Sinterklaas gebeld. Dat was ook leuk.

Dit was zoveel leuk voor twee dagen. Maar het was gewoon best leuk allemaal oké?!

Liefs Tess
                 En kus van Sint en Piet

131113

Vandaag is een kutdag.

Liefs Tess

121113

Blijkbaar is het tegenwoordig normaal dat leraren je helemaal de grond in mogen stampen. Dit fenomeen was voor mij compleet onbekend, wij leerlingen mogen namelijk vrijwel niks tegen onze medeleerlingen zeggen want dat wordt op de meest onzinnige momenten gezien als pesten. Stel je voor je hebt een ietwat cynische ondertoon in je stem, dat kan sommige mensen hebben dat, en je zegt tegen iemand dat hij/zij er leuk uitziet, dan hoeft de 'ontvanger' het maar net verkeerd op te vatten en je hebt strafwerk te pakken. Nu ligt het natuurlijk ook heel erg aan je verleden; heb je 5 jaar geleden iets verkeerd gedaan? Dan halen leraren dat er maar al te graag bij. De fouten die zij gemaakt hebben lachen ze schaapachtig weg.
Neem bijvoorbeeld mij. Twee jaar geleden raakte ik in discussie met een leraar, de desbetreffende man, laten we hem Hans noemen (wat een rotnaam, als je Hans heet weet je dat je altijd over je heen zal laten lopen, want als Hans ben je een suffe jongen die op zijn 20ste zijn haar begint te verliezen. Met een beetje geluk ben je de sokken-in-sandalen-Hans), had waarschijnlijk groot gelijk maar ik was het typische voorbeeld van een brutale leerling die je niet in je klas wilt hebben en dus ging ik fel tegen hem in. Hans werd moedeloos en wist niet meer wat hij met me aanmoest, hij besloot dat het beter was als ik 'het lokaal zou verlaten'. 'Het lokaal verlaten' is verreweg een van de favoriete leraren, het liefst zeggen ze 'mijn lokaal', waarmee ze duidelijk maken dat je er dus eigenlijk niks over te zeggen hebt, want als jij iemand wegstuurt uit jouw huis, dan is het voor de gast onbegonnen zaak om daar tegen in te gaan. Ik had er toen natuurlijk voor kunnen kiezen om gewoon weg te gaan, was slim geweest. Maar er was een probleem. De hele gang stond vol rook vanwege een brandoefening, ik vond het dan ook een beetje gek dat hij me het gebouw in wilde sturen, stel je voor er zou echt brand zijn geweest! Uiteindelijk was Hans ra-de-loos (radeloos met streepjes ertussen zodat je weet dat hij niet zomaar radeloos was maar echt ra-de-loos, het handen in je haar niveau). Hans rende huilend en met een rood aangelopen gezicht de klas uit.
Na de brand oefening kwam onze leerling coördinator de klas in en vroeg of hij me even kon lenen (en even kunnen lenen is foute boel). 
Nog geen 10 minuten later kon ik huilend weer terug de klas in. Ik mocht mijn spullen pakken en kon vervolgens 3 dagen thuis blijven.
Het moraal van het verhaal moet nog komen, lees nog even door!

Als ik nu iets doe, met mijn ietwat cynische ondertoon of mijn wat arrogant ogende gezicht, wordt dit er maar al te graag bijgehaald.
Dat snap ik niet helemaal. Ik ben daar toch al voor gestraft?
Als een crimineel eerst iemand vermoord en hij wordt daar voor opgepakt, dan zit hij een aantal jaar in de cel en wordt dan weer vrijgelaten. Vervolgens jat hij kauwgom bij de Albert Heijn en weer wordt hij gepakt, dan straffen ze hem toch niet nog een keer voor de moord?!

Waar werkte ik ook alweer naar toe met dit verhaal?

Oja, vandaag overkwam mij dus het volgende (maak je geen zorgen als je het allemaal niet meer volgt, ik snap het zelf ook niet meer).
Ik ging tijdens euritmie (heerlijk vak, lekker beetje ritmisch bewegen op pianomuziek...) even plassen. Ik was weg en in het lokaal gebeurde het volgende. De juf (we noemen haar Astrid, als je Astrid heet kan je trouwens ook niks meer met je leven, misschien behaal je een baan tot medium bij AstroTV, maar daar houdt het op)... Wacht waar was ik?
Astrid stond in het lokaal en uit het niets mompelde ze 'nou Tess mag wel wegblijven'. PARDON?! Sorry hoor, persoonlijk vind ik het best een beetje belachelijk dat je dit soort dingen over je leerlingen zegt. Je kan het op een leerling hebben, of het niet op een leerling hebben, maar dat laat je niet merken! Je moet een leerling altijd zo objectief mogelijk behandelen, tenzij de desbetreffende leerling het zo bont maakt dat dit onmogelijk is. Nu kan ik heel erg eerlijk aan jullie vertellen dat ik geen engeltje ben, of een soort Felix of zo die alles goed doet, maar om nou te zeggen dat een les leuker dan wel beter is zonder mijn aanwezigheid?! 
Ik zou mezelf dus nooit de les uitzetten. Ik breng namelijk altijd positieve energie over op andere en ben altijd lekker aanwezig. Ik doe ook altijd heel enthousiast mee, bied hulp waar mogelijk en af en toe laat ik een beetje van mijn humoristische karakter doorschemeren. Ik kan me dan ook totaal niet voorstellen dat ze liever heeft dat ik een uur op de wc zit dan dat ik vrolijk haar euritmievormen loop. Ze mag niet over me zeiken. Stom mens.

Was dit alles wat ik wilde zeggen? Ja dit was alles wat ik wilde zeggen. Denk ik. Hoop ik.

Liefs Tess

Sint Maarten is niet stom

Van Halloween kinderen word ik chagrijnig. Van Sint Maarten kinderen word ik blij. Althans, van de meeste.
Misschien trek je op dit moment een van je wenkbrauwen omhoog en denk je 'wat is Sint Maarten?', of je denkt 'er is geen verschil tussen Halloween kinderen en Sint Maarten kinderen', of je denkt 'goh, naakt zal Tess vast ook erg aantrekkelijk zijn'. Je denkt hoogstwaarschijnlijk aan het laatste, helemaal terecht, zou ik ook doen.
Als je niet denkt aan mij en de gedachte 'sos, help, wat is Sint Maarten?!' door je hoofd blijft spoken; ik help je uit de brand. Het maakt helemaal niet uit dat je opvoeding gefaald is en je niet weet wat Sint Maarten is, je bent gewoon een beetje dom en een stomme sukkel maar dat kunnen we in, ik gok drie, zinnen veranderen.
Sint Maarten is een feest (zin 1). 
Je viert dat een lieve ridder zijn mantel in tweeën scheurde en de helft aan een arme bedelaar gaf die uiteindelijk God bleek te zijn (zin 2).
Je gaat vervolgens met een uitgeholde knol, versierd met een guts, en voorzien van een waxinelichtje, de deuren langs, zingt een liedje en krijgt een mandarijn, of snoep of zo (zin 3).
Zo, dat was Sint Maarten in drie zinnen. Ik heb zojuist je opvoeding gered en je uit de brand geholpen. Geen dank.
Misschien heb je dit net gelezen en denk je 'ja, hallo, ik weet best wat Sint Maarten is, dat boeit me allemaal ook geen flikker, maar wat is precies het verschil tussen die kinderen?!'.
Ook op dit moment wil ik je heel graag helpen. Ik snap natuurlijk dat het verschil moeilijk te zien is; het zijn inderdaad namelijk allemaal kinderen die je voorraadkast leeg komen bietsen. Maar, er is wel degelijk een verschil.
Ik leg het graag op de volgende manier uit:

Sommige dingen zijn erg moeilijk te vergelijken, bijvoorbeeld appels en peren. Of een weegschaal en een scheurkalender. Of een Playmobil poppetje en kattenvoer. Of Halloween kinderen en Sint Maarten kinderen. Er zijn inderdaad overeenkomsten tussen deze kinderen:
- Het zijn kinderen.
- Ze bellen aan als je op de bank zit en niet op wilt staan.
- Ze bellen ook altijd 2 keer aan.
- Ze maken veel geluid.
- Ze komen voor eten (lees; snoep).

Maar er is ook een heel groot verschil. Halloween kinderen zijn stom. Sint Maarten kinderen zijn leuk. 

Ik weet ook eigenlijk niet waar ik met mijn appels en peren verhaal naar toe wilde... Er zat ook nog iets in mijn hoofd met -4 en +4, maar waar dat op aansluit, geen idee.

In ieder geval, ik zal even uitleggen waarom Halloween kinderen stom zijn en Sint Maarten kinderen niet.
Halloween kinderen zijn sowieso veel en veel en veel opdringeriger. Ze graaien al het snoep voor je neus weg, een bedankje kan er niet af en ze schreeuwen (als je geluk hebt woon je in een buurt met veel Turkse mensen enzo, dan schreeuwen ze namelijk in het Turks. Polen zijn ook leuk als ze schreeuwen trouwens). Als ze hun handen vol snoep hebben rennen ze weg naar de volgende deur, waar ze weer twee keer aanbellen, alsof 1 keer niet genoeg is, sukkels.
Sint Maarten kinderen daarin tegen graaien de helft van je snoep weg, soms heb je een kind dat wil liever een mandarijn of een appel, ik prijs die kinderen altijd, dat zijn namelijk de leukste (of het zijn vervelende natuurkinderen met een bril en een petje en bergschoenen. Van die kinderen die dan 8 zijn en meer weten over de ramp op de Filipijnen dan jij). De Sint Maarten kinderen bedanken ook vaker, en ze schreeuwen niet, nee ze zingen. Zet, ie, en, gee, ee, en. Zingen ja. Zingen! Ze zingen een liedje voor je. Meestal komt God erin voor, en Sint Maarten natuurlijk (als je pech hebt woon je in een buurt met veel Turkse mensen enzo, dan zingen ze een liedje voor je maar zingen ze Mickey Mouse in plaats van God). En als ze het liedje hebben gezongen, dan krijgen ze snoep.
Het zijn net hondjes, je laat ze iets doen en beloond ze ervoor.
Misschien zijn het eigenlijk wel meer slaven, want als ze het niet goed doen krijgen ze van mij geen snoep (of een mandarijn voor het natuurkind). Totdat ze het wel goed doen, dan krijgen ze wel iets.
Moet Sint Maarten anders ook niet afgeschaft worden? Vieze slavernij.

Even iets heel anders trouwens. Op WhatsApp heb je honderd miljoen miljard smileys. Je hebt een hele pagina met gezichtsuitdrukkingen (en een vrouw die euritmie doet), er zijn apen die laten zien hoe je je voelt, er zijn huilende katten, je hebt zelfs een duiveltje met verschillende emoties. En mocht je een talibanstrijder zijn die altijd vrolijk is, zelfs dan is er een smiley voor je.
Toch val ik altijd weer terug op :) en :(. Want die twee smileys zijn sowieso de meest lieve, vrolijke, glimlachende en de sipste, zieligste smileys die er zijn! Zijn er betere smileys dan die twee?! Nee. Ja oké  misschien wel een beetje, want ik vind het wel heel fijn dat er een kameel is en een dromedaris, voor het geval je ooit in Egypte mocht zijn en graag duidelijk wilt maken dat je liever op een dier met 1 bult zit dan 2. 

Wat is er trouwens mis met je als je de hele tijd duizelig bent en als je ogen prikken en tranen? Ik denk namelijk dat ik doodga.

Liefs Tess

s.o.s momenten

Een week geleden werd mijn leven door de war geschopt door de simpele woorden 'zoals het er nu uit ziet, kun je je beter gaan oriënteren op een mbo-opleiding'. Het kwam niet onverwachts, in tegendeel zelfs, maar toch zorgde het wel voor een hoop strijd in mijn hoofd.

Toen de woorden uitgesproken waren en het smsje naar mijn moeder gestuurd was ('Mam, mbo advies, en nu? Kus dochter'), begon de onrust. 

Ik was er al een half jaar van overtuigd dat ik de SPH wilde gaan doen (Sociaal Pedagogische Hulpverlening), een opleiding die mijn moeder ook had gedaan en die erg interessant klonk. SPH is echter op HAVO niveau. Er is een mbo-opleiding die eigenlijk hetzelfde is, de SPW, mijn zus zei daarvan 'doe maar niet, dan zit je bij van die ongeïnteresseerde kutten die nergens terecht konden en die niet in werden geloot bij de kappersopleiding'. Prima, leek me duidelijk, dat was totaal niet wat ik wilde.

Toen kwam mijn moeder met een nieuw idee; of het me misschien niet leuk leek om een kunstopleiding te doen. 'WOWOWOWOW EEN KUNSTOPLEIDING, IK BEN DUS BLIJKBAAR KUNSTZINNIG!' was het eerste wat ik dacht. Ik was natuurlijk hartstikke blij dat ze dit zei, maar de kunstacademie (zo heet dat toch?) leek me weer wat hoog gegrepen. Zo kwamen we uiteindelijk bij een kunstopleiding aan het Grafisch Lyceum. Zowel het GLA (in Amsterdam dus) en het GLR (Rotterdam) bieden die mogelijkheid, en beide klonken ze erg aantrekkelijk. Amsterdam is natuurlijk wel een leukere stad en dat trok mij erg aan. Rotterdam is wel fijner wat betreft reistijd, want elke dag van Den Haag naar Amsterdam klinkt misschien wel oke, totdat je bedenkt dat het ongeveer anderhalf uur reizen is. Wat dus betekend dat je op een schooldag die om 9 uur begint, van huis weg moet om half 8. 

Wel kwam mijn moeder met het idee dat ik, in het geval van het GLA, terecht zou kunnen bij mijn oom en tante. Zowel van mijn vaders als mijn moeders kant heb ik ooms en tantes in Amsterdam, en met allebei kan ik goed opschieten.

Dit was overigens niet wat zoveel onrust en strijd in mijn hoofd gaf. 

Op school vind ik het altijd best moeilijk om door te werken en mijn huiswerk te maken, simpelweg omdat meer dan de helft van de lessen me helemaal niet interesseren. Neem bijvoorbeeld natuurkunde. We hebben net 3 weken natuurkunde achter de rug, hierin is me niks vertelt waarvan ik heb gedacht 'goh, dat vind ik wel leuk om te weten. Grappig dat de versnelling van het appel klokhuis wat van de brug wordt gegooid constant is en dat je dus kunt berekenen hoe lang de appel erover doet om op de grond te vallen. En wat leuk om de eerste wet van Newton uit mijn hoofd te kennen!'. Toch word er van mij verwacht dat ik enthousiast aan de les meedoe en dat ik mijn eindproefwerk voldoende maak. En ik ben best enthousiast, ik doe gewoon mee en praat af en toe met de vis in het aquarium voor in de klas. Maar alles wat me wordt vertelt gaat het ene oor in en het andere oor uit (wat een rot uitspraak). 

In ieder geval, een kunstopleiding klinkt ontzettend aantrekkelijk en daar zal ik de hele tijd bezig zijn wat ik leuk vind, en waar ik zelf voor heb gekozen. 

En omdat ik nu zo heb rondgekeken en open dagen ga bezoeken, zou het me niet meer zoveel uitmaken om van school te gaan na mijn VMBO examen. Aan de andere kant heb ik gezien bij mijn broer, die ook na zijn VMBO gestopt is, hoe erg hij zijn oude klas mist, en met hoeveel jaloezie hij heeft toegekeken toen zijn klas op eindreis ging. Dat jaar wil ik dus eigenlijk niet missen, maar nog een jaar op school zitten en me niet in de lesstof kunnen vinden? 

Door nu te denken aan een MBO-opleiding, is school alleen nog maar stommer. Ik kan echt niet meer met interesse in een les zitten en denk voortdurend 'wat doe ik hier?'.

Vandaar de onrust en chaos in mijn hoofd en voornamelijk de oneindige een strijd '11de klas of niet 11de klas?'.

Liefs Tess

Leren Leren

School is gekomen met het stomste, domste fenomeen dat ik ooit heb gehoord namelijk 'Leren Leren'. De naam zegt volgens mij al genoeg, maar ik zal even kort uitleggen wat we tot nu toe hebben gehad en wat ik er over te zeggen heb en wat voor klote les het is.
Het idee is volgens mij dat ze ons bij willen brengen hoe je beter kunt leren. Op zich natuurlijk best een goed idee en ik hoop dat we de komende weken meer gaan doen aan het leergedeelte en minder aan het... Ja wat is het eigenlijk? gedeelte.
Ten eerste moesten we een boekje van, weet ik veel, 50 bladzijdes uitprinten, vind ik persoonlijk een beetje papierverspilling en omdat alles in kleur was, kostte het ook nog een shitload aan inkt. Vervolgens kregen we de opdracht 'maak een rooster van je week, welke tijden staan er vast en welke tijd blijft er dan over om huiswerk in te maken?'. Prima opdracht, maar we moesten ook nog leuk met groene en rode kleurtjes werken. Toen begon ik aan het maken van het schema. Ik kwam erachter dat ik niks doe in mijn leven, ik ga op vrijdag naar theaterlessen, zaterdag werk ik en dat is het. Het rooster maken was dan ook een saaie kut bezigheid. In de tijd dat ik daarmee bezig was, had ik al lang allerlei belangrijk huiswerk kunnen maken! Frans of zo, of Duits. 
Ook waren er een aantal handige tips voor tijdens huiswerk maken. Nu wil ik die natuurlijk graag met jullie delen zodat jullie ook goed je huiswerk kunnen maken en dit is zeker weten de belangrijkste tip! (De woorden zijn letterlijk uit het boekje gehaald, niet mijn woorden dus).

HANG MOOIE POSTERS EN PLATEN AAN JE MUUR

Euhm... Dus als ik mooie platen en posters aan mijn muur hang dan gaat leren beter? Sorry hoor, mijn hele kamer is beplakt met mooie posters en platen, dan zou ik ondertussen toch wel een soort van universitair niveau na moeten streven?
Vandaag kregen we de beste opdracht. Dit gaat ons echt helpen, ik weet het zeker. We gaan lekker een schema maken van de komende 8 weken waarin we aan gaan geven wanneer we huiswerk maken. En nog belangrijker, per dag mogen we aangeven wanneer we boeken voor boekverslagen gaan lezen! Super slim! Maar ik heb iets. Het klinkt vast heel raar, en onbekend enzo. Het is een soort ding, waar je per week in kan zien wat je moet doen. Heel handig is het, ik kan alleen even niet op de naam komen. Er staan ook data bij, en weeknummers. Het is een superhandig boekje, voor het hele jaar trouwens ook, niet voor maar 8 weken. Oja, ik weet het weer! Een agenda!

Zoals je hier misschien wel uit op kunt maken, sta ik dus niet heel erg positief tegenover Leren Leren. Van mij mag het geschrapt worden. Dag Leren Leren. Ik ga wel lekker in mijn posterrijke kamertje zitten en hopen dat ik daarna Engelse woorden ken. Super.

Liefs Tess

P.s.

Vergeet ik toch bijna een van de belangrijkste dingen van mijn dag!
Blijkbaar ben ik namelijk zo leuk dat mijn exliefjes het moeilijk vinden om echt afstand van me te nemen. Eerst kwam Justin bij me terug met het voorstel 'Friends With Benefits'. Vandaag zoende ik met Daniel.

Liefs Tess

Sorry

Wellicht was mijn bericht van gister ietwat grof en kan het eigenlijk niet. Sorry. Ik moest het toch even kwijt.
Ik ben trouwens echt heel boos. Heel heel heel erg boos. Bozer kan bijna niet. 
Ik zal even uitleggen waarom ik boos ben, je wordt er zelf ook boos van, ik creëer een boze wereld.

Het gaat alweer om Robin (die dus niet Robin heet maar Sascha maar dat mag ik niet zeggen).

Ik zat vanochtend in de klas toen onze, hoe heet dat? Iemand die leerlingen helpt als je het moeilijk hebt. In ieder geval, zij kwam de klas binnen en ze vroeg 'mag ik Tess even lenen?'. Als iemand van school dat zegt, tijdens een les nota bene, weet je dat het fout is. Honderd duizend gedachten schoten door mijn hoofd; Heb ik gespijbeld? Gaat dit over mijn vmbo-advies? Hebben ze door dat ik altijd een pistool mee neem naar school? Heb ik bedreigende dingen gezegd tegen andere leerlingen? Gaat het om Robin? O God, ja zeker dat dit om Robin gaat! Omdat ik lachte omdat ze een uur eerder weg wou omdat ze taarten moest bakken natuurlijk!
Met knikkende knieën  maar met opgeheven hoofd -je moet je zwakte nooit tonen, liep ik het lokaal uit.
'Wat leuk je haar zo rood!', zei ze op trap. Ja nu was het duidelijk, eerst complimentjes maken en vervolgens het slechte nieuws brengen, zo gaat dat altijd. Ze hield de deur voor me open en ik liep het kleine kamertje binnen. Ik plofte neer op een van de blauwe stoelen die rond de 5-hoekige tafel stonden. Recht op zitten Tess, toon je zwakte niet. Ja. Daar zit je dan, niet wetende wat je te wachten staat. Ze klom op een tafel en liet het zonnescherm naar beneden. Het laatste beetje gezelligheid wat het herfstzonnetje met zich mee had gebracht verdween en het kamertje veranderde in grauw strafhok. Ik probeerde zo rustig mogelijk adem te halen en wachtte rustig af tot ze uit zich zelf zou beginnen met de problemen die blijkbaar speelde.

Toen ze eindelijk uit vertelt was kon ik niet anders dan lachen. Ik was stomverbaasd. Het enige wat uit mijn mond kwam was 'wtf. Wtf. Wtf. Wtf. Meen je dit? Wtf. Wtf. Serieus? Wtf. Wtf. Wtf! WTF. WTF!'. Wat ik te horen had gekregen was zo ontzettend belachelijk, stompzinnig, raar en... Ik weet het niet zo goed, ik heb er geen woorden voor.

'Tess, je zit hier, niet omdat ik je straf wil geven, maar omdat Robin gister huilend naar me toe kwam'. O God, zie je wel, het gaat over Robin. Kon ook bijna niet anders, Jezus, weer gedoe. Alsof ik daar zin in heb. 'Ze vertelde mij over een foto die met haar mobiel is gemaakt, die heb ik hier ook op App'. Shit, kut, kut, kut. Nu gaat het komen, ze heeft een foto van me gemaakt waarop ik toevallig arrogant op sta en nu ziet ze dat als pesten. Nee heeelpppp. Waarom Robin?! 'Het gaat om een foto die is gemaakt met haar mobiel toen zij tijdens Nederlands naar de wc is gegaan. De foto is vervolgens ingesteld als achtergrond en lockscreen van haar telefoon'. Ik kreeg de foto te zien. Een prachtige foto van een meisjeshand met haar middelvinger omhoog. Om haar wijsvinger een oranje ring, aan haar ringvinger een zilveren ringetje. 'O, maar dat ben ik niet hoor'. Half lachend en vooral heel erg verbaasd kijk ik haar aan. 'Maar Robin zegt dat ze naar jouw handen heeft gekeken en dat je zo'n ring om had'. Wat?! Ik weet blijkbaar niet meer wat mijn eigen handen zijn en welke sieraden ik draag. Wauw.

Robin werd erbij gehaald en ik ben nog nooit zo boos op haar geweest. Ik liet het nauwelijks merken, dat leek me op dat moment wel zo tactisch, maar toen ik de gang opliep kon ik echt niet anders dan mijn spullen op de grond smijten en haar volledig de grond in te boren. Een stortvloed van scheldwoorden kwam uit mijn mond. Noa stond er een beetje beduusd bij. Het luchtte wel op.

In de middag liet Andra me de foto nog een keer goed zien. Toen kwam ik tot de ontdekking dat de tafel op de foto wit met grijs gespikkeld was. Onze schooltafels zijn van hout, de kantinetafels helemaal wit. Ik kon die foto dus nooit gemaakt hebben. Helemaal blij en opgelucht liep ik naar onze ik-help-leerlingen-als-ze-problemen-hebben-vrouw. Toevallig was onze leerling coördinator bij haar en trots kwam ik vertellen dat ik het niet kon zijn. 
'Ik heb die moedervlek daar niet, ik heb die moedervlek daar niet, ik heb die ringetjes niet, je mag mijn hele huis doorzoeken je zult ze niet vinden, ik kan al mijn kleren voor je neerleggen maar dit vest zal je er niet tussen zien liggen, ik heb geen aardrijkskunde dus dat aardrijkskundeblad wat eronder ligt kan ik ook niet hebben. O, en die tafels, die hebben wij niet op school! Zo'. Toen moest hij me geloven. Eindelijk, die stomme zak geloofd mij nooit. Vanwege mijn verleden. Geen oude koeien uit de sloot halen, sukkel.


Pff, dat is dus waarom ik boos ben. Heel heel heel boos. En het is wel een beetje terecht, toch? 

Wat opvallend trouwens hoe vaak mijn zinnen beginnen met 'ik'. Mijn mentor, tevens Engels leraar, merkte het al op toen ik een Engelse brief moest schrijven. Blijkbaar vind ik mezelf erg belangrijk. Aan de andere kant, het is mijn blog, het was ook mijn Engelse brief, dus wat is er mis met ik?! 

Liefs Tess 

Sommige dagen zijn zo raar dat je je af gaat vragen of je wel normaal bent en in deze maatschappij thuishoort.
Dat was trouwens best apart. Mijn lerares zei uit het niets tegen me 'Je hoort echt niet thuis in deze maatschappij, je kunt niet normaal functioneren, je moet naar speciaal onderwijs'. Haha wat?! Mogen leraren dat zeggen? Als een leerling dat zou zeggen zou je het mogen melden als pesten, maar als leraren het doen is het allemaal prima.

Pesten. Ik snap het probleem er niet helemaal mee. Ik heb een meisje in mijn klas, en we noemen haar voor het gemak even Robin (ze heet Sascha maar ik weet niet of het een goed idee is om haar naam hier te zeggen, mocht haar moeder het internet rond speuren opzoek naar mij die dingen zegt over Sas). In ieder geval, Robin dus. Robin heeft epilepsie en dat is natuurlijk hartstikke naar en rot voor haar, ze loopt elke dag het risico dood neer te storten. Het probleem met Robin is alleen dat ze nooit iets normaal kan doen, want epilepsie. Het gaat ongeveer als volgt:
'Hey Robin, heb jij je huiswerk af?'
'Nee kan niet door mijn epilepsie'
'Hey Robin, waarom gym je niet mee?'
'Kan niet door mijn epilepsie'
'Hey Robin, waarom hoef je altijd maar 4 uur naar school?'
'Komt door mijn epilepsie'
'Hey Robin, waarom mag je op je mobiel in de klas?'
'Komt door mijn epilepsie'
'Hey Robin, waarom heb je geen vrienden?'
'Komt door mijn epilipsie'
'Hey Robin, denk je dat je slaagt voor je examen omdat je de helft van de lessen niet volgt?'
'WTF, MAMA, MEESTER, POLITIE, HELP, IK WORD GEPEST! TESS PEST MIJ!'

Daarom vind ik Robin niet zo aardig. 

Liefs Tess

Kinderen zijn ook stom

Als je ooit denkt dat je meer dan 10 kinderen wilt krijgen, zet het uit je hoofd. Kinderen zijn niet leuk.

Liefs Tess