Sorry

Wellicht was mijn bericht van gister ietwat grof en kan het eigenlijk niet. Sorry. Ik moest het toch even kwijt.
Ik ben trouwens echt heel boos. Heel heel heel erg boos. Bozer kan bijna niet. 
Ik zal even uitleggen waarom ik boos ben, je wordt er zelf ook boos van, ik creëer een boze wereld.

Het gaat alweer om Robin (die dus niet Robin heet maar Sascha maar dat mag ik niet zeggen).

Ik zat vanochtend in de klas toen onze, hoe heet dat? Iemand die leerlingen helpt als je het moeilijk hebt. In ieder geval, zij kwam de klas binnen en ze vroeg 'mag ik Tess even lenen?'. Als iemand van school dat zegt, tijdens een les nota bene, weet je dat het fout is. Honderd duizend gedachten schoten door mijn hoofd; Heb ik gespijbeld? Gaat dit over mijn vmbo-advies? Hebben ze door dat ik altijd een pistool mee neem naar school? Heb ik bedreigende dingen gezegd tegen andere leerlingen? Gaat het om Robin? O God, ja zeker dat dit om Robin gaat! Omdat ik lachte omdat ze een uur eerder weg wou omdat ze taarten moest bakken natuurlijk!
Met knikkende knieën  maar met opgeheven hoofd -je moet je zwakte nooit tonen, liep ik het lokaal uit.
'Wat leuk je haar zo rood!', zei ze op trap. Ja nu was het duidelijk, eerst complimentjes maken en vervolgens het slechte nieuws brengen, zo gaat dat altijd. Ze hield de deur voor me open en ik liep het kleine kamertje binnen. Ik plofte neer op een van de blauwe stoelen die rond de 5-hoekige tafel stonden. Recht op zitten Tess, toon je zwakte niet. Ja. Daar zit je dan, niet wetende wat je te wachten staat. Ze klom op een tafel en liet het zonnescherm naar beneden. Het laatste beetje gezelligheid wat het herfstzonnetje met zich mee had gebracht verdween en het kamertje veranderde in grauw strafhok. Ik probeerde zo rustig mogelijk adem te halen en wachtte rustig af tot ze uit zich zelf zou beginnen met de problemen die blijkbaar speelde.

Toen ze eindelijk uit vertelt was kon ik niet anders dan lachen. Ik was stomverbaasd. Het enige wat uit mijn mond kwam was 'wtf. Wtf. Wtf. Wtf. Meen je dit? Wtf. Wtf. Serieus? Wtf. Wtf. Wtf! WTF. WTF!'. Wat ik te horen had gekregen was zo ontzettend belachelijk, stompzinnig, raar en... Ik weet het niet zo goed, ik heb er geen woorden voor.

'Tess, je zit hier, niet omdat ik je straf wil geven, maar omdat Robin gister huilend naar me toe kwam'. O God, zie je wel, het gaat over Robin. Kon ook bijna niet anders, Jezus, weer gedoe. Alsof ik daar zin in heb. 'Ze vertelde mij over een foto die met haar mobiel is gemaakt, die heb ik hier ook op App'. Shit, kut, kut, kut. Nu gaat het komen, ze heeft een foto van me gemaakt waarop ik toevallig arrogant op sta en nu ziet ze dat als pesten. Nee heeelpppp. Waarom Robin?! 'Het gaat om een foto die is gemaakt met haar mobiel toen zij tijdens Nederlands naar de wc is gegaan. De foto is vervolgens ingesteld als achtergrond en lockscreen van haar telefoon'. Ik kreeg de foto te zien. Een prachtige foto van een meisjeshand met haar middelvinger omhoog. Om haar wijsvinger een oranje ring, aan haar ringvinger een zilveren ringetje. 'O, maar dat ben ik niet hoor'. Half lachend en vooral heel erg verbaasd kijk ik haar aan. 'Maar Robin zegt dat ze naar jouw handen heeft gekeken en dat je zo'n ring om had'. Wat?! Ik weet blijkbaar niet meer wat mijn eigen handen zijn en welke sieraden ik draag. Wauw.

Robin werd erbij gehaald en ik ben nog nooit zo boos op haar geweest. Ik liet het nauwelijks merken, dat leek me op dat moment wel zo tactisch, maar toen ik de gang opliep kon ik echt niet anders dan mijn spullen op de grond smijten en haar volledig de grond in te boren. Een stortvloed van scheldwoorden kwam uit mijn mond. Noa stond er een beetje beduusd bij. Het luchtte wel op.

In de middag liet Andra me de foto nog een keer goed zien. Toen kwam ik tot de ontdekking dat de tafel op de foto wit met grijs gespikkeld was. Onze schooltafels zijn van hout, de kantinetafels helemaal wit. Ik kon die foto dus nooit gemaakt hebben. Helemaal blij en opgelucht liep ik naar onze ik-help-leerlingen-als-ze-problemen-hebben-vrouw. Toevallig was onze leerling coördinator bij haar en trots kwam ik vertellen dat ik het niet kon zijn. 
'Ik heb die moedervlek daar niet, ik heb die moedervlek daar niet, ik heb die ringetjes niet, je mag mijn hele huis doorzoeken je zult ze niet vinden, ik kan al mijn kleren voor je neerleggen maar dit vest zal je er niet tussen zien liggen, ik heb geen aardrijkskunde dus dat aardrijkskundeblad wat eronder ligt kan ik ook niet hebben. O, en die tafels, die hebben wij niet op school! Zo'. Toen moest hij me geloven. Eindelijk, die stomme zak geloofd mij nooit. Vanwege mijn verleden. Geen oude koeien uit de sloot halen, sukkel.


Pff, dat is dus waarom ik boos ben. Heel heel heel boos. En het is wel een beetje terecht, toch? 

Wat opvallend trouwens hoe vaak mijn zinnen beginnen met 'ik'. Mijn mentor, tevens Engels leraar, merkte het al op toen ik een Engelse brief moest schrijven. Blijkbaar vind ik mezelf erg belangrijk. Aan de andere kant, het is mijn blog, het was ook mijn Engelse brief, dus wat is er mis met ik?! 

Liefs Tess