Je lelijkste blouse

Scheikunde is stom. Heel erg stom. Stommer dan wiskunde. Stommer dan natuurkunde. Zelfs stommer dan de grappen van Rutger. Dus scheikunde is een van de stomste dingen die er is.

Misschien is het overigens niet zo zeer het scheikundige ding zelf. Op zich vind ik het nog best leuk om te zien hoe rode koolsap blauw wordt (of groen ik weet het niet meer precies) als Maar bij het maken van uitwerkingen gaat het al fout. Uitwerkingen zijn namelijk ook stom. Wat kan je anders zeggen dan 'natriumbase en fosforigzuur worden blauw'? (Wat overigens niet zo is.) Dus daarom houd ik niet van uitwerkingen.

Daarbij is er nog iets dat me tijdens deze scheikundeperiode heeeeuuuwwwwl erg irriteert; de leraar. 
Hij heet meneer van Halen. Sorry hoor, maar is dat geen naam voor een SpangaSleraar?!
Ieuw. Er komen ineens sentimentele nummers voorbij. Niet ineens. Ik luister ex-liefjes favorieten afspeellijst op Spotify. Dat moet je nooit doen, tenminste als je nummers makkelijk aan mensen koppelt. jfdiwjifijj. Kut Justin. Hij had het nooit mogen uitmaken. 
En buiten het feit dat hij meneer van Halen heet is hij ook nog eens heel lelijk. Laat me even een beeld schetsen van een sollicitatiegesprek voor scheikundeleraar.

De dag begint als volgt. Je trekt je lelijkste blouse aan, het liefst een shirt eronder met een iets hoog kraagje, wit shirt natuurlijk he, zo'n half vieze die niet meer kraakhelder wit om door heen te kijken is, maar zo een beetje alsof hij in de thee heeft liggen weken. En je blouse moet net te groot zijn. Maar je stopt je blouse natuurlijk wel in je verwassen spijkerbroek. Vergeet ook niet om een lelijke, goedkope riem om te doen. Lekker strak. 
En nog even terug naar de blouse. Zorg dat je een blouse koopt waar je zweetplekken extra goed zichtbaar in zijn! Als je de zweetplekken niet ziet, kan je je blouse beter terugbrengen naar de winkel, want je wilt natuurlijk dat iedereen je zenuwaanvallen extra goed meekrijgt. 

Dan doe je natuurlijk nog even je haar. Althans, je doet het niet echt. Je bent toch al half kaal, dus er valt niet meer veel aan te doen. 
Als laatst verwissel je nog even je lenzen voor de meest suffe, goedkope, lelijke bril die je hebt liggen.

Dan ben je klaar voor je sollicitatie.

Bij het gesprek kan er dan al niet meer zoveel fout gaan. Zorg trouwens ook dat je uit je mond stinkt en dat je sowieso niet veel hebt gedaan om je penetrante lichaamsgeur te verdoezelen. 

Als je aan al deze punten denkt, dan is je baan als scheikunde leraar zo in de pokket.


Ik kan er trouwens helemaal niet tegen als ik mijn gelijk niet krijg. Want meestal heb ik in dat soort gevallen echt heel heel heel erg gelijk, en dat kan ik ook bewijzen. En dan ook bewijzen als in 'hallo, kijk hier, hoppa, al deze mensen zijn het allemaal met me eens! Kijk, je kan het zelfs uitrekenen op je GR! En als je het opzoekt op de Japanse Google, ja zelfs dan zie je dat IK gelijk heb!'. Maar ja, Japanse Google is inderdaad wel  moeilijk te begrijpen.
BLIJKBAAR IS MIJN GELIJK ZIEN NET ZO MOEILIJK ALS JAPANS.
Want vandaag was weer zo'n dag waarin een leraar niet inzag dat IK de enige was die wel gelijk had (het was een een op een gesprek dus hij was ook direct de enige die geen gelijk had).

Het ging over scheikunde (goh, toevaaal). Ik zei namelijk al vanaf het begin van de periode 'nee meneer, het is echt niet handig als je aan het begin van de les een half uur voorleest en in de laatste 10 minuten nog even snel alles behandelt'. Maar er werd niet naar me geluisterd door die... Kloo... Meneer die toevallig een beroep heeft gekozen waar hij niet goed in is en hfksduhaclopqpj. In ieder geval. Hij kon dat niet goed begrijpen of iets. Ergens ging iets mis en daardoor werd hij boos op mij. En ik op hem. 
En hij wilde mij geen gelijk geven.
En ik had gelijk.
En ik heb nog steeds gelijk.
En in deze kwestie zal ik altijd gelijk blijven houden.
En ik luister piano muziek. 


Ik neem trouwens mijn woorden terug over wat ik laats zei over iets in de je-vorm vertellen. Ik dacht dat het het verdoezelen van je egoïsme was (hé, kijk ik doe het ook). Maar ik heb er even langer over nagedacht, en er bij mezelf op gelet en toen kwam ik uiteindelijk op het volgende uit.
Ik (en een boel anderen denk ik, maar ik praat vanuit ik) vertel dingen in je-perspectief en niet vanuit mezelf omdat het dan voor anderen makkelijker is om zich in te leven. Omdat ik in de je-vorm vertel, word je direct in het verhaal betrokken. Alsof jij mij bent dus. 
Ja. Dat wou ik nog even kwijt.
Vooral omdat ik het zelf ook doe. En anders lijkt het net alsof ik mijn egoïsme wil verdoezelen. Wat ik niet wil. Ik loop er hartstikke mee te koop (slechte eigenschap), net als met mijn gespeelde arrogantie (nog slechtere eigenschap). Ik ben niet echt arrogant. Zo doe ik me alleen maar voor.

Het is als een masker.

Waarachter ik me verstop.

Mijn ware ik blijft verborgen.

En de kutte Tess is wat de mensen zien.

En dan ga ik dood.

Maar kutte Tess blijft bestaan.

En op mijn grafsteen staat:

'Tess was kut xoxo'.



Hmm... Eigenlijk denk ik niet dat dat ooit op mijn grafsteen komt. Want ik laat Daniel mijn grafsteen beschrijven en die zet er sowieso iets op als 'Tess je was fucking geil waarom hebben we nooit seks gehad je was het leukste meisje wat er bestaat'.
Want dat is wat Daniel van me vindt.

Zou ik ook vinden als ik hem was hoor. Ik bedoel, een meisje zoals ik! Wie wil dat nou niet? Ik met mijn sprankelende karakter. Mijn mooie rode zeemeerminnen haar. Mijn lieve lach. Mijn humor. Mijn talent voor... voor ALLES! Ik met mijn leuke kledingstijl. Mijn originele karaktereigenschappen. 

'Ik, dat lieve, leuke, creatieve meisje dat menig mannenhart op hol laat slaan'.


Ja. Ja dat was het wel weer haha.
O nee wacht! Wie heeft er bedacht dat het wel leuk zou zijn als een Belg de Spotify reclame zou doen? Euhm... Hallo! Ik stem tegen! 

Liefs Tess