Scheikunde is stom. Heel erg stom. Stommer dan wiskunde. Stommer dan natuurkunde. Zelfs stommer dan de grappen van Rutger. Dus scheikunde is een van de stomste dingen die er is.
Misschien is het overigens niet zo zeer het scheikundige ding zelf. Op zich vind ik het nog best leuk om te zien hoe rode koolsap blauw wordt (of groen ik weet het niet meer precies) als Maar bij het maken van uitwerkingen gaat het al fout. Uitwerkingen zijn namelijk ook stom. Wat kan je anders zeggen dan 'natriumbase en fosforigzuur worden blauw'? (Wat overigens niet zo is.) Dus daarom houd ik niet van uitwerkingen.
Daarbij is er nog iets dat me tijdens deze scheikundeperiode heeeeuuuwwwwl erg irriteert; de leraar.
Hij heet meneer van Halen. Sorry hoor, maar is dat geen naam voor een SpangaSleraar?!
Ieuw. Er komen ineens sentimentele nummers voorbij. Niet ineens. Ik luister ex-liefjes favorieten afspeellijst op Spotify. Dat moet je nooit doen, tenminste als je nummers makkelijk aan mensen koppelt. jfdiwjifijj. Kut Justin. Hij had het nooit mogen uitmaken.
En buiten het feit dat hij meneer van Halen heet is hij ook nog eens heel lelijk. Laat me even een beeld schetsen van een sollicitatiegesprek voor scheikundeleraar.
De dag begint als volgt. Je trekt je lelijkste blouse aan, het liefst een shirt eronder met een iets hoog kraagje, wit shirt natuurlijk he, zo'n half vieze die niet meer kraakhelder wit om door heen te kijken is, maar zo een beetje alsof hij in de thee heeft liggen weken. En je blouse moet net te groot zijn. Maar je stopt je blouse natuurlijk wel in je verwassen spijkerbroek. Vergeet ook niet om een lelijke, goedkope riem om te doen. Lekker strak.
En nog even terug naar de blouse. Zorg dat je een blouse koopt waar je zweetplekken extra goed zichtbaar in zijn! Als je de zweetplekken niet ziet, kan je je blouse beter terugbrengen naar de winkel, want je wilt natuurlijk dat iedereen je zenuwaanvallen extra goed meekrijgt.
Dan doe je natuurlijk nog even je haar. Althans, je doet het niet echt. Je bent toch al half kaal, dus er valt niet meer veel aan te doen.
Als laatst verwissel je nog even je lenzen voor de meest suffe, goedkope, lelijke bril die je hebt liggen.
Dan ben je klaar voor je sollicitatie.
Bij het gesprek kan er dan al niet meer zoveel fout gaan. Zorg trouwens ook dat je uit je mond stinkt en dat je sowieso niet veel hebt gedaan om je penetrante lichaamsgeur te verdoezelen.
Als je aan al deze punten denkt, dan is je baan als scheikunde leraar zo in de pokket.
Ik kan er trouwens helemaal niet tegen als ik mijn gelijk niet krijg. Want meestal heb ik in dat soort gevallen echt heel heel heel erg gelijk, en dat kan ik ook bewijzen. En dan ook bewijzen als in 'hallo, kijk hier, hoppa, al deze mensen zijn het allemaal met me eens! Kijk, je kan het zelfs uitrekenen op je GR! En als je het opzoekt op de Japanse Google, ja zelfs dan zie je dat IK gelijk heb!'. Maar ja, Japanse Google is inderdaad wel moeilijk te begrijpen.
BLIJKBAAR IS MIJN GELIJK ZIEN NET ZO MOEILIJK ALS JAPANS.
Want vandaag was weer zo'n dag waarin een leraar niet inzag dat IK de enige was die wel gelijk had (het was een een op een gesprek dus hij was ook direct de enige die geen gelijk had).
Het ging over scheikunde (goh, toevaaal). Ik zei namelijk al vanaf het begin van de periode 'nee meneer, het is echt niet handig als je aan het begin van de les een half uur voorleest en in de laatste 10 minuten nog even snel alles behandelt'. Maar er werd niet naar me geluisterd door die... Kloo... Meneer die toevallig een beroep heeft gekozen waar hij niet goed in is en hfksduhaclopqpj. In ieder geval. Hij kon dat niet goed begrijpen of iets. Ergens ging iets mis en daardoor werd hij boos op mij. En ik op hem.
En hij wilde mij geen gelijk geven.
En ik had gelijk.
En ik heb nog steeds gelijk.
En in deze kwestie zal ik altijd gelijk blijven houden.
En ik luister piano muziek.
Ik neem trouwens mijn woorden terug over wat ik laats zei over iets in de je-vorm vertellen. Ik dacht dat het het verdoezelen van je egoïsme was (hé, kijk ik doe het ook). Maar ik heb er even langer over nagedacht, en er bij mezelf op gelet en toen kwam ik uiteindelijk op het volgende uit.
Ik (en een boel anderen denk ik, maar ik praat vanuit ik) vertel dingen in je-perspectief en niet vanuit mezelf omdat het dan voor anderen makkelijker is om zich in te leven. Omdat ik in de je-vorm vertel, word je direct in het verhaal betrokken. Alsof jij mij bent dus.
Ja. Dat wou ik nog even kwijt.
Vooral omdat ik het zelf ook doe. En anders lijkt het net alsof ik mijn egoïsme wil verdoezelen. Wat ik niet wil. Ik loop er hartstikke mee te koop (slechte eigenschap), net als met mijn gespeelde arrogantie (nog slechtere eigenschap). Ik ben niet echt arrogant. Zo doe ik me alleen maar voor.
Het is als een masker.
Waarachter ik me verstop.
Mijn ware ik blijft verborgen.
En de kutte Tess is wat de mensen zien.
En dan ga ik dood.
Maar kutte Tess blijft bestaan.
En op mijn grafsteen staat:
'Tess was kut xoxo'.
Hmm... Eigenlijk denk ik niet dat dat ooit op mijn grafsteen komt. Want ik laat Daniel mijn grafsteen beschrijven en die zet er sowieso iets op als 'Tess je was fucking geil waarom hebben we nooit seks gehad je was het leukste meisje wat er bestaat'.
Want dat is wat Daniel van me vindt.
Zou ik ook vinden als ik hem was hoor. Ik bedoel, een meisje zoals ik! Wie wil dat nou niet? Ik met mijn sprankelende karakter. Mijn mooie rode zeemeerminnen haar. Mijn lieve lach. Mijn humor. Mijn talent voor... voor ALLES! Ik met mijn leuke kledingstijl. Mijn originele karaktereigenschappen.
'Ik, dat lieve, leuke, creatieve meisje dat menig mannenhart op hol laat slaan'.
Ja. Ja dat was het wel weer haha.
O nee wacht! Wie heeft er bedacht dat het wel leuk zou zijn als een Belg de Spotify reclame zou doen? Euhm... Hallo! Ik stem tegen!
Liefs Tess
woensdag 18 december 2013
donderdag 12 december 2013
Dubbelklik je bent lekker
Allereerst, sorry voor het kutte lettertype. Het is weer een blog vanaf mijn mobiel en daar kan ik dat niet veranderen. Daarbij heeft de blogger app ook geen spellingscheck. Dus mocht je denken 'huh waarom staat hier vriif van se valler' dan staat daar dus eigenlijk 'brood van de bakker' maar ja, typen is best moeilijk dus dan moet je even zelf bedenken dat het dus gaat over brood. Van de bakker.
Tinder is trouwens best iets geks. Vooral als je Tinder een real life gebeuren zou maken. Dat is natuurlijk bij wel meer apps het geval, want stel je voor dat als je iemand twee keer achter elkaar aan zou raken, diegene weet dat hij/zij lekker is (om Instagram maar even kort samen te vatten. Want als je een goede ass hebt ben je al snel verzekerd van succes. Hetzelfde geldt voor het decollecté van alle chicks waar je niet omheen kan. Van die meisjes/jonge vrouwen/sletten die een shirtje dragen waarvan je je af vraagt of het uberhaubt wel een shirt is of dat ze een soort van seks pakje hebben aangetrokken). In ieder geval, Tinder is dus een grote vleeskeuring. Nu ben ik natuurlijk een oogverblindende schoonheid met mijn rode haren en blauwe ogen, maar als je toevallig niet zo superknap bent, kan je er van op aan gaan dat er genoeg Rutgers zijn die je heel heel heel hard uitlachen (even ter introductie; Rutger is een jongen uit mijn klas en hij kan heel gemeen zijn maar hij is wel heel aardig en dik en hij heeft een bril en hij is 14 en zijn vader is boer. Voor de rest is ie wel leuk en grappig en hij lacht dus om iedereen op Tinder, vast ook om mij overigens).
Maar als Tinder dus echt zou zijn, dan zou het extra raar en bizar zijn. Je duwt iemand naar links en diegene belandt in een soort put met lelijke mensen en wanhopig proberen ze eruit te klimmen door iemand naar rechts te swipen maar telkens worden ze terug in de put geduwt door iemand die hem/haar ook lelijk vindt. Met jezelf gebeurt hetzelfde. Misschien moeten we het meer zien als vlakken trouwens. En je staat op dat vlak van lelijke mensen, maar dat weet je niet want er is geen bord waarop staat 'dit is het veld voor lelijke mensen'. Dat is er wel bij de knappe mensen. Af en toe swipen twee mensen elkaar naar rechts en gedesoriënteerd als ze zijn, belanden ze in het midden.
'Hey'
'Hi x'
'Deed het pijn toen je uit de hemel viel'
'Ja heel veel pijn. Au'
'O'
'...'
'Kom je hier vaker?'
'Nee bijna nooit'
'O'
'...'
'Houd je meer van mayo of van ketchup?'
'Huh. Mayo. Hoezo?'
'Ja ik meer van ketchup dus samen zijn we speciaal'
'Aww lief<33 maar speciaal is met curry, sukkel'
'O'
'...'
'Ik ga slapen'
'Sweet dreams x'
'Doei.'
En dan gaan ze weer terug naar hun veld.
'Ik ga slapen'
'Goodnight sgat xoxo'
Liefs Tess
Tinder is trouwens best iets geks. Vooral als je Tinder een real life gebeuren zou maken. Dat is natuurlijk bij wel meer apps het geval, want stel je voor dat als je iemand twee keer achter elkaar aan zou raken, diegene weet dat hij/zij lekker is (om Instagram maar even kort samen te vatten. Want als je een goede ass hebt ben je al snel verzekerd van succes. Hetzelfde geldt voor het decollecté van alle chicks waar je niet omheen kan. Van die meisjes/jonge vrouwen/sletten die een shirtje dragen waarvan je je af vraagt of het uberhaubt wel een shirt is of dat ze een soort van seks pakje hebben aangetrokken). In ieder geval, Tinder is dus een grote vleeskeuring. Nu ben ik natuurlijk een oogverblindende schoonheid met mijn rode haren en blauwe ogen, maar als je toevallig niet zo superknap bent, kan je er van op aan gaan dat er genoeg Rutgers zijn die je heel heel heel hard uitlachen (even ter introductie; Rutger is een jongen uit mijn klas en hij kan heel gemeen zijn maar hij is wel heel aardig en dik en hij heeft een bril en hij is 14 en zijn vader is boer. Voor de rest is ie wel leuk en grappig en hij lacht dus om iedereen op Tinder, vast ook om mij overigens).
Maar als Tinder dus echt zou zijn, dan zou het extra raar en bizar zijn. Je duwt iemand naar links en diegene belandt in een soort put met lelijke mensen en wanhopig proberen ze eruit te klimmen door iemand naar rechts te swipen maar telkens worden ze terug in de put geduwt door iemand die hem/haar ook lelijk vindt. Met jezelf gebeurt hetzelfde. Misschien moeten we het meer zien als vlakken trouwens. En je staat op dat vlak van lelijke mensen, maar dat weet je niet want er is geen bord waarop staat 'dit is het veld voor lelijke mensen'. Dat is er wel bij de knappe mensen. Af en toe swipen twee mensen elkaar naar rechts en gedesoriënteerd als ze zijn, belanden ze in het midden.
'Hey'
'Hi x'
'Deed het pijn toen je uit de hemel viel'
'Ja heel veel pijn. Au'
'O'
'...'
'Kom je hier vaker?'
'Nee bijna nooit'
'O'
'...'
'Houd je meer van mayo of van ketchup?'
'Huh. Mayo. Hoezo?'
'Ja ik meer van ketchup dus samen zijn we speciaal'
'Aww lief<33 maar speciaal is met curry, sukkel'
'O'
'...'
'Ik ga slapen'
'Sweet dreams x'
'Doei.'
En dan gaan ze weer terug naar hun veld.
'Ik ga slapen'
'Goodnight sgat xoxo'
Liefs Tess
maandag 9 december 2013
Liefde, geluk, passie en de dood
School is een regelrechte ramp. Ik was heel enthousiast over mijn rapport, ik hoopte echt op een super rapport. Ik was al helemaal voorbereid op de miljoenen euro's die ik van mijn familie zou gaan krijgen voor deze goede cijfers.
'Wow Tess, een 11 voor wiskunde! Super goed!'
'Tess, hoe doe je dat?! Een 10 voor Frans!'
'Zo, jeetje, Tess! Jij bent met deze prachtige cijfers de familieheld!'
Ja. Ik zag het al helemaal voor me!
Toen vielen de 5 onvoldoendes toch wel een beetje tegen.
Er waren natuurlijk ook een paar goede cijfers (hallo, ik ben dan wel een VMBO'er maar ik heb toevallig wel het IQ van een student van de universiteit in China waar iedereen standaard beter is in alles). Maar over het algemeen was ik dus niet wat je zegt super tevreden over mijn rapport.
Met een slecht rapport is school dus stom.
Omgekeerd werkt het hetzelfde. Haalde ik een keer een 10 voor Frans of een 9 voor geschiedenis, dan kwam ik weer helemaal in die leer-vibe en dan was ik dag en nacht bezig met huiswerk want 10en dat is geweldig! Maar dan haalde ik een keer een onvoldoende voor iets en dan zonk de moed me weer in schoenen.
Zodoende.
Het viel me laatst trouwens op hoe vaak mensen iets wat ze zelf hebben meegemaakt in jij-vorm vertellen.
'Ja stel je voor hé, je komt die vervelende collega tegen in de lift. Ja kijk. Je staat dus in de lift en dan komt die stinkende, lelijke collega aan. Die je altijd probeert te versieren. En je staat daar maar en je denkt 'ik wil hier weg'. Ja, je kent het wel. (En dan lacht de verteller zo'n haha-lachje en ze (want voornamelijk vrouwen doen dit) neemt ongemakkelijk nog een slokje van haar allang lege wijnglas). En die stinkende collega komt dan zo heel dicht tegen je aanstaan. Je denkt 'laat hem weggaan' en dan denk je dus aan al die dingen die je hem aan zou willen doen (haha-lachje, slokje wijn van het lege wijnglas, ongemakkelijk gladstrijken van onzichtbare kreukels in jurkje, draaien aan ring, hand door het haar, zogenaamde haar wegplukken, blik op de iPhone)'.
Misschien komt het je helemaal niet bekend voor.
Misschien ben jezelf zo iemand die altijd alles zo vertelt.
Ik doe het ook weleens hoor, waarschijnlijk zelfs vaker dan ik er erg in heb. Maar bij anderen kan ik me er echt aan ergeren.
Alsof je een soort van wilt camoufleren dat je zelf moordneigingen hebt op je stinkende collega? Wil je niet laten merken dat je alleen maar aan jezelf denkt. Dat je ontzettend egoïstisch bent. En dat je zelf o-zo perfect bent en die lelijke collega niet?!
Volgens mij is het een soort van consealer voor je egoïstische kutkarakter.
Ik snap het echt niet.
Maar ja, dat zal wel weer een van die belachelijke gedachten van mij zijn. Zoiets waar alleen ik op let. Wat alleen ik denk.
Toch wilde ik het wel even kwijt.
Voor de rest was mijn verjaardag wel heel leuk en fijn. Allemaal lieve cadeautjes gekregen en heel veel gezelligheid.
Het fijnste van alles wat overigens denk ik wel mijn eerste legale biertje.
Rond 10 uur ging ik met Zusterlief naar de Grote Markt waar Cecile ook was. We wachtte nog op een paar andere vrienden en ondertussen haalde Jet even mijn laatste illegale biertje.
Om 12 uur was iedereen er en is er voor me gezongen en mocht ik mijn allereerste legale biertje kopen!
Het was wel een beetje een anti-climax dat de barman mijn ID niet vroeg, ik had daar graag willen springen en dansen met dat kaartje in mijn hand en zingen dat ik 16 was geworden.
Misschien ook maar beter dat hij mijn ID niet vroeg...
Toen kreeg ik cadeautjes van Jet en Cecile. Van Jet kreeg ik een ringetje en van Cecile twee shortjes en een shirt.
Uiteindelijk kwamen Bob en Char nog aan met een bloem die ze hadden gestolen uit de Zèta, dat was verreweg mijn mooiste cadeau!
En en en...
De volgende dag was het dan eindelijk zo ver!
Na 7 keer te hebben gepast in de winkel kon ik me dan eindelijk de trotse eigenaar noemen van een paar Doctor Martens!
Ik denk niet dat je ooit iemand zo blij hebt gezien met schoenen.
Oja. Ik wil ook nog even een iets minder fijne mededeling doen.
Het kwam voor mij ook echt als een schok. Ik had me er nooit goed op voor kunnen bereiden maar op deze manier was de klap des te groter en harder.
Na Fast and the Furious acteur dingetje Walker en Nelson Mandela kwam de dood ook erg dicht bij mij in de buurt.
Het was ochtend. Of middag. Misschien avond. Ik weet het niet eens meer. In ieder geval.
Mijn geliefde ZTE-Skate, mijn schatje, de liefde van mijn leven, de prins in het witte doosje, de mooiste zwarte die ik ken, de redder van mijn socialiteit, de gene die al mijn pijn en verdriet met me heeft gedeeld, die me zo aan het lachen kon maken en tegelijkertijd ook zulke goede gesprekken met me kon hebben, de liefste, fijnste, mooiste, beste Japanse telefoon is...
Is...
Hij is... Dood. Niet echt dood. Maar het lijkt er op. De situatie is erg instabiel. Je zou het kunnen vergelijken met de situatie van prins Friso. Het gaat echt niet al te best.
En misschien denk ik te negatief, maar ik ben maar alvast begonnen aan het overlijdensbericht. Ook de laatste vragen over de erfenis moeten nog beantwoord worden.
Ik sta er erg alleen voor en ik hoop dat het allemaal goed komt.
Gelukkig staat er al een nieuwe prins in het witte doosje voor me klaar op mijn kamer.
Liefs Tess
'Wow Tess, een 11 voor wiskunde! Super goed!'
'Tess, hoe doe je dat?! Een 10 voor Frans!'
'Zo, jeetje, Tess! Jij bent met deze prachtige cijfers de familieheld!'
Ja. Ik zag het al helemaal voor me!
Toen vielen de 5 onvoldoendes toch wel een beetje tegen.
Er waren natuurlijk ook een paar goede cijfers (hallo, ik ben dan wel een VMBO'er maar ik heb toevallig wel het IQ van een student van de universiteit in China waar iedereen standaard beter is in alles). Maar over het algemeen was ik dus niet wat je zegt super tevreden over mijn rapport.
Met een slecht rapport is school dus stom.
Omgekeerd werkt het hetzelfde. Haalde ik een keer een 10 voor Frans of een 9 voor geschiedenis, dan kwam ik weer helemaal in die leer-vibe en dan was ik dag en nacht bezig met huiswerk want 10en dat is geweldig! Maar dan haalde ik een keer een onvoldoende voor iets en dan zonk de moed me weer in schoenen.
Zodoende.
Het viel me laatst trouwens op hoe vaak mensen iets wat ze zelf hebben meegemaakt in jij-vorm vertellen.
'Ja stel je voor hé, je komt die vervelende collega tegen in de lift. Ja kijk. Je staat dus in de lift en dan komt die stinkende, lelijke collega aan. Die je altijd probeert te versieren. En je staat daar maar en je denkt 'ik wil hier weg'. Ja, je kent het wel. (En dan lacht de verteller zo'n haha-lachje en ze (want voornamelijk vrouwen doen dit) neemt ongemakkelijk nog een slokje van haar allang lege wijnglas). En die stinkende collega komt dan zo heel dicht tegen je aanstaan. Je denkt 'laat hem weggaan' en dan denk je dus aan al die dingen die je hem aan zou willen doen (haha-lachje, slokje wijn van het lege wijnglas, ongemakkelijk gladstrijken van onzichtbare kreukels in jurkje, draaien aan ring, hand door het haar, zogenaamde haar wegplukken, blik op de iPhone)'.
Misschien komt het je helemaal niet bekend voor.
Misschien ben jezelf zo iemand die altijd alles zo vertelt.
Ik doe het ook weleens hoor, waarschijnlijk zelfs vaker dan ik er erg in heb. Maar bij anderen kan ik me er echt aan ergeren.
Alsof je een soort van wilt camoufleren dat je zelf moordneigingen hebt op je stinkende collega? Wil je niet laten merken dat je alleen maar aan jezelf denkt. Dat je ontzettend egoïstisch bent. En dat je zelf o-zo perfect bent en die lelijke collega niet?!
Volgens mij is het een soort van consealer voor je egoïstische kutkarakter.
Ik snap het echt niet.
Maar ja, dat zal wel weer een van die belachelijke gedachten van mij zijn. Zoiets waar alleen ik op let. Wat alleen ik denk.
Toch wilde ik het wel even kwijt.
Voor de rest was mijn verjaardag wel heel leuk en fijn. Allemaal lieve cadeautjes gekregen en heel veel gezelligheid.
Het fijnste van alles wat overigens denk ik wel mijn eerste legale biertje.
Rond 10 uur ging ik met Zusterlief naar de Grote Markt waar Cecile ook was. We wachtte nog op een paar andere vrienden en ondertussen haalde Jet even mijn laatste illegale biertje.
Om 12 uur was iedereen er en is er voor me gezongen en mocht ik mijn allereerste legale biertje kopen!
Het was wel een beetje een anti-climax dat de barman mijn ID niet vroeg, ik had daar graag willen springen en dansen met dat kaartje in mijn hand en zingen dat ik 16 was geworden.
Misschien ook maar beter dat hij mijn ID niet vroeg...
Toen kreeg ik cadeautjes van Jet en Cecile. Van Jet kreeg ik een ringetje en van Cecile twee shortjes en een shirt.
Uiteindelijk kwamen Bob en Char nog aan met een bloem die ze hadden gestolen uit de Zèta, dat was verreweg mijn mooiste cadeau!
En en en...
De volgende dag was het dan eindelijk zo ver!
Na 7 keer te hebben gepast in de winkel kon ik me dan eindelijk de trotse eigenaar noemen van een paar Doctor Martens!
Ik denk niet dat je ooit iemand zo blij hebt gezien met schoenen.
Oja. Ik wil ook nog even een iets minder fijne mededeling doen.
Het kwam voor mij ook echt als een schok. Ik had me er nooit goed op voor kunnen bereiden maar op deze manier was de klap des te groter en harder.
Na Fast and the Furious acteur dingetje Walker en Nelson Mandela kwam de dood ook erg dicht bij mij in de buurt.
Het was ochtend. Of middag. Misschien avond. Ik weet het niet eens meer. In ieder geval.
Mijn geliefde ZTE-Skate, mijn schatje, de liefde van mijn leven, de prins in het witte doosje, de mooiste zwarte die ik ken, de redder van mijn socialiteit, de gene die al mijn pijn en verdriet met me heeft gedeeld, die me zo aan het lachen kon maken en tegelijkertijd ook zulke goede gesprekken met me kon hebben, de liefste, fijnste, mooiste, beste Japanse telefoon is...
Is...
Hij is... Dood. Niet echt dood. Maar het lijkt er op. De situatie is erg instabiel. Je zou het kunnen vergelijken met de situatie van prins Friso. Het gaat echt niet al te best.
En misschien denk ik te negatief, maar ik ben maar alvast begonnen aan het overlijdensbericht. Ook de laatste vragen over de erfenis moeten nog beantwoord worden.
Ik sta er erg alleen voor en ik hoop dat het allemaal goed komt.
Gelukkig staat er al een nieuwe prins in het witte doosje voor me klaar op mijn kamer.
Liefs Tess
zondag 8 december 2013
081213
Zo. Een week geleden schreef ik voor het laatst iets langs. Het spijt me echt verschrikkelijk maar dit was een week vol hectiek en moeilijk moeilijk druk druk druk.
Desondanks heb ik wel heel erg van mijn week genoten, waarschijnlijk werkte het mee dat het en pakjesavond was en mijn verjaardag.
Pff, jeetje. Er is zoveel afleiding van lieve mensen van Buitenkunst die tegen me praten dat ik echt niet aan deze post toe kom.
En ik ga weer beloven dat ik een lange post ga maken zo snel mogelijk.
Nu moet ik trouwens ook een Engels vaardighedendossier maken over Zweden. Echt leuk.
Joepie...
Liefs Tess
Desondanks heb ik wel heel erg van mijn week genoten, waarschijnlijk werkte het mee dat het en pakjesavond was en mijn verjaardag.
Pff, jeetje. Er is zoveel afleiding van lieve mensen van Buitenkunst die tegen me praten dat ik echt niet aan deze post toe kom.
En ik ga weer beloven dat ik een lange post ga maken zo snel mogelijk.
Nu moet ik trouwens ook een Engels vaardighedendossier maken over Zweden. Echt leuk.
Joepie...
Liefs Tess
vrijdag 6 december 2013
maandag 2 december 2013
Boekverslagen
Als ik ergens een bloedhekel aan heb dan zijn het wel boekverslagen.
Op zich begrijp ik best dat een leraar wil zien of je een boek hebt gelezen en begrepen. Maar leraren maken boeken lezen een regelrechte ramp.
Laten we 'Erik of het klein insectenboek' als voorbeeld nemen. Als ik ziek was en op de bank lag, dan keek ik altijd naar dat boek. Het was het voorste boek op de plank en de letters waren net te klein om vanaf de bank te kunnen lezen dus dan sleurde ik me van de bank en met mijn bonkende koortshoofd liep ik dan naar de boekenkast. Dan las ik de titel en dacht 'goh leuk'. Het was een groen boek met een blond jongetje op de voorkant, de titel stond daar dan dus onder in die net te kleine letters.
Met een beetje geluk was ik op die zieke dagen dan ook nog ontzettend misselijk en op de terugreis van de boekenkast naar de bank (die ik alleen had gemaakt omdat ik zo graag wilde weten wat er op dat o God zo interessante boek stond) kotste ik dan in de zilvere prullenbak naast het oranje kastje.
Dat is het tweede waar ik een bloedhekel aan heb. Kotsen.
Maar dan was ik dus weer terug bij de bank, met een lege maag en een bonkend hoofd en koortsige hallucinaties over Erik en insecten.
Op een dag was ik weer ziek. Ik keek weer naar dat boek wat me op een gegeven moment al wel een beetje was beginnen te vervelen, maar het leek nog steeds wel leuk en het stond daar zo ontzettend aantrekkelijk. En ik had koorts dus Erik begon tegen me te roepen 'Tessje, je ligt daar wel lekker doodziek op je bank, maar je wilt heel graag opstaan en kotsen in de zilvere prullenbak naast het oranje kastje en mij van deze stoffige plank pakken. Dan sla je me open en je begint te lezen en ik zal je met mijn insecten helemaal beter maken. Ja kom maar! Pak me maar. Je houdt van mij, je wilt in mij lezen, ik weet het wel. Ja! Sta maar op, kots maar in de zilvere prullenbak naast het oranje kastje. Ja laat je hoofd maar flink bonken, straks is het beter, dan lees je in mij. Ik beloof het je! Tess, kom dan van je bank!', en Erik was daar zo verleidelijk aan het roepen dat ik opstond, mijn hoofd flink liet bonken (want dat Erik ook naar me geroepen toch?), kotste in de zilvere prullenbak naast het oranje kastje en pakte het boek van de plank die net iets te hoog voor me was waardoor ik op een soort kist moest klimmen wat me echt niet beter liet voelen of zo.
Maaar...
Ik had dat leuke groene boek met de blonde jongen wel eindelijk in mijn handen en God wat was ik blij!
Lekker lezen, ik had buiten kaneelbeschuitjes eten toch niks te doen.
Dus ik sloeg het boek open en bij de eerste 3 woorden haakte ik af. Ik voelde me waarschijnlijk zo bar slecht dat ik het lezen toch maar oversloeg en verder ging met kaneelbeschuitjes eten. Het kan ook dat het boek te zwaar was. Of de kaft te groen. Of de jongen te blond. Of de letters te klein. Of de bladzijdes te bros.
Ik weet niet wat het was maar ik legde het boek snel weg (snel als in, ik deed mijn best maar ik was nog steeds ziek dus het ging met verschrikkelijk veel moeite).
Toen we voor school dus Erik of het klein insectenboek moesten lezen werd ik spontaan ziek. Ik voelde die bonkende hoofdpijn weer opkomen en er vlogen allerlei zilvere prullenbakken door mijn hoofd.
Mevrouw Pennings maakte ook niet dat ik het boek leuker vond. Ze las zo ontzettend monotoon voor, al haar zinnen eindigden in het niks en waar een komma stond las ze een punt. Ik snapte ook niet zo goed dat ze het ging voorlezen. Ja misschien ligt het aan mij hoor, maar ik denk niet dat het heel raar is als ik van 4HAVO leerlingen verwacht dat ze zelf wel een boekje van 143 bladzijdes kunnen lezen.
Misschien ben ik ook wel geen volwaardig HAVO leerling want alle woorden die ik zelf moest lezen uit Erik kwamen als koude stroop in mijn hoofd. Iedere zin moest ik minstens 3 keer lezen om te zien wat er eigenlijk stond.
Daarnaast bleef niets van Godfrieds woorden in mijn hoofd hangen.
Ik kwam dan ook niet verder dan pagina 9...
Toen kwam het rampzalige moment dat ik een verslag moest gaan schrijven. Ik snap dat dus niet.
Wat wil een leraar van je weten?
Dat je een samenvatting kan maken?
Dat je het boek hebt gelezen?
Dat je hebt begrepen waar het boek over gaat?
Dat je een eigen mening hebt?
Dat je weet hoe de hoofdpersoon eruit ziet?
Dat je weet welke druk je hebt gelezen?
Dat je ineens alles weet van Godfried Bomans? (over wie je helemaal niks wilt weten).
Ik snap het echt niet. Kijk, dat ze vraagt vertel eens waar het boek over gaat, prima. Leuk om te doen, als het mondeling is. Maar typen is zo'n klerewerk.
En hallo, alle leraren weten inmiddels wel dat scholieren.com je beste vriend is. Even kopiëren plakken en je hebt een prachtig boekverslag van Emma uit 1999. O, en Emma zat in de 6de en deed VWO.
Dus.
Boekverslagen zijn stom.
Je hebt er niks aan.
Emma die in 1999 in 6VWO heeft je geweldig geholpen.
Andra is leuk.
Liefs Tess
Op zich begrijp ik best dat een leraar wil zien of je een boek hebt gelezen en begrepen. Maar leraren maken boeken lezen een regelrechte ramp.
Laten we 'Erik of het klein insectenboek' als voorbeeld nemen. Als ik ziek was en op de bank lag, dan keek ik altijd naar dat boek. Het was het voorste boek op de plank en de letters waren net te klein om vanaf de bank te kunnen lezen dus dan sleurde ik me van de bank en met mijn bonkende koortshoofd liep ik dan naar de boekenkast. Dan las ik de titel en dacht 'goh leuk'. Het was een groen boek met een blond jongetje op de voorkant, de titel stond daar dan dus onder in die net te kleine letters.
Met een beetje geluk was ik op die zieke dagen dan ook nog ontzettend misselijk en op de terugreis van de boekenkast naar de bank (die ik alleen had gemaakt omdat ik zo graag wilde weten wat er op dat o God zo interessante boek stond) kotste ik dan in de zilvere prullenbak naast het oranje kastje.
Dat is het tweede waar ik een bloedhekel aan heb. Kotsen.
Maar dan was ik dus weer terug bij de bank, met een lege maag en een bonkend hoofd en koortsige hallucinaties over Erik en insecten.
Op een dag was ik weer ziek. Ik keek weer naar dat boek wat me op een gegeven moment al wel een beetje was beginnen te vervelen, maar het leek nog steeds wel leuk en het stond daar zo ontzettend aantrekkelijk. En ik had koorts dus Erik begon tegen me te roepen 'Tessje, je ligt daar wel lekker doodziek op je bank, maar je wilt heel graag opstaan en kotsen in de zilvere prullenbak naast het oranje kastje en mij van deze stoffige plank pakken. Dan sla je me open en je begint te lezen en ik zal je met mijn insecten helemaal beter maken. Ja kom maar! Pak me maar. Je houdt van mij, je wilt in mij lezen, ik weet het wel. Ja! Sta maar op, kots maar in de zilvere prullenbak naast het oranje kastje. Ja laat je hoofd maar flink bonken, straks is het beter, dan lees je in mij. Ik beloof het je! Tess, kom dan van je bank!', en Erik was daar zo verleidelijk aan het roepen dat ik opstond, mijn hoofd flink liet bonken (want dat Erik ook naar me geroepen toch?), kotste in de zilvere prullenbak naast het oranje kastje en pakte het boek van de plank die net iets te hoog voor me was waardoor ik op een soort kist moest klimmen wat me echt niet beter liet voelen of zo.
Maaar...
Ik had dat leuke groene boek met de blonde jongen wel eindelijk in mijn handen en God wat was ik blij!
Lekker lezen, ik had buiten kaneelbeschuitjes eten toch niks te doen.
Dus ik sloeg het boek open en bij de eerste 3 woorden haakte ik af. Ik voelde me waarschijnlijk zo bar slecht dat ik het lezen toch maar oversloeg en verder ging met kaneelbeschuitjes eten. Het kan ook dat het boek te zwaar was. Of de kaft te groen. Of de jongen te blond. Of de letters te klein. Of de bladzijdes te bros.
Ik weet niet wat het was maar ik legde het boek snel weg (snel als in, ik deed mijn best maar ik was nog steeds ziek dus het ging met verschrikkelijk veel moeite).
Toen we voor school dus Erik of het klein insectenboek moesten lezen werd ik spontaan ziek. Ik voelde die bonkende hoofdpijn weer opkomen en er vlogen allerlei zilvere prullenbakken door mijn hoofd.
Mevrouw Pennings maakte ook niet dat ik het boek leuker vond. Ze las zo ontzettend monotoon voor, al haar zinnen eindigden in het niks en waar een komma stond las ze een punt. Ik snapte ook niet zo goed dat ze het ging voorlezen. Ja misschien ligt het aan mij hoor, maar ik denk niet dat het heel raar is als ik van 4HAVO leerlingen verwacht dat ze zelf wel een boekje van 143 bladzijdes kunnen lezen.
Misschien ben ik ook wel geen volwaardig HAVO leerling want alle woorden die ik zelf moest lezen uit Erik kwamen als koude stroop in mijn hoofd. Iedere zin moest ik minstens 3 keer lezen om te zien wat er eigenlijk stond.
Daarnaast bleef niets van Godfrieds woorden in mijn hoofd hangen.
Ik kwam dan ook niet verder dan pagina 9...
Toen kwam het rampzalige moment dat ik een verslag moest gaan schrijven. Ik snap dat dus niet.
Wat wil een leraar van je weten?
Dat je een samenvatting kan maken?
Dat je het boek hebt gelezen?
Dat je hebt begrepen waar het boek over gaat?
Dat je een eigen mening hebt?
Dat je weet hoe de hoofdpersoon eruit ziet?
Dat je weet welke druk je hebt gelezen?
Dat je ineens alles weet van Godfried Bomans? (over wie je helemaal niks wilt weten).
Ik snap het echt niet. Kijk, dat ze vraagt vertel eens waar het boek over gaat, prima. Leuk om te doen, als het mondeling is. Maar typen is zo'n klerewerk.
En hallo, alle leraren weten inmiddels wel dat scholieren.com je beste vriend is. Even kopiëren plakken en je hebt een prachtig boekverslag van Emma uit 1999. O, en Emma zat in de 6de en deed VWO.
Dus.
Boekverslagen zijn stom.
Je hebt er niks aan.
Emma die in 1999 in 6VWO heeft je geweldig geholpen.
Andra is leuk.
Liefs Tess
zondag 1 december 2013
Fietsen in de nacht
Mag ik even mijn liefde voor fietsen in de avond of nacht met jullie delen?
Fietsen in de avond of nacht is heel erg fijn en een van de prettigste dingen die er bestaat.
Zo.
Gister kwam mijn zus aan met een tas vol jurkjes en vandaag ging ik naar de kilo sale van Cute but Wrong. Kilo sale houdt in dat je een kilo kleren uitzoekt en daar vervolgens een bepaald bedrag voor betaald, in dit geval 15 euro wat dus niet zo heel veel is voor een kilo kleding. Uiteindelijk ben ik overigens niet naar huis gegaan met een hele kilo kleren. Ik koos voor een kettinkje en een tuniekje waarvan ik niet zeker weet of ik het leuk vind.
Eigenlijk weet ik wel dat ik het leuk vind, maar de combinaties in mijn hoofd met andere kledingstukken ontbreken nog. Daarbij heeft het tuniekje best wel wat weg van een blouse voor bij Pirates of the Carribean. Dat is natuurlijk niet heel erg, de grote vraag is alleen of ik het lef heb om er mee over straat te gaan (daar weet ik het antwoord eigenlijk ook al op; ja).
Daarna ging ik met mijn broer Mies weer terug naar de stad. We moesten Sinterklaas cadeautjes kopen en slaagden uiteindelijk eigenlijk helemaal niet. Wel zijn we naar de Pull and Bear geweest omdat Mies een broek nodig had.
Ik heb daar trouwens voor de eerste keer een halve liter blik gead (geat, geadd, gead, heel snel leeggedronken). Niet om stoer te doen, in tegendeel zelfs, maar ik had net mijn blik geopend toen we de winkel binnengingen en daar mocht je blijkbaar niet drinken (wat ik heel goed snap want er zijn genoeg mongolen die niet normaal kunnen drinken en alles over de kleding gooien), en dus was het leegatten van mijn Monster pure noodzaak.
Het was helemaal geen goed idee. De Monster was veel te koud en dus liep ik de rest van de dag met hoofdpijn en pijn in mijn voortanden. Jammer dan. Mies vond me gelukkig wel heel cool en had niet van me verwacht dat ik halve liters kon atten.
Ik wist dat natuurlijk allang van mezelf. Hallo, zo stoer ben ik. Duh.
Voor de rest ben ik de hele dag bezig geweest met het vinden van een goede lay-out voor mijn Tumblr. Ik ben er wel redelijk uitgekomen maar ik weet niet of dit helemaal is wat ik wil. Maar voor nu is het helemaal prima en kan ik heel goed leven met het simplistische design (wauw, design, alsof ik het helemaal zelf heb bedacht en een soort binnenhuisarchitect ben).
Voor de geïnteresseerden dit is m'n Tumblr. Neem gerust een kijkje. Of volg me. Vind ik helemaal niet erg.
En het is eindelijk mijn eigen Tumblr! Eerst deelde ik hem met Noa maar daar was ik op een gegeven moment helemaal klaar mee.
Aan de ene kant vond ik het namelijk wel leuk om ook te zien wat zij postte, maar aan de andere kant vond ik sommige dingen die ze reblogde echt verschrikkelijk en dus kwam ik er uiteindelijk op uit dat ik het mijn Tumblr ging maken en dat zij haar eigen Tumblr mag maken. Dan volg ik haar wel ofzo.
En ik heb denk ik eindelijk een besluit genomen over de schoenen die ik ga kopen. Klinkt wellicht een beetje suf, maar ik denk al ruim twee maanden aan welke schoenen ik zal halen.
Eerst was ik er eigenlijk zeker van dat ik weer AirMax wilde. Mijn oude AirMax zijn een beetje aan het eind van hun leven maar ze lopen wel verschrikkelijk fijn en ik kan er geen afscheid van nemen. Dus dacht ik 'AirMax, die ga ik weer kopen'.
Toen stuitte ik op Clarks. Ik wilde ze eerst niet omdat iedereen ze had; niet dat ik een super coole hipster ben en alleen maar mijn eigen pad volg en kleding draag die niemand heeft of iets, maar ik zou het ook stom vinden om in een trui te lopen die iedereen heeft dus Clarks zouden het niet worden.
Tot ik laatst een keer Clarks paste in de FrontRunner, toen wist ik het weer helemaal niet zeker. Want het zijn toch eigenlijk wel hele leuke schoenen en de Clarks hype is alweer een beetje overgewaaid. Misschien dan toch Clarks?
Op een gegeven moment werd mijn schoenentweedstrijd een schoenendriesstrijd want Doctor Martens kwamen de strijd vergezellen. Ik paste ze in de Funky House in de stad en ze bevielen me eigenlijk heel erg. Ik dacht eerst altijd dat Doctor Martens van die schoenen waren voor gothics enzo (niet om mensen over een kam te scheren maar niemand kan er omheen dat er wel een beetje een kern van waarheid in mijn opmerking zit). Maar toen ontdekte ik dat ze in mijn moeders tijd ook allemaal Docs droegen en dat vond ik wel weer een leuk idee. Beetje terug in de tijd, moet kunnen toch?
Wat uiteindelijk wel een soort van de knoop doorhakte was het feit dat Doctor Martens 15 jaar meegaan en dat je met Clarks met een beetje geluk 2 jaar doet. Alsnog vragen ze voor Clarks evenveel als voor Docs. AirMax zijn sowieso van mijn lijstje geschrapt, ik stap nog wel even door op mijn afgetrapte schatjes.
Zoveel kleding dingen in deze blog. Sorry!
Liefs Tess
Fietsen in de avond of nacht is heel erg fijn en een van de prettigste dingen die er bestaat.
Zo.
Gister kwam mijn zus aan met een tas vol jurkjes en vandaag ging ik naar de kilo sale van Cute but Wrong. Kilo sale houdt in dat je een kilo kleren uitzoekt en daar vervolgens een bepaald bedrag voor betaald, in dit geval 15 euro wat dus niet zo heel veel is voor een kilo kleding. Uiteindelijk ben ik overigens niet naar huis gegaan met een hele kilo kleren. Ik koos voor een kettinkje en een tuniekje waarvan ik niet zeker weet of ik het leuk vind.
Eigenlijk weet ik wel dat ik het leuk vind, maar de combinaties in mijn hoofd met andere kledingstukken ontbreken nog. Daarbij heeft het tuniekje best wel wat weg van een blouse voor bij Pirates of the Carribean. Dat is natuurlijk niet heel erg, de grote vraag is alleen of ik het lef heb om er mee over straat te gaan (daar weet ik het antwoord eigenlijk ook al op; ja).
Daarna ging ik met mijn broer Mies weer terug naar de stad. We moesten Sinterklaas cadeautjes kopen en slaagden uiteindelijk eigenlijk helemaal niet. Wel zijn we naar de Pull and Bear geweest omdat Mies een broek nodig had.
Ik heb daar trouwens voor de eerste keer een halve liter blik gead (geat, geadd, gead, heel snel leeggedronken). Niet om stoer te doen, in tegendeel zelfs, maar ik had net mijn blik geopend toen we de winkel binnengingen en daar mocht je blijkbaar niet drinken (wat ik heel goed snap want er zijn genoeg mongolen die niet normaal kunnen drinken en alles over de kleding gooien), en dus was het leegatten van mijn Monster pure noodzaak.
Het was helemaal geen goed idee. De Monster was veel te koud en dus liep ik de rest van de dag met hoofdpijn en pijn in mijn voortanden. Jammer dan. Mies vond me gelukkig wel heel cool en had niet van me verwacht dat ik halve liters kon atten.
Ik wist dat natuurlijk allang van mezelf. Hallo, zo stoer ben ik. Duh.
Voor de rest ben ik de hele dag bezig geweest met het vinden van een goede lay-out voor mijn Tumblr. Ik ben er wel redelijk uitgekomen maar ik weet niet of dit helemaal is wat ik wil. Maar voor nu is het helemaal prima en kan ik heel goed leven met het simplistische design (wauw, design, alsof ik het helemaal zelf heb bedacht en een soort binnenhuisarchitect ben).
Voor de geïnteresseerden dit is m'n Tumblr. Neem gerust een kijkje. Of volg me. Vind ik helemaal niet erg.
En het is eindelijk mijn eigen Tumblr! Eerst deelde ik hem met Noa maar daar was ik op een gegeven moment helemaal klaar mee.
Aan de ene kant vond ik het namelijk wel leuk om ook te zien wat zij postte, maar aan de andere kant vond ik sommige dingen die ze reblogde echt verschrikkelijk en dus kwam ik er uiteindelijk op uit dat ik het mijn Tumblr ging maken en dat zij haar eigen Tumblr mag maken. Dan volg ik haar wel ofzo.
En ik heb denk ik eindelijk een besluit genomen over de schoenen die ik ga kopen. Klinkt wellicht een beetje suf, maar ik denk al ruim twee maanden aan welke schoenen ik zal halen.
Eerst was ik er eigenlijk zeker van dat ik weer AirMax wilde. Mijn oude AirMax zijn een beetje aan het eind van hun leven maar ze lopen wel verschrikkelijk fijn en ik kan er geen afscheid van nemen. Dus dacht ik 'AirMax, die ga ik weer kopen'.
Toen stuitte ik op Clarks. Ik wilde ze eerst niet omdat iedereen ze had; niet dat ik een super coole hipster ben en alleen maar mijn eigen pad volg en kleding draag die niemand heeft of iets, maar ik zou het ook stom vinden om in een trui te lopen die iedereen heeft dus Clarks zouden het niet worden.
Tot ik laatst een keer Clarks paste in de FrontRunner, toen wist ik het weer helemaal niet zeker. Want het zijn toch eigenlijk wel hele leuke schoenen en de Clarks hype is alweer een beetje overgewaaid. Misschien dan toch Clarks?
Op een gegeven moment werd mijn schoenentweedstrijd een schoenendriesstrijd want Doctor Martens kwamen de strijd vergezellen. Ik paste ze in de Funky House in de stad en ze bevielen me eigenlijk heel erg. Ik dacht eerst altijd dat Doctor Martens van die schoenen waren voor gothics enzo (niet om mensen over een kam te scheren maar niemand kan er omheen dat er wel een beetje een kern van waarheid in mijn opmerking zit). Maar toen ontdekte ik dat ze in mijn moeders tijd ook allemaal Docs droegen en dat vond ik wel weer een leuk idee. Beetje terug in de tijd, moet kunnen toch?
Wat uiteindelijk wel een soort van de knoop doorhakte was het feit dat Doctor Martens 15 jaar meegaan en dat je met Clarks met een beetje geluk 2 jaar doet. Alsnog vragen ze voor Clarks evenveel als voor Docs. AirMax zijn sowieso van mijn lijstje geschrapt, ik stap nog wel even door op mijn afgetrapte schatjes.
Zoveel kleding dingen in deze blog. Sorry!
Liefs Tess
zaterdag 30 november 2013
Tess en haar dichttalent
Ik voel me een beetje schuldig dat mijn leven relatief oninteressant is en dat ik ook niet elke dag schrijf.
Het is eigenlijk iets waar ik me niet voor hoef te verontschuldigen; ik kan er niets aan doen dat ik ben geboren als Tess en niet als Ariana Grande (of Sinterklaas ofzo).
Misschien is me verontschuldigen over het niet elke dag schrijven wel terecht, hoewel ik nooit heb gezegd elke dag te schrijven.
Wacht, misschien heb ik dat wel ooit beloofd...
Sorry.
Voor de rest had ik gister de herkansing van mijn geschiedenis proefwerk en het ging zo goed! Het ging beter dan ik ooit had durven hopen en ik ging helemaal met een blij gevoel weg uit het lokaal.
Ik dacht overigens dat ik best snel klaar zou zijn. Dus ik zat daar lekker te werken en lette totaal niet op mijn omgeving, ik was met mijn hoofd in de Tweede Wereldoorlog en tegelijkertijd liep ik langs posters met het hoofd van Stalin erop.
Toen ik de geschiedenis weer verliet en terugkeerde naar het heden, merkte ik dat ik alleen in het lokaal zat. Met Stijn. En meneer de Grooth.
Maar ik was blijkbaar een van de laatste zonder dat ik daar iets van had gemerkt.
In ieder geval, het ging dus heel erg goed! Ik kwam er wel thuis achter dat ik een vraag (multepetsjois nog wel) fout had. Ik heb er 'Lebensraum' omcirkelt en dat was niet het antwoord dat ik had moeten geven.
Jammer dan.
Mijn gedicht voor surprise dingen is trouwens eindelijk af!
Jullie willen het vast heel graag horen.
Voordat je het begint te lezen is het denk ik wel handig als je weet waar ze van houdt. Want het desbetreffende meisje leert Japans, houdt van mangastrips, heeft haar haar gedoneerd aan het kankerfonds, speelt Minecraft (waar ze op dezelfde server haar ex en vriend heeft ontmoet) en kijkt maar al te graag Doctor Who. Dus.
Het is eigenlijk iets waar ik me niet voor hoef te verontschuldigen; ik kan er niets aan doen dat ik ben geboren als Tess en niet als Ariana Grande (of Sinterklaas ofzo).
Misschien is me verontschuldigen over het niet elke dag schrijven wel terecht, hoewel ik nooit heb gezegd elke dag te schrijven.
Wacht, misschien heb ik dat wel ooit beloofd...
Sorry.
Voor de rest had ik gister de herkansing van mijn geschiedenis proefwerk en het ging zo goed! Het ging beter dan ik ooit had durven hopen en ik ging helemaal met een blij gevoel weg uit het lokaal.
Ik dacht overigens dat ik best snel klaar zou zijn. Dus ik zat daar lekker te werken en lette totaal niet op mijn omgeving, ik was met mijn hoofd in de Tweede Wereldoorlog en tegelijkertijd liep ik langs posters met het hoofd van Stalin erop.
Toen ik de geschiedenis weer verliet en terugkeerde naar het heden, merkte ik dat ik alleen in het lokaal zat. Met Stijn. En meneer de Grooth.
Maar ik was blijkbaar een van de laatste zonder dat ik daar iets van had gemerkt.
In ieder geval, het ging dus heel erg goed! Ik kwam er wel thuis achter dat ik een vraag (multepetsjois nog wel) fout had. Ik heb er 'Lebensraum' omcirkelt en dat was niet het antwoord dat ik had moeten geven.
Jammer dan.
Mijn gedicht voor surprise dingen is trouwens eindelijk af!
Jullie willen het vast heel graag horen.
Voordat je het begint te lezen is het denk ik wel handig als je weet waar ze van houdt. Want het desbetreffende meisje leert Japans, houdt van mangastrips, heeft haar haar gedoneerd aan het kankerfonds, speelt Minecraft (waar ze op dezelfde server haar ex en vriend heeft ontmoet) en kijkt maar al te graag Doctor Who. Dus.
Liefste Lotte,
Met zijn Tardis kwam Sint dit jaar aan
Maar hij besefte al snel dat hij fout zat
Hij was in Japa(a)n.
Eenmaal uit zijn Tardis gestapt heerste een compleet andere sfeer
Alles stond stil en Sint was mangafiguur 'Heilige Heer'.
De mangawereld was Sint echter niet naar de zin
Zijn woorden moesten in een tekstballon
Maar alles paste er bij lange na niet in.
Snel is Sint toen weer in de Tardis gestapt
Waar hij Doctor Who tegenkomt en met hem over Minecraft grapt
Dat had Sint dat leuke meisje van de Vrije School zien doen
En voor ze er erg in hadden sprong een lampje op groen.
Alles begon te knipperen, schudden en beven!
Het duurde maar even
En toen...
Stapte Sint een wonderlijke wereld binnen
Er liepen hoekige schapen en varkens
En ook reusachtige pixel-spinnen.
Sint liep wat in de Minecraft wereld rond
En schrok toen hij zag dat hij uit slechts 23 blokjes bestond.
De gamers termen vlogen hem intussen om de oren
En buiten Lottes heldere stem kon hij ook een jongensstem horen
Het duurde niet lang of Sint had door hoe dit zat
Hij liet deze Minecraft-romance met rust
En ging weer op pad.
De Tardis bracht hem ditmaal naar een kapperszaak
Daar was het in een keer raak.
In de stoel bij de spiegel zat het meisje met lang blond haar
Achter het meisje een kapster met een zilveren schaar.
Voor Sint het wist lag het haar op de grond
Hetzelfde moment verscheen een lach rond Sints mond
Je haar afstaan voor het goede doel
Kijk! Daarmee geef je Sint een gelukkig gevoel!
Sint was met de moderne techniek van zijn Tardis weer klaar
En riep zijn Pieten en paard bij elkaar
Samen reden ze naar de China Town in de stad
Waar Sint hoopte te vinden wat hij in gedachte had
Want buiten blond heeft Lotte ook blauw in haar haar.
Voor de rest houdt Sint nu zijn mond.
Kijk gewoon maar!
Liefs Sint en Rijmdwang Piet
Ja. Dat.
Kritiek en verbeteringen zijn altijd welkom.
Dit was allemaal ook wel weer genoeg voor vandaag. Denk ik, hoop ik.
Misschien ook niet. Misschien vergeet ik het allerbelangrijkste van dit hele weekend. Niet omdat ik heel veel hele interessante dingen heb gedaan, het weekend is ook pas een dag begonnen... Nee dit was het wel.
(Jezus wat een slecht en slap einde).
Liefs Tess
woensdag 27 november 2013
Ik hou wel van je
Ik was gister wellicht een beetje grof en gemeen.
Vandaar dat de post van gister ook verwijderd is, mocht je geïnteresseerd zijn; ik was heel erg boos om allemaal kut redenen en het komt er op neer dat ik mentaal gezien helemaal kapot ben en dat alles wat er nu fout gaat voelt alsof ik alles verlies enzo.
Heel dramatisch natuurlijk en gister had ik mezelf even niet meer in de hand en heb ik dingen gezegd waar ik geen spijt van heb maar waarvan ik denk dat het misschien niet helemaal internet geschikt is.
Dus.
Vandaag was het wel een fijne dag. Mijn moeder maakte me wakker met 'papa en ik hebben besloten dat je een dagje thuis mag blijven'. Dat is heel fijn wakker worden.
Nadat ik twee uur extra in mijn bed had gelegen, denkend aan de kutdag van gister, heb ik het lekkerste ei ever voor mezelf gemaakt. Dat had ik wel verdiend vond ik.
Toen begon het hardcore leren van geschiedenis. Lekker dingen stampen over het Stalinisme en alle kutzooi van de Eerste en Tweede Wereldoorlog. Heer-lijk.
Rond twee uur vond ik het wel tijd om uit bed te gaan (want leren op een twee-en-een-half-persoons-bed gaat best wel goed).
Ik heb al mijn moed en energie bij elkaar geschraapt en ben naar de stad gegaan waar ik mezelf plechtig beloofde niks voor mezelf te kopen.
Er mochten alleen cadeautjes voor mijn lootjeskind, Fien en Jet gekocht worden van de 85 euro in mijn portemonnee (ik schep even op met mijn geld).
Ik kwam thuis met cadeautjes voor Fien en Jet!
En met een paar cadeautjes voor mezelf...
Toen moest ik van mezelf weer verder met hardcore geschiedenissen.
Ik had vanochtend trouwens iets in mijn hoofd en daarvan dacht ik 'dat moet ik echt kwijt want het is een goede gedachte', nu ben ik het kwijt. Maar niet dat ik het terug kan vinden. Ik wil echt weten wat ik dacht potverdomme! Want het was echt iets slims, iets waarvan je denkt 'zo hé, doet zij gymnasium?!' (en dat ik dan moet zeggen 'haha, nee was het maar zo'n feest, ben een domme vmbo'er).
Was dit het? Ja dit was het.
Liefs Tess
Vandaar dat de post van gister ook verwijderd is, mocht je geïnteresseerd zijn; ik was heel erg boos om allemaal kut redenen en het komt er op neer dat ik mentaal gezien helemaal kapot ben en dat alles wat er nu fout gaat voelt alsof ik alles verlies enzo.
Heel dramatisch natuurlijk en gister had ik mezelf even niet meer in de hand en heb ik dingen gezegd waar ik geen spijt van heb maar waarvan ik denk dat het misschien niet helemaal internet geschikt is.
Dus.
Vandaag was het wel een fijne dag. Mijn moeder maakte me wakker met 'papa en ik hebben besloten dat je een dagje thuis mag blijven'. Dat is heel fijn wakker worden.
Nadat ik twee uur extra in mijn bed had gelegen, denkend aan de kutdag van gister, heb ik het lekkerste ei ever voor mezelf gemaakt. Dat had ik wel verdiend vond ik.
Toen begon het hardcore leren van geschiedenis. Lekker dingen stampen over het Stalinisme en alle kutzooi van de Eerste en Tweede Wereldoorlog. Heer-lijk.
Rond twee uur vond ik het wel tijd om uit bed te gaan (want leren op een twee-en-een-half-persoons-bed gaat best wel goed).
Ik heb al mijn moed en energie bij elkaar geschraapt en ben naar de stad gegaan waar ik mezelf plechtig beloofde niks voor mezelf te kopen.
Er mochten alleen cadeautjes voor mijn lootjeskind, Fien en Jet gekocht worden van de 85 euro in mijn portemonnee (ik schep even op met mijn geld).
Ik kwam thuis met cadeautjes voor Fien en Jet!
En met een paar cadeautjes voor mezelf...
Toen moest ik van mezelf weer verder met hardcore geschiedenissen.
Ik had vanochtend trouwens iets in mijn hoofd en daarvan dacht ik 'dat moet ik echt kwijt want het is een goede gedachte', nu ben ik het kwijt. Maar niet dat ik het terug kan vinden. Ik wil echt weten wat ik dacht potverdomme! Want het was echt iets slims, iets waarvan je denkt 'zo hé, doet zij gymnasium?!' (en dat ik dan moet zeggen 'haha, nee was het maar zo'n feest, ben een domme vmbo'er).
Was dit het? Ja dit was het.
Liefs Tess
zondag 24 november 2013
241113
Ik ben rijk. Echt heel erg rijk. Eigenlijk valt het mee, maar na een halve maand op 48 cent geleefd te hebben is 65 hele euro's een heel bedrag. En dat met 2 dagen werken. Gister oppassen en vandaag de hele dag weer kinderpartijtjes en daarna weer oppassen.
Werk is vet vermoeiend.
Nu komt mijn uitgebreide verslag over gister. Want ik moet natuurlijk even alles kwijt over mijn pannekoekendate met Zenith.
Laat ik bij het begin beginnen.
Noa had ooit een relatie met een jongen (eigenlijk was het haar neef maar dat laat ik even achterwegen want dat voegt niet veel aan het verhaal toe). In ieder geval, de jongen in kwestie had een vriend, gewoon een vriend vriend, en dat was Zenith. Op een dag voegde ik Zenith toe op Facebook, of Zenith mij, ik weet het niet eens meer. We begonnen te praten en hij was heel lief en spontaan. Toen kwam natuurlijk het moment dat hij vroeg of ik misschien een keer met hem wilde afspreken. Hij stelde een dubbeldate voor; Roeland en Noa, Zenith en ik. Het klonk als een goed idee en hij had erg op lopen scheppen over zijn pannekoekbaktalent. Zo kwamen we uiteindelijk bij een pannekoekendate.
Helaas ging het uiteindelijk uit tussen Roeland en Noa en dat was nog voor de pannekoekendate en dus ging de pannekoekendate niet door.
Toen kreeg Zenith een relatie met een meisje uit zijn klas en het contact tussen hem en mij verwaterde een beetje.
We spraken elkaar meer dan een half jaar niet meer.
Tot laatst dus! Hij stuurde me een berichtje op Facebook en eigenlijk was ik heel erg blij verrast en ik vond het fijn dat hij weer contact met me opnam. We praatte de hele avond en op een gegeven moment kwam de pannekoekendate weer naar boven. We vonden allebei dat dat toch nog door moest gaan, beter laat dan nooit! Ik wees het echter een soort van af omdat ik het niet vond kunnen tegenover zijn vriendin. Hij reageerde een beetje verbaasd en deelde me mee dat hij al 4 maanden single was.
Toen was ik blij.
En dus spraken we af. Omdat het de eerste keer was dat ik hem zou zien en ik niet goed wist wat ik kon verwachten, vroeg ik aan Noa of ze mee wilde. Met een vriendin erbij waren ongemakkelijke situaties ook makkelijker te vermijden, dus ze ging mee.
Vrijdagavond stond ik ruim een uur voor mijn spiegel. Ik hield vrijwel elke combinatie van kledingstukken voor me, ik paste alles en probeerde alle haarstijlen uit. Knot, staart, los, half los half vast, opgestoken, rommelig, stijl, krullen. Uiteindelijk dacht ik ineens aan mijn rode bloemenjurkje.
In mijn rode bloemenjurkje ben ik onweerstaanbaar. Echt waar. Dat bloemenjurkje maakt mij echt een soort godin. Niet opschepperig bedoeld hoor, maar je kan gewoon niet om me heen in dat jurkje en het maakt me lief en mooi en aantrekkelijk.
Helaas was mijn mooie rode bloemenjurkje vies en ik dacht 'yo ik gooi hem in de wasmachine', maar het is een nieuw jurkje (eigenlijk niet meer echt nieuw, maar ik heb het nog niet gewassen sinds ik het heb gekocht. Ieuwl, gadver) en aangezien het een jurkje van de Primark is en over de kwaliteit te twisten valt, durfde ik het niet aan om het in de was te doen. Eerst handwassen. Maar ja, hand was neemt 3 uur tijd in beslag en het was nacht en dat mooie rode bloemenjurkje moest dan natuurlijk ook nog drogen en dat duurt ook weer 3 uur (met heel veel geluk en een huis van 100 graden), dus dat werd hem niet.
Uiteindelijk ging ik voor mijn grijze skinny en mijn blauw met wit gestreepte shirt wat Daniel ook heeft. Zwarte AirMax, m'n bontjas en klaar. Wellicht een beetje simpel, maar ik voelde me vet fijn in mijn streepjesshirt (want dat streepjesshirt staat me dus ook heel erg goed en maakt me bijna even aantrekkelijk als mijn mooie rode bloemenjurkje).
Mijn haar ging uiteindelijk in een simpele hoge staart. Niet het meest charmante kapsel, maar mijn haar is uit zichzelf natuurlijk al prachtig rood en mooi dus of het nou in een staart of knot zit of los, het valt altijd op.
Met 'Calvin Klein The One' en een andere Calvin Klein waarvan ik de naam eigenlijk niet weet ging ik de volgende dag de deur uit.
Noa kwam me thuis ophalen en samen fietsen we naar Holland Spoor. We kochten een kaartje en Zenith en Noa waren zo lief om mijn kaartje te betalen (ik leefde toen nog op 48 cent dus zelf kopen was geen optie en mijn aanwezigheid was blijkbaar zo geliefd dat ze die 16 euro voor me over hadden). Samen liepen we naar spoor 3a waar wonder boven wonder precies de trein naar Dordrecht binnen reed.
Pas bij Rotterdam Centraal kreeg ik zenuwverschijnselen. Ik werd druk en moest uit het niets plassen en de mensen in de trein moeten waarschijnlijk hebben gedacht dat Noa en ik twee zwaar autistische mongolen waren.
(Even tussendoor, ik krijg nu ik dit schrijf weer helemaal die spanning terug, dit is echt heel raar en het zijn eigenlijk wel fijne zenuwen).
Zenith zou ons op komen halen van het station en dus verwachtte we hem eigenlijk bij het perron. Maar daar was hij niet en dus liepen we naar de voorkant van het station.
Noa belde hem en net op dat moment kwam hij om de hoek van het station.
(Nu komt er een beschrijving van wat ik dacht en wat ik zag enzo)
Stel je even voor dat alles wat ik nu beschrijf in slow motion gaat, want zo voelde het namelijk een beetje.
Hij kwam aangelopen en hij droeg zo'n mooie donkerblauwen vilten jas. Zo'n nette, twee rijen knopen, tot net boven de helft van zijn bovenbeen. Zwarte broek. Sx-schoenen die me heel erg deden denken aan New Balance. En zijn haar heel mooi en netjes (eerst had hij krullen, nu niet meer). O en hij droeg leren handschoentjes.
Toen ik hem zo zag lopen was een van de eerste dingen die ik dacht 'wow, dit kan zo perfect in een oorlogsfilm waar hij een man is die terugkomt uit de oorlog', en dat was, dat klinkt wellicht wat vreemd, een best fijne gedachte.
Ik vond het op dat moment overigens nog kutter dat mijn mooie rode bloemenjurkje thuis over mijn bureaustoel hing, want anders had ik ook nog de vrouw kunnen zijn die stond te wachten op haar man uit de oorlog.
Het was trouwens vanaf moment 1 helemaal vertrouwd. Het eerste wat we deden was knuffelen alsof we elkaar al minstens 6 jaar kenden en hij tilde me op en we draaiden rondjes (doe dat in je hoofd even in slow motion op een station, en denk mij dan alsjeblieft in mijn mooie rode bloemenjurkje).
Toen liepen we naar zijn huis. Hij loopt opvallend snel, af en toe moest ik een soort huppelpasje maken om hem bij te kunnen houden.
Hij bracht ons naar zijn huisje en hij heeft een prachtige zolder die hij huurt. Het is echt zo'n mooie zolder met heel veel ramen en witte muren en witte balken en leuk ingericht en... Ik weet het niet, heel fijn en mooi en perfect zeg maar.
Toen heeft hij tosti's voor ons gemaakt en hij vertelde over hoe lang hij opzoek is geweest naar een magnetron die echt 'ping' zegt. Niet echt ping, maar met een mooi pinggeluid snap je?
Voor de rest hebben we film gekeken. Hangover 3 om even in detail te treden. Het is echt een film zonder verhaal trouwens, althans, wel met een soort van verhaal erin, maar niet dat je het snapt of zo. En toen kwam echt het fijnte wat een jongen ooit kan doen; hij begon mijn arm te kriebelen en toen dacht ik 'wow shit, dit is echt fijn en perfect'. En hij kriebelt ook echt heel erg fijn en lief. (Sorry voor de 1000000 keer fijn, maar het was wel echt fijn allemaal, ik weet er geen beter woord voor).
Daarna heeft hij nog iets heel erg fijns gedaan.
Hij heeft namelijk een LP-speler en een heel aantal platen en toen mocht ik een plaat uitkiezen en toen hebben we samen zijn platen beluisterd. Hij was overigens zo blij toen ik zei 'ja, laat maar The Prodigy horen'. Ik kreeg ook een goedkeurend knikje toen ik zei een voorkeur te hebben voor het origineel en niet voor de mix.
En het was zo stom dat ik toen naar huis moest omdat ik om 6 uur moest oppassen want ik wilde zo graag blijven.
Het was echt een hele fijne date.
En we hebben niet eens pannekoeken gegeten.
Ik kom er trouwens nu pas achter dat het pannenkoeken is met een n ertussen. Ik heb altijd gedacht dat het pannekoeken was, want dat was toch altijd zo'n afwijkend woord omdat er wel meerde pannen zijn maar... Nou moeilijk, moeilijk, ik laat het lekker zo.
Binnenkort hebben we een vervolgdate.
En dan gaan we wel pannekoeken eten.
Ik ben een blij meisje.
Liefs Tess
zaterdag 23 november 2013
Pannekoekendate
Sorry voor het lelijke lettertype! Ik ga het veranderen zodra ik op m'n laptop ben maar ik lig nu al in mijn bed. Wel lief dat ik me zo verplicht voelde om toch nog even een blogpost te maken.
Even in het heel heel kort,
Pannekoekendate met Zenith was fijn en morgen ga ik er alles over vertellen!
Voor de rest moet ik de komende 4 dagen tot laat werken (vandaag ook, zwaar leven) dus ik weet niet zeker of er veel lange posts komen maar ik ga mijn best doen!
Liefs Tess
Even in het heel heel kort,
Pannekoekendate met Zenith was fijn en morgen ga ik er alles over vertellen!
Voor de rest moet ik de komende 4 dagen tot laat werken (vandaag ook, zwaar leven) dus ik weet niet zeker of er veel lange posts komen maar ik ga mijn best doen!
Liefs Tess
vrijdag 22 november 2013
Tess sterft aan examenstress
Ik keek altijd SpangaS. Het is natuurlijk een real life school serie en dus konden schoolexamens aan het eind van het jaar niet in de afleveringenreeks ontbreken.
Die afleveringen zaten altijd vol met stress, afkijkende leerlingen en gelukskleding. Ik lachte er altijd een beetje om.
Tot nu.
De dag begon heel goed. Ik werd wakker naast Noa en we ontbeten rustig, we waren een beetje laconiek over het Engels examen wat ons het vierde uur te wachten stond.
De periode ging ook gewoon prima. Lekker meetkunde. Heerlijk.
Maar tijdens Duits werd het ineens wel duidelijk. Ik telde de 50 minuten af. Ineens moest ik plassen, begonnen mijn handen te trillen en kreeg ik buikpijn. Ik werd ook ontzettend druk, want dat is blijkbaar een van de bijwerkingen van stress bij mij (of zenuwen, ik weet het niet precies).
De bel ging.
Met knikkende knieën liep ik naar lokaal 1.1.
SpangaS had niet overdreven wat betreft decor; op alle tafeltjes lag inderdaad een gelinieerd blaadje klaar.
Ik ging zitten en pakte mijn tas. Ik ritste hem open en bleef eerst rustig bij het niet zien van mijn woordenboek 'het zal wel ergens onderin zitten', dacht ik. Ik werd al iets wanhopiger toen ik ook geen woordenboek vond onderin mijn tas en langzaam maar zeker werd het me duidelijk dat ik mijn woordenboek thuis had laten liggen.
Godzijdank was Andra mijn reddende engel met zowel een Nederlands-Engels als Engels-Nederlands woordenboek.
Het examen ging wel oké. De brief die we moesten schrijven is wat betreft conventies goed in elkaar gezet, aan originaliteit geen gebrek en ook alle punten die beschreven moesten worden zijn beschreven.
Grammaticaal gezien is mijn brief een grote hoop ellende.
Jammer dan.
Liefs je examenstress prinses Tess
(wow dat rijmt wel heel mooi)
donderdag 21 november 2013
211113
Mag ik heel even kritiek leveren op de afschuwelijk reclame van SiSi? Het verbaasd me steeds meer hoe telkens iemand weer een manier vindt om Sinterklaas liedjes compleet te verpesten. Na Kinderen voor Kinderen dacht ik dat het niet veel erger kon, maar SiSi besloot er een 'coole' rap van te maken inclusief zieke beat en de hele mikmak.
Voor de rest was het een hele fijne, leerzame dag...
Toch? Ik heb echt geen idee wat ik de hele dag heb gedaan eigenlijk. En wat ik gister heb gedaan ook niet.
Ik ben zo ongelofelijk inspiratieloos ik zou echt graag honderd miljoen woorden op papier (niet echt op papier maar soort van indirect wel op papier) willen zetten maar alles om me heen is zo interessant en afleidend.
Morgen hebben we Engels examen.
Oja, Aina en ik kwamen erachter dat we echt precies dezelfde dingen in onze dagboeken uit de brugklas hebben geschreven over Wieger. Allemaal hartjes en alles en dat we over hem gingen dromen en zij heeft allemaal dingen geschreven als 'iedereen vindt hem leuk, Noa en Tess ook', en ik schreef precies hetzelfde over haar!
Dat vond ik wel leuk.
Moet ik het hier dan maar bij laten gezien het feit dat ik al een uur naar mijn scherm staar, hopend op een sprankje inspiratie, een helpende hand van God of een bom van creativiteit in mijn hoofd?
Sorry lieve Andra, ik weet dat je het liefst een uur aan het lezen bent, maar dit is het toch echt... Sorry, sorry, sorry!
Liefs Tess
Voor de rest was het een hele fijne, leerzame dag...
Toch? Ik heb echt geen idee wat ik de hele dag heb gedaan eigenlijk. En wat ik gister heb gedaan ook niet.
Ik ben zo ongelofelijk inspiratieloos ik zou echt graag honderd miljoen woorden op papier (niet echt op papier maar soort van indirect wel op papier) willen zetten maar alles om me heen is zo interessant en afleidend.
Morgen hebben we Engels examen.
Oja, Aina en ik kwamen erachter dat we echt precies dezelfde dingen in onze dagboeken uit de brugklas hebben geschreven over Wieger. Allemaal hartjes en alles en dat we over hem gingen dromen en zij heeft allemaal dingen geschreven als 'iedereen vindt hem leuk, Noa en Tess ook', en ik schreef precies hetzelfde over haar!
Dat vond ik wel leuk.
Moet ik het hier dan maar bij laten gezien het feit dat ik al een uur naar mijn scherm staar, hopend op een sprankje inspiratie, een helpende hand van God of een bom van creativiteit in mijn hoofd?
Sorry lieve Andra, ik weet dat je het liefst een uur aan het lezen bent, maar dit is het toch echt... Sorry, sorry, sorry!
Liefs Tess
dinsdag 19 november 2013
Rot Spotify
Ken je dat? Je bent bezig met een schilderij of een tekening of een beeld of je bouwt een huis of je bakt een brood of weet ik veel wat, en alles gaat goed. Je schilderij wordt prachtig mooi, je tekening bestaat uit geweldige lijnen, je beeld zou voor een miljoen verkocht kunnen worden, het huis is stevig en perfect gebouwd en je brood ruikt heerlijk. Maar op een gegeven moment doe je er iets bij; je zet een zwarte streep dwars door je portret (is kunstzinnig, artistiek noemt men dat), je gumt de helft van je tekening weer weg (ook artistiek), je besluit een gat midden in je Griekse god te maken (nog artistieker, weerspiegeld de breekbaarheid van de perfectie), je haalt het dak van je huis (ook artistiek, een huis zonder dak kan zo op Tumblr) of je gooit kaneel door je olijvenbrood en met die handeling verpest je alles!
Ik had dit natuurlijk ook zo kunnen zeggen:
Ken je dat? Je bent bezig met iets en op een geven moment doe je iets waardoor hetgeen waarmee je bezig was compleet verpest wordt.
Dat had gekund. Maar dat is wel minder leuk. En deze tekst vult de leegte zo lekker op.
In ieder geval, het bovenstaande drama heeft zich vanmiddag in het kunstlokaal afgespeeld. Ik was bezig met een prachtig portret en het leek zo mooi, en op de achtergrond die ik had geschilderd was het op zich ook nog wel oké, maar toen plakte ik er bloemen bij. Dat had ik nooit moeten doen. Nu is het lelijk. Jammer dan.
Mag ik trouwens ook even mijn haat op Spotify uiten?
Ik vond Spotify zo ontzettend fijn. Vooral op mijn computer werkte het perfect (wacht, op mijn computer werkt het nog steeds perfect), maar de mobiele versie is op zijn zachtst gezegd helemaal verkloot. Eerst kon ik lekker nummers streamen als ik ergens wifi had, vervolgens kon ik de nummers dus ook nog luisteren als ik in wifi-loos gebied was. Dat was heel erg fijn. Maar nu komt het stomme. Ik wilde dus weer Spotify op mijn mobiel zetten en het eerste drama was direct al bij het inloggen. Eerst kon je inloggen met een e-mailadres, dat werd niet gecontroleerd dus je kon zomaar wat invullen en dan lagen er 48 uur onbeperkt gratis muziek luisteren aan je voeten. Dat kon dus bij het nieuwe Spotify al niet. Helemaal ingelogd via Facebook (wat ik helemaal niet wil want niet iedereen hoeft te zien wat ik luister, ik luister geweldige muziek hoor, daar niet van, je mag me ook best volgen op Spotify), en toen kon je dus geen muziek meer streamen! JE KON GEEN MUZIEK MEER STREAMEN!
JE KON GEEN MUZIEK MEER STREAMEN!
JE KON GEEN MUZIEK MEER STREAMEN!
JE KON GODVERDOMME GEEN MUZIEK MEER STREAMEN!
Hallo, wat heb ik dan nog aan Spotify?! Als ik ineens pats boem knal premium moet gaan kopen? Ik ga geen 10 euro per maand uitgeven aan muziek hoor (tenzij iemand me die 10 euro wilt geven). Maar sorry hoor, dat kan Spotify toch niet maken?! Hoe moeten arme meisjes als ik dan nu muziek luisteren? Met een walkman en CD's of zo?!
Stom dus.
Rot Spotify.
Liefs Tess
Ik had dit natuurlijk ook zo kunnen zeggen:
Ken je dat? Je bent bezig met iets en op een geven moment doe je iets waardoor hetgeen waarmee je bezig was compleet verpest wordt.
Dat had gekund. Maar dat is wel minder leuk. En deze tekst vult de leegte zo lekker op.
In ieder geval, het bovenstaande drama heeft zich vanmiddag in het kunstlokaal afgespeeld. Ik was bezig met een prachtig portret en het leek zo mooi, en op de achtergrond die ik had geschilderd was het op zich ook nog wel oké, maar toen plakte ik er bloemen bij. Dat had ik nooit moeten doen. Nu is het lelijk. Jammer dan.
Mag ik trouwens ook even mijn haat op Spotify uiten?
Ik vond Spotify zo ontzettend fijn. Vooral op mijn computer werkte het perfect (wacht, op mijn computer werkt het nog steeds perfect), maar de mobiele versie is op zijn zachtst gezegd helemaal verkloot. Eerst kon ik lekker nummers streamen als ik ergens wifi had, vervolgens kon ik de nummers dus ook nog luisteren als ik in wifi-loos gebied was. Dat was heel erg fijn. Maar nu komt het stomme. Ik wilde dus weer Spotify op mijn mobiel zetten en het eerste drama was direct al bij het inloggen. Eerst kon je inloggen met een e-mailadres, dat werd niet gecontroleerd dus je kon zomaar wat invullen en dan lagen er 48 uur onbeperkt gratis muziek luisteren aan je voeten. Dat kon dus bij het nieuwe Spotify al niet. Helemaal ingelogd via Facebook (wat ik helemaal niet wil want niet iedereen hoeft te zien wat ik luister, ik luister geweldige muziek hoor, daar niet van, je mag me ook best volgen op Spotify), en toen kon je dus geen muziek meer streamen! JE KON GEEN MUZIEK MEER STREAMEN!
JE KON GEEN MUZIEK MEER STREAMEN!
JE KON GEEN MUZIEK MEER STREAMEN!
JE KON GODVERDOMME GEEN MUZIEK MEER STREAMEN!
Hallo, wat heb ik dan nog aan Spotify?! Als ik ineens pats boem knal premium moet gaan kopen? Ik ga geen 10 euro per maand uitgeven aan muziek hoor (tenzij iemand me die 10 euro wilt geven). Maar sorry hoor, dat kan Spotify toch niet maken?! Hoe moeten arme meisjes als ik dan nu muziek luisteren? Met een walkman en CD's of zo?!
Stom dus.
Rot Spotify.
Liefs Tess
maandag 18 november 2013
Amsterdam is een fijne plek en school is stom
Om mijn weekend fijn af te sluiten (want na vrijdag fijn en zaterdag fijn is zondag verplicht ook fijn te zijn) gingen we naar het Domijn in Amsterdam/Weesp. Daar was het 10 minuten festival. In eerste instantie dacht ik dat de naam een beetje een grapje was, maar het festival bleek ook maar echt 10 minuten te duren. Er werden mij de 10 leukste minuten van mijn dag beloofd, dat waren het zeker. Om even een indicatie te geven van wat ik zoal heb gezien:
Een roodgeverfde naakte man die 10 minuten rondjes heeft gedraaid.
Een naakte man op wie je gekleurde eieren mocht gooien.
Een gabber man, inclusief trainingspak en AirMax, in een ruimteschip.
Een vuurspuwende vrouw.
Euhm... Ja, dat was het niet allemaal, maar dit schept wel een beeld van de 10 minuten. Het was erg leuk.
En en en, mijn moeder liet me bier drinken! Je denkt nu vast 'wat een slechte moeder dat ze haar 15-jarige dochter bier laat drinken', als je dat denkt, stop even met denken. Moet je even bedenken dat je in mijn schoenen staat, je bent een rebelse puber en de hormonen gieren door je lijf en heel heel heel toevallig houd je van bier. Dan is het toch goed van mijn moeder dat ze me hierin vrijlaat en denkt 'mijn dochter drinkt toch wel, dus of ze nou drinkt met of zonder mij, dat maakt geen verschil'.
Het argument waarmee de knoop werd doorgehakt was overigens het volgende 'als je eerder van me was bevallen zou ik nu al 16 zijn geweest'. Toen mocht ik dus bier. Dat was ook fijn. En het was sowieso fijn. En fijne mensen. En fijne muziek. Fijn fijn fijn (ik zit lekker in mijn drie woorden vibe haha,'en en en, heel heel heel, fijn fijn fijn).
Vandaag was wel kut.
Behalve dat mijn bed net iets te fijn ligt en opstaan dus echt een ramp is, was school daarbij ook zo ongelofelijk saai dat ik wel moest denken 'mag ik weg uit deze hel?'.
Maandag is zo'n dag die zo nutteloos is. Misschien niet nutteloos trouwens, maar er zijn geen leuke vakken op maandag. Op alle dagen in de week is er wel 1 leuk vak (behalve woensdag want dan hebben we 4 uur wiskunde achter elkaar, daar krijg je wiskundedepressie van (haakjes in haakjes, wiskundedepressie is een bestaand woord, blijkbaar hebben meer mensen hier last van?!)). In ieder geval, maandag heeft ook nog een hele fijne afsluiter. Want in het 8ste uur hebben we heerlijk euritmie! Als je dan al een kutdag had, dan maakt euritmie het net nog een beetje erger. Zo ook vandaag. Niet dat ik mee heb gedaan aan euritmie hoor, daar ben ik veel te rebels voor.
Hoe hadden we mijn euritmielerares ook alweer genoemd? Annie ofzo, ik weet het niet eens meer. Ze was niet op komen dagen op het gesprek dat mijn mentor en ik met haar zouden hebben en dus vond ik het wel terecht dat ik dan niet mee hoefde te doen aan haar les. Dit deelde ik natuurlijk met haar mee, en op uiterlijk vriendelijke wijze ook (ik verbaasde me van mijn eigen beleefdheid, ik sprak haar zelfs aan met u en alles, ben een welopgevoede rebelse puber. Yes!).
Eenmaal thuisgekomen kreeg ik ook nog zoveel buikpijn dat ik dacht dat ik zou sterven. Echt niet normaal, ik wek even jullie medelijden merken jullie het? Ik stapte de drempel over en als bij toverslag kreeg ik een steek in mijn onderbuik alsof mijn weeën waren gebroken en ik spontaan zou bevallen van een kind. Ik kon niet anders dan dubbelklappen en naar binnen strompelen. Tot overmaat van ramp was er ook nog een moeder van een vriendinnetje van mijn zusje in de keuken dus ik kon daar nog niet neerstorten en gaan liggen creperen op de grond en dus ging ik aan de tafel zitten alsof er niks aan de hand was. Met de grootste moeite wist ik een glimlach op mijn gezicht te krijgen en zo zwak als een dood paard kwam er een zielige 'hoi' tussen mijn lippen vandaan. Godzijdank de moeder van het vriendinnetje van mijn zusje ging weg en ze was nog niet de deur uit of ik liet me op de grond storten (niks zo fijn als op de grond liggen als je buikpijn hebt, moet je een keer proberen het is een soort magische pijnstiller). Toen vond ik dat ik spaghetti voor mezelf mocht maken en 10 minuten later kon ik met thee en pasta op de bank storten en het Sinterklaas Journaal kijken. Niet dat je dat wilt zien, het Sinterklaas Journaal is verreweg het stomste programma wat er is. Ik had gehoopt op iets leuk maar bij het zien van Dieuwertje Blok of hoe dat stomme mens ook heten mag, stortte mijn wereld weer in.
En toen ging ik in bad. In bad als je ziek bent is altijd 5 minuten fijn, maar dan word je te koud en dan kom je uit bad en dat is echt een hel. Dus nadat ik pasta had gegeten, over Dieuwertje Blok had gekotst en in bad was geweest voelde ik me nog slechter (nee, beroerder, beroerder klinkt namelijk wel heel ernstig en alsof ik half dood ging).
Zo.
Liefs Tess
Een roodgeverfde naakte man die 10 minuten rondjes heeft gedraaid.
Een naakte man op wie je gekleurde eieren mocht gooien.
Een gabber man, inclusief trainingspak en AirMax, in een ruimteschip.
Een vuurspuwende vrouw.
Euhm... Ja, dat was het niet allemaal, maar dit schept wel een beeld van de 10 minuten. Het was erg leuk.
En en en, mijn moeder liet me bier drinken! Je denkt nu vast 'wat een slechte moeder dat ze haar 15-jarige dochter bier laat drinken', als je dat denkt, stop even met denken. Moet je even bedenken dat je in mijn schoenen staat, je bent een rebelse puber en de hormonen gieren door je lijf en heel heel heel toevallig houd je van bier. Dan is het toch goed van mijn moeder dat ze me hierin vrijlaat en denkt 'mijn dochter drinkt toch wel, dus of ze nou drinkt met of zonder mij, dat maakt geen verschil'.
Het argument waarmee de knoop werd doorgehakt was overigens het volgende 'als je eerder van me was bevallen zou ik nu al 16 zijn geweest'. Toen mocht ik dus bier. Dat was ook fijn. En het was sowieso fijn. En fijne mensen. En fijne muziek. Fijn fijn fijn (ik zit lekker in mijn drie woorden vibe haha,'en en en, heel heel heel, fijn fijn fijn).
Vandaag was wel kut.
Behalve dat mijn bed net iets te fijn ligt en opstaan dus echt een ramp is, was school daarbij ook zo ongelofelijk saai dat ik wel moest denken 'mag ik weg uit deze hel?'.
Maandag is zo'n dag die zo nutteloos is. Misschien niet nutteloos trouwens, maar er zijn geen leuke vakken op maandag. Op alle dagen in de week is er wel 1 leuk vak (behalve woensdag want dan hebben we 4 uur wiskunde achter elkaar, daar krijg je wiskundedepressie van (haakjes in haakjes, wiskundedepressie is een bestaand woord, blijkbaar hebben meer mensen hier last van?!)). In ieder geval, maandag heeft ook nog een hele fijne afsluiter. Want in het 8ste uur hebben we heerlijk euritmie! Als je dan al een kutdag had, dan maakt euritmie het net nog een beetje erger. Zo ook vandaag. Niet dat ik mee heb gedaan aan euritmie hoor, daar ben ik veel te rebels voor.
Hoe hadden we mijn euritmielerares ook alweer genoemd? Annie ofzo, ik weet het niet eens meer. Ze was niet op komen dagen op het gesprek dat mijn mentor en ik met haar zouden hebben en dus vond ik het wel terecht dat ik dan niet mee hoefde te doen aan haar les. Dit deelde ik natuurlijk met haar mee, en op uiterlijk vriendelijke wijze ook (ik verbaasde me van mijn eigen beleefdheid, ik sprak haar zelfs aan met u en alles, ben een welopgevoede rebelse puber. Yes!).
Eenmaal thuisgekomen kreeg ik ook nog zoveel buikpijn dat ik dacht dat ik zou sterven. Echt niet normaal, ik wek even jullie medelijden merken jullie het? Ik stapte de drempel over en als bij toverslag kreeg ik een steek in mijn onderbuik alsof mijn weeën waren gebroken en ik spontaan zou bevallen van een kind. Ik kon niet anders dan dubbelklappen en naar binnen strompelen. Tot overmaat van ramp was er ook nog een moeder van een vriendinnetje van mijn zusje in de keuken dus ik kon daar nog niet neerstorten en gaan liggen creperen op de grond en dus ging ik aan de tafel zitten alsof er niks aan de hand was. Met de grootste moeite wist ik een glimlach op mijn gezicht te krijgen en zo zwak als een dood paard kwam er een zielige 'hoi' tussen mijn lippen vandaan. Godzijdank de moeder van het vriendinnetje van mijn zusje ging weg en ze was nog niet de deur uit of ik liet me op de grond storten (niks zo fijn als op de grond liggen als je buikpijn hebt, moet je een keer proberen het is een soort magische pijnstiller). Toen vond ik dat ik spaghetti voor mezelf mocht maken en 10 minuten later kon ik met thee en pasta op de bank storten en het Sinterklaas Journaal kijken. Niet dat je dat wilt zien, het Sinterklaas Journaal is verreweg het stomste programma wat er is. Ik had gehoopt op iets leuk maar bij het zien van Dieuwertje Blok of hoe dat stomme mens ook heten mag, stortte mijn wereld weer in.
En toen ging ik in bad. In bad als je ziek bent is altijd 5 minuten fijn, maar dan word je te koud en dan kom je uit bad en dat is echt een hel. Dus nadat ik pasta had gegeten, over Dieuwertje Blok had gekotst en in bad was geweest voelde ik me nog slechter (nee, beroerder, beroerder klinkt namelijk wel heel ernstig en alsof ik half dood ging).
Zo.
Liefs Tess
zaterdag 16 november 2013
Sinterklaas enzo
Ik loop twee blogposts achter, excuses moi.
Heb ik al verteld over donderdag? De hoeveelste was het donderdag? Misschien was donderdag wel m'n kutdag. Ik weet het niet eens meer.
We hebben wel lootjes getrokken, dat was leuk. Maar wat koop je voor iemand waarvan je eigenlijk totaal niet weet waar hij/zij van houdt? Ik zou stapels mangastrips voor haar kunnen kopen, maar ze is altijd zo verdiept in de strips op haar mobiel dat ik niet weet of ze überhaupt wel van papieren strips houdt. En ik ben ook niet zo thuis in de mangawereld dat ik weet wat leuk is en waar je de strips kan kopen. Dus manga wordt het niet. Ze houdt ook van... Ja waar houdt ze eigenlijk van? Van haar vriend in Groningen? Van Doctor Who, of zo. IK WEET HET NIET! Ik zit een beetje met mijn handen in mijn haar want ik weet dus echt niet wat ik voor haar moet kopen en ik wil echt een ander lootje hoe lullig dat ook klinkt.
Gister was het vrijdag toch? Vrijdag was een 'wel oké dag', beter kan ik het niet omschrijven. Leren Leren verpest mijn vrijdag altijd een beetje. Ik word namelijk altijd heel gelukkig van koor, want dat zijn dus eigenlijk gewoon 50 minuten beetje zingen, beetje mensen kijken, beetje lachen, beetje niks doen. Maar dan komt dat Leren Leren waar ik echt geen motivatie voor op kan brengen. Het is zo stom. Ik zal even vertellen wat we hebben gedaan.
We moesten de volgende woorden gecombineerd met een cijfer onthouden. Dit is het rijtje wat we volgende week moeten kennen.
Klaslokaal 16
Lijn 6 11
Hutspot 3
Blauw 35
Mv. Pennings 47
Gitaar 1
Vakantie 6
Rutger 0
Casino 10
Krpsstq 7
Achterbaks 212
Schoenzoolspecialistenopleidingniveauvaststelling 2
Sorry hoor, maar hadden we in de tijd dat we deze woorden leerden niet beter Duitse grammatica onder de loep kunnen nemen? Of Franse uitgangen leren?
Mijn motivatie daalde deze les tot onder het 0-punt.
De avond daarin tegen was wel heel leuk. Eerst ging ik samen met mijn nichtje naar theaterlessen, het was de eerste les dat ik geen seksueel getinte scene heb gespeeld met Tom!
We hebben een aantal improvisatie oefeningen gedaan en een paar scenes gemaakt en het was echt heel leuk en gezellig en het onderwerp 'Sinterklaas' speelde de hele tijd een erg grote rol.
Het is trouwens echt heel bijzonder hoe in een week al het drama uit mijn leven opkropt en dat het er op toneel allemaal uit wordt gegooid. Vorige week was er geen les dus gister was er extra veel drama. Dus dat was wel heel fijn.
En toen kwam ik thuis en toen was er eten. Dat was ook heel fijn.
Daarna ging ik met mijn zus en moeder naar het toneelstuk van 11.1 op school. Eerst zou mijn nichtje meegaan maar die ging op het laatste moment naar het Haganumfeest.
Het toneelstuk was heel leuk. Ook heel bizar, de verhaallijn was heel wazig, maar Robin en Oana speelden hun rol heel goed en Sophie was een prachtig varkentje. Dit is ook weer zo onduidelijk als je er niet bij was. Maar ja...
En vandaag werd ik veel te vroeg wakker en ging ik naar de intocht van Sinterklaas. Ik ben zo blij met een zusje van 6, want daardoor kan ik dit soort dingen zonder schaamte doen en heb ik een rede om met een Zwarte Pieten kus op mijn wang rond te lopen.
Ik heb ook nog met Sinterklaas gebeld. Dat was ook leuk.
Dit was zoveel leuk voor twee dagen. Maar het was gewoon best leuk allemaal oké?!
Liefs Tess
En kus van Sint en Piet
Heb ik al verteld over donderdag? De hoeveelste was het donderdag? Misschien was donderdag wel m'n kutdag. Ik weet het niet eens meer.
We hebben wel lootjes getrokken, dat was leuk. Maar wat koop je voor iemand waarvan je eigenlijk totaal niet weet waar hij/zij van houdt? Ik zou stapels mangastrips voor haar kunnen kopen, maar ze is altijd zo verdiept in de strips op haar mobiel dat ik niet weet of ze überhaupt wel van papieren strips houdt. En ik ben ook niet zo thuis in de mangawereld dat ik weet wat leuk is en waar je de strips kan kopen. Dus manga wordt het niet. Ze houdt ook van... Ja waar houdt ze eigenlijk van? Van haar vriend in Groningen? Van Doctor Who, of zo. IK WEET HET NIET! Ik zit een beetje met mijn handen in mijn haar want ik weet dus echt niet wat ik voor haar moet kopen en ik wil echt een ander lootje hoe lullig dat ook klinkt.
Gister was het vrijdag toch? Vrijdag was een 'wel oké dag', beter kan ik het niet omschrijven. Leren Leren verpest mijn vrijdag altijd een beetje. Ik word namelijk altijd heel gelukkig van koor, want dat zijn dus eigenlijk gewoon 50 minuten beetje zingen, beetje mensen kijken, beetje lachen, beetje niks doen. Maar dan komt dat Leren Leren waar ik echt geen motivatie voor op kan brengen. Het is zo stom. Ik zal even vertellen wat we hebben gedaan.
We moesten de volgende woorden gecombineerd met een cijfer onthouden. Dit is het rijtje wat we volgende week moeten kennen.
Klaslokaal 16
Lijn 6 11
Hutspot 3
Blauw 35
Mv. Pennings 47
Gitaar 1
Vakantie 6
Rutger 0
Casino 10
Krpsstq 7
Achterbaks 212
Schoenzoolspecialistenopleidingniveauvaststelling 2
Sorry hoor, maar hadden we in de tijd dat we deze woorden leerden niet beter Duitse grammatica onder de loep kunnen nemen? Of Franse uitgangen leren?
Mijn motivatie daalde deze les tot onder het 0-punt.
De avond daarin tegen was wel heel leuk. Eerst ging ik samen met mijn nichtje naar theaterlessen, het was de eerste les dat ik geen seksueel getinte scene heb gespeeld met Tom!
We hebben een aantal improvisatie oefeningen gedaan en een paar scenes gemaakt en het was echt heel leuk en gezellig en het onderwerp 'Sinterklaas' speelde de hele tijd een erg grote rol.
Het is trouwens echt heel bijzonder hoe in een week al het drama uit mijn leven opkropt en dat het er op toneel allemaal uit wordt gegooid. Vorige week was er geen les dus gister was er extra veel drama. Dus dat was wel heel fijn.
En toen kwam ik thuis en toen was er eten. Dat was ook heel fijn.
Daarna ging ik met mijn zus en moeder naar het toneelstuk van 11.1 op school. Eerst zou mijn nichtje meegaan maar die ging op het laatste moment naar het Haganumfeest.
Het toneelstuk was heel leuk. Ook heel bizar, de verhaallijn was heel wazig, maar Robin en Oana speelden hun rol heel goed en Sophie was een prachtig varkentje. Dit is ook weer zo onduidelijk als je er niet bij was. Maar ja...
En vandaag werd ik veel te vroeg wakker en ging ik naar de intocht van Sinterklaas. Ik ben zo blij met een zusje van 6, want daardoor kan ik dit soort dingen zonder schaamte doen en heb ik een rede om met een Zwarte Pieten kus op mijn wang rond te lopen.
Ik heb ook nog met Sinterklaas gebeld. Dat was ook leuk.
Dit was zoveel leuk voor twee dagen. Maar het was gewoon best leuk allemaal oké?!
Liefs Tess
En kus van Sint en Piet
woensdag 13 november 2013
dinsdag 12 november 2013
121113
Blijkbaar is het tegenwoordig normaal dat leraren je helemaal de grond in mogen stampen. Dit fenomeen was voor mij compleet onbekend, wij leerlingen mogen namelijk vrijwel niks tegen onze medeleerlingen zeggen want dat wordt op de meest onzinnige momenten gezien als pesten. Stel je voor je hebt een ietwat cynische ondertoon in je stem, dat kan sommige mensen hebben dat, en je zegt tegen iemand dat hij/zij er leuk uitziet, dan hoeft de 'ontvanger' het maar net verkeerd op te vatten en je hebt strafwerk te pakken. Nu ligt het natuurlijk ook heel erg aan je verleden; heb je 5 jaar geleden iets verkeerd gedaan? Dan halen leraren dat er maar al te graag bij. De fouten die zij gemaakt hebben lachen ze schaapachtig weg.
Neem bijvoorbeeld mij. Twee jaar geleden raakte ik in discussie met een leraar, de desbetreffende man, laten we hem Hans noemen (wat een rotnaam, als je Hans heet weet je dat je altijd over je heen zal laten lopen, want als Hans ben je een suffe jongen die op zijn 20ste zijn haar begint te verliezen. Met een beetje geluk ben je de sokken-in-sandalen-Hans), had waarschijnlijk groot gelijk maar ik was het typische voorbeeld van een brutale leerling die je niet in je klas wilt hebben en dus ging ik fel tegen hem in. Hans werd moedeloos en wist niet meer wat hij met me aanmoest, hij besloot dat het beter was als ik 'het lokaal zou verlaten'. 'Het lokaal verlaten' is verreweg een van de favoriete leraren, het liefst zeggen ze 'mijn lokaal', waarmee ze duidelijk maken dat je er dus eigenlijk niks over te zeggen hebt, want als jij iemand wegstuurt uit jouw huis, dan is het voor de gast onbegonnen zaak om daar tegen in te gaan. Ik had er toen natuurlijk voor kunnen kiezen om gewoon weg te gaan, was slim geweest. Maar er was een probleem. De hele gang stond vol rook vanwege een brandoefening, ik vond het dan ook een beetje gek dat hij me het gebouw in wilde sturen, stel je voor er zou echt brand zijn geweest! Uiteindelijk was Hans ra-de-loos (radeloos met streepjes ertussen zodat je weet dat hij niet zomaar radeloos was maar echt ra-de-loos, het handen in je haar niveau). Hans rende huilend en met een rood aangelopen gezicht de klas uit.
Na de brand oefening kwam onze leerling coördinator de klas in en vroeg of hij me even kon lenen (en even kunnen lenen is foute boel).
Nog geen 10 minuten later kon ik huilend weer terug de klas in. Ik mocht mijn spullen pakken en kon vervolgens 3 dagen thuis blijven.
Het moraal van het verhaal moet nog komen, lees nog even door!
Als ik nu iets doe, met mijn ietwat cynische ondertoon of mijn wat arrogant ogende gezicht, wordt dit er maar al te graag bijgehaald.
Dat snap ik niet helemaal. Ik ben daar toch al voor gestraft?
Als een crimineel eerst iemand vermoord en hij wordt daar voor opgepakt, dan zit hij een aantal jaar in de cel en wordt dan weer vrijgelaten. Vervolgens jat hij kauwgom bij de Albert Heijn en weer wordt hij gepakt, dan straffen ze hem toch niet nog een keer voor de moord?!
Waar werkte ik ook alweer naar toe met dit verhaal?
Oja, vandaag overkwam mij dus het volgende (maak je geen zorgen als je het allemaal niet meer volgt, ik snap het zelf ook niet meer).
Ik ging tijdens euritmie (heerlijk vak, lekker beetje ritmisch bewegen op pianomuziek...) even plassen. Ik was weg en in het lokaal gebeurde het volgende. De juf (we noemen haar Astrid, als je Astrid heet kan je trouwens ook niks meer met je leven, misschien behaal je een baan tot medium bij AstroTV, maar daar houdt het op)... Wacht waar was ik?
Astrid stond in het lokaal en uit het niets mompelde ze 'nou Tess mag wel wegblijven'. PARDON?! Sorry hoor, persoonlijk vind ik het best een beetje belachelijk dat je dit soort dingen over je leerlingen zegt. Je kan het op een leerling hebben, of het niet op een leerling hebben, maar dat laat je niet merken! Je moet een leerling altijd zo objectief mogelijk behandelen, tenzij de desbetreffende leerling het zo bont maakt dat dit onmogelijk is. Nu kan ik heel erg eerlijk aan jullie vertellen dat ik geen engeltje ben, of een soort Felix of zo die alles goed doet, maar om nou te zeggen dat een les leuker dan wel beter is zonder mijn aanwezigheid?!
Ik zou mezelf dus nooit de les uitzetten. Ik breng namelijk altijd positieve energie over op andere en ben altijd lekker aanwezig. Ik doe ook altijd heel enthousiast mee, bied hulp waar mogelijk en af en toe laat ik een beetje van mijn humoristische karakter doorschemeren. Ik kan me dan ook totaal niet voorstellen dat ze liever heeft dat ik een uur op de wc zit dan dat ik vrolijk haar euritmievormen loop. Ze mag niet over me zeiken. Stom mens.
Was dit alles wat ik wilde zeggen? Ja dit was alles wat ik wilde zeggen. Denk ik. Hoop ik.
Liefs Tess
Neem bijvoorbeeld mij. Twee jaar geleden raakte ik in discussie met een leraar, de desbetreffende man, laten we hem Hans noemen (wat een rotnaam, als je Hans heet weet je dat je altijd over je heen zal laten lopen, want als Hans ben je een suffe jongen die op zijn 20ste zijn haar begint te verliezen. Met een beetje geluk ben je de sokken-in-sandalen-Hans), had waarschijnlijk groot gelijk maar ik was het typische voorbeeld van een brutale leerling die je niet in je klas wilt hebben en dus ging ik fel tegen hem in. Hans werd moedeloos en wist niet meer wat hij met me aanmoest, hij besloot dat het beter was als ik 'het lokaal zou verlaten'. 'Het lokaal verlaten' is verreweg een van de favoriete leraren, het liefst zeggen ze 'mijn lokaal', waarmee ze duidelijk maken dat je er dus eigenlijk niks over te zeggen hebt, want als jij iemand wegstuurt uit jouw huis, dan is het voor de gast onbegonnen zaak om daar tegen in te gaan. Ik had er toen natuurlijk voor kunnen kiezen om gewoon weg te gaan, was slim geweest. Maar er was een probleem. De hele gang stond vol rook vanwege een brandoefening, ik vond het dan ook een beetje gek dat hij me het gebouw in wilde sturen, stel je voor er zou echt brand zijn geweest! Uiteindelijk was Hans ra-de-loos (radeloos met streepjes ertussen zodat je weet dat hij niet zomaar radeloos was maar echt ra-de-loos, het handen in je haar niveau). Hans rende huilend en met een rood aangelopen gezicht de klas uit.
Na de brand oefening kwam onze leerling coördinator de klas in en vroeg of hij me even kon lenen (en even kunnen lenen is foute boel).
Nog geen 10 minuten later kon ik huilend weer terug de klas in. Ik mocht mijn spullen pakken en kon vervolgens 3 dagen thuis blijven.
Het moraal van het verhaal moet nog komen, lees nog even door!
Als ik nu iets doe, met mijn ietwat cynische ondertoon of mijn wat arrogant ogende gezicht, wordt dit er maar al te graag bijgehaald.
Dat snap ik niet helemaal. Ik ben daar toch al voor gestraft?
Als een crimineel eerst iemand vermoord en hij wordt daar voor opgepakt, dan zit hij een aantal jaar in de cel en wordt dan weer vrijgelaten. Vervolgens jat hij kauwgom bij de Albert Heijn en weer wordt hij gepakt, dan straffen ze hem toch niet nog een keer voor de moord?!
Waar werkte ik ook alweer naar toe met dit verhaal?
Oja, vandaag overkwam mij dus het volgende (maak je geen zorgen als je het allemaal niet meer volgt, ik snap het zelf ook niet meer).
Ik ging tijdens euritmie (heerlijk vak, lekker beetje ritmisch bewegen op pianomuziek...) even plassen. Ik was weg en in het lokaal gebeurde het volgende. De juf (we noemen haar Astrid, als je Astrid heet kan je trouwens ook niks meer met je leven, misschien behaal je een baan tot medium bij AstroTV, maar daar houdt het op)... Wacht waar was ik?
Astrid stond in het lokaal en uit het niets mompelde ze 'nou Tess mag wel wegblijven'. PARDON?! Sorry hoor, persoonlijk vind ik het best een beetje belachelijk dat je dit soort dingen over je leerlingen zegt. Je kan het op een leerling hebben, of het niet op een leerling hebben, maar dat laat je niet merken! Je moet een leerling altijd zo objectief mogelijk behandelen, tenzij de desbetreffende leerling het zo bont maakt dat dit onmogelijk is. Nu kan ik heel erg eerlijk aan jullie vertellen dat ik geen engeltje ben, of een soort Felix of zo die alles goed doet, maar om nou te zeggen dat een les leuker dan wel beter is zonder mijn aanwezigheid?!
Ik zou mezelf dus nooit de les uitzetten. Ik breng namelijk altijd positieve energie over op andere en ben altijd lekker aanwezig. Ik doe ook altijd heel enthousiast mee, bied hulp waar mogelijk en af en toe laat ik een beetje van mijn humoristische karakter doorschemeren. Ik kan me dan ook totaal niet voorstellen dat ze liever heeft dat ik een uur op de wc zit dan dat ik vrolijk haar euritmievormen loop. Ze mag niet over me zeiken. Stom mens.
Was dit alles wat ik wilde zeggen? Ja dit was alles wat ik wilde zeggen. Denk ik. Hoop ik.
Liefs Tess
maandag 11 november 2013
Sint Maarten is niet stom
Van Halloween kinderen word ik chagrijnig. Van Sint Maarten kinderen word ik blij. Althans, van de meeste.
Misschien trek je op dit moment een van je wenkbrauwen omhoog en denk je 'wat is Sint Maarten?', of je denkt 'er is geen verschil tussen Halloween kinderen en Sint Maarten kinderen', of je denkt 'goh, naakt zal Tess vast ook erg aantrekkelijk zijn'. Je denkt hoogstwaarschijnlijk aan het laatste, helemaal terecht, zou ik ook doen.
Als je niet denkt aan mij en de gedachte 'sos, help, wat is Sint Maarten?!' door je hoofd blijft spoken; ik help je uit de brand. Het maakt helemaal niet uit dat je opvoeding gefaald is en je niet weet wat Sint Maarten is, je bent gewoon een beetje dom en een stomme sukkel maar dat kunnen we in, ik gok drie, zinnen veranderen.
Sint Maarten is een feest (zin 1).
Je viert dat een lieve ridder zijn mantel in tweeën scheurde en de helft aan een arme bedelaar gaf die uiteindelijk God bleek te zijn (zin 2).
Je gaat vervolgens met een uitgeholde knol, versierd met een guts, en voorzien van een waxinelichtje, de deuren langs, zingt een liedje en krijgt een mandarijn, of snoep of zo (zin 3).
Zo, dat was Sint Maarten in drie zinnen. Ik heb zojuist je opvoeding gered en je uit de brand geholpen. Geen dank.
Misschien heb je dit net gelezen en denk je 'ja, hallo, ik weet best wat Sint Maarten is, dat boeit me allemaal ook geen flikker, maar wat is precies het verschil tussen die kinderen?!'.
Ook op dit moment wil ik je heel graag helpen. Ik snap natuurlijk dat het verschil moeilijk te zien is; het zijn inderdaad namelijk allemaal kinderen die je voorraadkast leeg komen bietsen. Maar, er is wel degelijk een verschil.
Ik leg het graag op de volgende manier uit:
Sommige dingen zijn erg moeilijk te vergelijken, bijvoorbeeld appels en peren. Of een weegschaal en een scheurkalender. Of een Playmobil poppetje en kattenvoer. Of Halloween kinderen en Sint Maarten kinderen. Er zijn inderdaad overeenkomsten tussen deze kinderen:
- Het zijn kinderen.
- Ze bellen aan als je op de bank zit en niet op wilt staan.
- Ze bellen ook altijd 2 keer aan.
- Ze maken veel geluid.
- Ze komen voor eten (lees; snoep).
Maar er is ook een heel groot verschil. Halloween kinderen zijn stom. Sint Maarten kinderen zijn leuk.
Ik weet ook eigenlijk niet waar ik met mijn appels en peren verhaal naar toe wilde... Er zat ook nog iets in mijn hoofd met -4 en +4, maar waar dat op aansluit, geen idee.
In ieder geval, ik zal even uitleggen waarom Halloween kinderen stom zijn en Sint Maarten kinderen niet.
Halloween kinderen zijn sowieso veel en veel en veel opdringeriger. Ze graaien al het snoep voor je neus weg, een bedankje kan er niet af en ze schreeuwen (als je geluk hebt woon je in een buurt met veel Turkse mensen enzo, dan schreeuwen ze namelijk in het Turks. Polen zijn ook leuk als ze schreeuwen trouwens). Als ze hun handen vol snoep hebben rennen ze weg naar de volgende deur, waar ze weer twee keer aanbellen, alsof 1 keer niet genoeg is, sukkels.
Sint Maarten kinderen daarin tegen graaien de helft van je snoep weg, soms heb je een kind dat wil liever een mandarijn of een appel, ik prijs die kinderen altijd, dat zijn namelijk de leukste (of het zijn vervelende natuurkinderen met een bril en een petje en bergschoenen. Van die kinderen die dan 8 zijn en meer weten over de ramp op de Filipijnen dan jij). De Sint Maarten kinderen bedanken ook vaker, en ze schreeuwen niet, nee ze zingen. Zet, ie, en, gee, ee, en. Zingen ja. Zingen! Ze zingen een liedje voor je. Meestal komt God erin voor, en Sint Maarten natuurlijk (als je pech hebt woon je in een buurt met veel Turkse mensen enzo, dan zingen ze een liedje voor je maar zingen ze Mickey Mouse in plaats van God). En als ze het liedje hebben gezongen, dan krijgen ze snoep.
Het zijn net hondjes, je laat ze iets doen en beloond ze ervoor.
Misschien zijn het eigenlijk wel meer slaven, want als ze het niet goed doen krijgen ze van mij geen snoep (of een mandarijn voor het natuurkind). Totdat ze het wel goed doen, dan krijgen ze wel iets.
Moet Sint Maarten anders ook niet afgeschaft worden? Vieze slavernij.
Even iets heel anders trouwens. Op WhatsApp heb je honderd miljoen miljard smileys. Je hebt een hele pagina met gezichtsuitdrukkingen (en een vrouw die euritmie doet), er zijn apen die laten zien hoe je je voelt, er zijn huilende katten, je hebt zelfs een duiveltje met verschillende emoties. En mocht je een talibanstrijder zijn die altijd vrolijk is, zelfs dan is er een smiley voor je.
Toch val ik altijd weer terug op :) en :(. Want die twee smileys zijn sowieso de meest lieve, vrolijke, glimlachende en de sipste, zieligste smileys die er zijn! Zijn er betere smileys dan die twee?! Nee. Ja oké misschien wel een beetje, want ik vind het wel heel fijn dat er een kameel is en een dromedaris, voor het geval je ooit in Egypte mocht zijn en graag duidelijk wilt maken dat je liever op een dier met 1 bult zit dan 2.
Wat is er trouwens mis met je als je de hele tijd duizelig bent en als je ogen prikken en tranen? Ik denk namelijk dat ik doodga.
Liefs Tess
Misschien trek je op dit moment een van je wenkbrauwen omhoog en denk je 'wat is Sint Maarten?', of je denkt 'er is geen verschil tussen Halloween kinderen en Sint Maarten kinderen', of je denkt 'goh, naakt zal Tess vast ook erg aantrekkelijk zijn'. Je denkt hoogstwaarschijnlijk aan het laatste, helemaal terecht, zou ik ook doen.
Als je niet denkt aan mij en de gedachte 'sos, help, wat is Sint Maarten?!' door je hoofd blijft spoken; ik help je uit de brand. Het maakt helemaal niet uit dat je opvoeding gefaald is en je niet weet wat Sint Maarten is, je bent gewoon een beetje dom en een stomme sukkel maar dat kunnen we in, ik gok drie, zinnen veranderen.
Sint Maarten is een feest (zin 1).
Je viert dat een lieve ridder zijn mantel in tweeën scheurde en de helft aan een arme bedelaar gaf die uiteindelijk God bleek te zijn (zin 2).
Je gaat vervolgens met een uitgeholde knol, versierd met een guts, en voorzien van een waxinelichtje, de deuren langs, zingt een liedje en krijgt een mandarijn, of snoep of zo (zin 3).
Zo, dat was Sint Maarten in drie zinnen. Ik heb zojuist je opvoeding gered en je uit de brand geholpen. Geen dank.
Misschien heb je dit net gelezen en denk je 'ja, hallo, ik weet best wat Sint Maarten is, dat boeit me allemaal ook geen flikker, maar wat is precies het verschil tussen die kinderen?!'.
Ook op dit moment wil ik je heel graag helpen. Ik snap natuurlijk dat het verschil moeilijk te zien is; het zijn inderdaad namelijk allemaal kinderen die je voorraadkast leeg komen bietsen. Maar, er is wel degelijk een verschil.
Ik leg het graag op de volgende manier uit:
Sommige dingen zijn erg moeilijk te vergelijken, bijvoorbeeld appels en peren. Of een weegschaal en een scheurkalender. Of een Playmobil poppetje en kattenvoer. Of Halloween kinderen en Sint Maarten kinderen. Er zijn inderdaad overeenkomsten tussen deze kinderen:
- Het zijn kinderen.
- Ze bellen aan als je op de bank zit en niet op wilt staan.
- Ze bellen ook altijd 2 keer aan.
- Ze maken veel geluid.
- Ze komen voor eten (lees; snoep).
Maar er is ook een heel groot verschil. Halloween kinderen zijn stom. Sint Maarten kinderen zijn leuk.
Ik weet ook eigenlijk niet waar ik met mijn appels en peren verhaal naar toe wilde... Er zat ook nog iets in mijn hoofd met -4 en +4, maar waar dat op aansluit, geen idee.
In ieder geval, ik zal even uitleggen waarom Halloween kinderen stom zijn en Sint Maarten kinderen niet.
Halloween kinderen zijn sowieso veel en veel en veel opdringeriger. Ze graaien al het snoep voor je neus weg, een bedankje kan er niet af en ze schreeuwen (als je geluk hebt woon je in een buurt met veel Turkse mensen enzo, dan schreeuwen ze namelijk in het Turks. Polen zijn ook leuk als ze schreeuwen trouwens). Als ze hun handen vol snoep hebben rennen ze weg naar de volgende deur, waar ze weer twee keer aanbellen, alsof 1 keer niet genoeg is, sukkels.
Sint Maarten kinderen daarin tegen graaien de helft van je snoep weg, soms heb je een kind dat wil liever een mandarijn of een appel, ik prijs die kinderen altijd, dat zijn namelijk de leukste (of het zijn vervelende natuurkinderen met een bril en een petje en bergschoenen. Van die kinderen die dan 8 zijn en meer weten over de ramp op de Filipijnen dan jij). De Sint Maarten kinderen bedanken ook vaker, en ze schreeuwen niet, nee ze zingen. Zet, ie, en, gee, ee, en. Zingen ja. Zingen! Ze zingen een liedje voor je. Meestal komt God erin voor, en Sint Maarten natuurlijk (als je pech hebt woon je in een buurt met veel Turkse mensen enzo, dan zingen ze een liedje voor je maar zingen ze Mickey Mouse in plaats van God). En als ze het liedje hebben gezongen, dan krijgen ze snoep.
Het zijn net hondjes, je laat ze iets doen en beloond ze ervoor.
Misschien zijn het eigenlijk wel meer slaven, want als ze het niet goed doen krijgen ze van mij geen snoep (of een mandarijn voor het natuurkind). Totdat ze het wel goed doen, dan krijgen ze wel iets.
Moet Sint Maarten anders ook niet afgeschaft worden? Vieze slavernij.
Even iets heel anders trouwens. Op WhatsApp heb je honderd miljoen miljard smileys. Je hebt een hele pagina met gezichtsuitdrukkingen (en een vrouw die euritmie doet), er zijn apen die laten zien hoe je je voelt, er zijn huilende katten, je hebt zelfs een duiveltje met verschillende emoties. En mocht je een talibanstrijder zijn die altijd vrolijk is, zelfs dan is er een smiley voor je.
Toch val ik altijd weer terug op :) en :(. Want die twee smileys zijn sowieso de meest lieve, vrolijke, glimlachende en de sipste, zieligste smileys die er zijn! Zijn er betere smileys dan die twee?! Nee. Ja oké misschien wel een beetje, want ik vind het wel heel fijn dat er een kameel is en een dromedaris, voor het geval je ooit in Egypte mocht zijn en graag duidelijk wilt maken dat je liever op een dier met 1 bult zit dan 2.
Wat is er trouwens mis met je als je de hele tijd duizelig bent en als je ogen prikken en tranen? Ik denk namelijk dat ik doodga.
Liefs Tess
Abonneren op:
Posts (Atom)