Werk is vet vermoeiend.
Nu komt mijn uitgebreide verslag over gister. Want ik moet natuurlijk even alles kwijt over mijn pannekoekendate met Zenith.
Laat ik bij het begin beginnen.
Noa had ooit een relatie met een jongen (eigenlijk was het haar neef maar dat laat ik even achterwegen want dat voegt niet veel aan het verhaal toe). In ieder geval, de jongen in kwestie had een vriend, gewoon een vriend vriend, en dat was Zenith. Op een dag voegde ik Zenith toe op Facebook, of Zenith mij, ik weet het niet eens meer. We begonnen te praten en hij was heel lief en spontaan. Toen kwam natuurlijk het moment dat hij vroeg of ik misschien een keer met hem wilde afspreken. Hij stelde een dubbeldate voor; Roeland en Noa, Zenith en ik. Het klonk als een goed idee en hij had erg op lopen scheppen over zijn pannekoekbaktalent. Zo kwamen we uiteindelijk bij een pannekoekendate.
Helaas ging het uiteindelijk uit tussen Roeland en Noa en dat was nog voor de pannekoekendate en dus ging de pannekoekendate niet door.
Toen kreeg Zenith een relatie met een meisje uit zijn klas en het contact tussen hem en mij verwaterde een beetje.
We spraken elkaar meer dan een half jaar niet meer.
Tot laatst dus! Hij stuurde me een berichtje op Facebook en eigenlijk was ik heel erg blij verrast en ik vond het fijn dat hij weer contact met me opnam. We praatte de hele avond en op een gegeven moment kwam de pannekoekendate weer naar boven. We vonden allebei dat dat toch nog door moest gaan, beter laat dan nooit! Ik wees het echter een soort van af omdat ik het niet vond kunnen tegenover zijn vriendin. Hij reageerde een beetje verbaasd en deelde me mee dat hij al 4 maanden single was.
Toen was ik blij.
En dus spraken we af. Omdat het de eerste keer was dat ik hem zou zien en ik niet goed wist wat ik kon verwachten, vroeg ik aan Noa of ze mee wilde. Met een vriendin erbij waren ongemakkelijke situaties ook makkelijker te vermijden, dus ze ging mee.
Vrijdagavond stond ik ruim een uur voor mijn spiegel. Ik hield vrijwel elke combinatie van kledingstukken voor me, ik paste alles en probeerde alle haarstijlen uit. Knot, staart, los, half los half vast, opgestoken, rommelig, stijl, krullen. Uiteindelijk dacht ik ineens aan mijn rode bloemenjurkje.
In mijn rode bloemenjurkje ben ik onweerstaanbaar. Echt waar. Dat bloemenjurkje maakt mij echt een soort godin. Niet opschepperig bedoeld hoor, maar je kan gewoon niet om me heen in dat jurkje en het maakt me lief en mooi en aantrekkelijk.
Helaas was mijn mooie rode bloemenjurkje vies en ik dacht 'yo ik gooi hem in de wasmachine', maar het is een nieuw jurkje (eigenlijk niet meer echt nieuw, maar ik heb het nog niet gewassen sinds ik het heb gekocht. Ieuwl, gadver) en aangezien het een jurkje van de Primark is en over de kwaliteit te twisten valt, durfde ik het niet aan om het in de was te doen. Eerst handwassen. Maar ja, hand was neemt 3 uur tijd in beslag en het was nacht en dat mooie rode bloemenjurkje moest dan natuurlijk ook nog drogen en dat duurt ook weer 3 uur (met heel veel geluk en een huis van 100 graden), dus dat werd hem niet.
Uiteindelijk ging ik voor mijn grijze skinny en mijn blauw met wit gestreepte shirt wat Daniel ook heeft. Zwarte AirMax, m'n bontjas en klaar. Wellicht een beetje simpel, maar ik voelde me vet fijn in mijn streepjesshirt (want dat streepjesshirt staat me dus ook heel erg goed en maakt me bijna even aantrekkelijk als mijn mooie rode bloemenjurkje).
Mijn haar ging uiteindelijk in een simpele hoge staart. Niet het meest charmante kapsel, maar mijn haar is uit zichzelf natuurlijk al prachtig rood en mooi dus of het nou in een staart of knot zit of los, het valt altijd op.
Met 'Calvin Klein The One' en een andere Calvin Klein waarvan ik de naam eigenlijk niet weet ging ik de volgende dag de deur uit.
Noa kwam me thuis ophalen en samen fietsen we naar Holland Spoor. We kochten een kaartje en Zenith en Noa waren zo lief om mijn kaartje te betalen (ik leefde toen nog op 48 cent dus zelf kopen was geen optie en mijn aanwezigheid was blijkbaar zo geliefd dat ze die 16 euro voor me over hadden). Samen liepen we naar spoor 3a waar wonder boven wonder precies de trein naar Dordrecht binnen reed.
Pas bij Rotterdam Centraal kreeg ik zenuwverschijnselen. Ik werd druk en moest uit het niets plassen en de mensen in de trein moeten waarschijnlijk hebben gedacht dat Noa en ik twee zwaar autistische mongolen waren.
(Even tussendoor, ik krijg nu ik dit schrijf weer helemaal die spanning terug, dit is echt heel raar en het zijn eigenlijk wel fijne zenuwen).
Zenith zou ons op komen halen van het station en dus verwachtte we hem eigenlijk bij het perron. Maar daar was hij niet en dus liepen we naar de voorkant van het station.
Noa belde hem en net op dat moment kwam hij om de hoek van het station.
(Nu komt er een beschrijving van wat ik dacht en wat ik zag enzo)
Stel je even voor dat alles wat ik nu beschrijf in slow motion gaat, want zo voelde het namelijk een beetje.
Hij kwam aangelopen en hij droeg zo'n mooie donkerblauwen vilten jas. Zo'n nette, twee rijen knopen, tot net boven de helft van zijn bovenbeen. Zwarte broek. Sx-schoenen die me heel erg deden denken aan New Balance. En zijn haar heel mooi en netjes (eerst had hij krullen, nu niet meer). O en hij droeg leren handschoentjes.
Toen ik hem zo zag lopen was een van de eerste dingen die ik dacht 'wow, dit kan zo perfect in een oorlogsfilm waar hij een man is die terugkomt uit de oorlog', en dat was, dat klinkt wellicht wat vreemd, een best fijne gedachte.
Ik vond het op dat moment overigens nog kutter dat mijn mooie rode bloemenjurkje thuis over mijn bureaustoel hing, want anders had ik ook nog de vrouw kunnen zijn die stond te wachten op haar man uit de oorlog.
Het was trouwens vanaf moment 1 helemaal vertrouwd. Het eerste wat we deden was knuffelen alsof we elkaar al minstens 6 jaar kenden en hij tilde me op en we draaiden rondjes (doe dat in je hoofd even in slow motion op een station, en denk mij dan alsjeblieft in mijn mooie rode bloemenjurkje).
Toen liepen we naar zijn huis. Hij loopt opvallend snel, af en toe moest ik een soort huppelpasje maken om hem bij te kunnen houden.
Hij bracht ons naar zijn huisje en hij heeft een prachtige zolder die hij huurt. Het is echt zo'n mooie zolder met heel veel ramen en witte muren en witte balken en leuk ingericht en... Ik weet het niet, heel fijn en mooi en perfect zeg maar.
Toen heeft hij tosti's voor ons gemaakt en hij vertelde over hoe lang hij opzoek is geweest naar een magnetron die echt 'ping' zegt. Niet echt ping, maar met een mooi pinggeluid snap je?
Voor de rest hebben we film gekeken. Hangover 3 om even in detail te treden. Het is echt een film zonder verhaal trouwens, althans, wel met een soort van verhaal erin, maar niet dat je het snapt of zo. En toen kwam echt het fijnte wat een jongen ooit kan doen; hij begon mijn arm te kriebelen en toen dacht ik 'wow shit, dit is echt fijn en perfect'. En hij kriebelt ook echt heel erg fijn en lief. (Sorry voor de 1000000 keer fijn, maar het was wel echt fijn allemaal, ik weet er geen beter woord voor).
Daarna heeft hij nog iets heel erg fijns gedaan.
Hij heeft namelijk een LP-speler en een heel aantal platen en toen mocht ik een plaat uitkiezen en toen hebben we samen zijn platen beluisterd. Hij was overigens zo blij toen ik zei 'ja, laat maar The Prodigy horen'. Ik kreeg ook een goedkeurend knikje toen ik zei een voorkeur te hebben voor het origineel en niet voor de mix.
En het was zo stom dat ik toen naar huis moest omdat ik om 6 uur moest oppassen want ik wilde zo graag blijven.
Het was echt een hele fijne date.
En we hebben niet eens pannekoeken gegeten.
Ik kom er trouwens nu pas achter dat het pannenkoeken is met een n ertussen. Ik heb altijd gedacht dat het pannekoeken was, want dat was toch altijd zo'n afwijkend woord omdat er wel meerde pannen zijn maar... Nou moeilijk, moeilijk, ik laat het lekker zo.
Binnenkort hebben we een vervolgdate.
En dan gaan we wel pannekoeken eten.
Ik ben een blij meisje.
Liefs Tess
Geen opmerkingen:
Een reactie posten