School is een regelrechte ramp. Ik was heel enthousiast over mijn rapport, ik hoopte echt op een super rapport. Ik was al helemaal voorbereid op de miljoenen euro's die ik van mijn familie zou gaan krijgen voor deze goede cijfers.
'Wow Tess, een 11 voor wiskunde! Super goed!'
'Tess, hoe doe je dat?! Een 10 voor Frans!'
'Zo, jeetje, Tess! Jij bent met deze prachtige cijfers de familieheld!'
Ja. Ik zag het al helemaal voor me!
Toen vielen de 5 onvoldoendes toch wel een beetje tegen.
Er waren natuurlijk ook een paar goede cijfers (hallo, ik ben dan wel een VMBO'er maar ik heb toevallig wel het IQ van een student van de universiteit in China waar iedereen standaard beter is in alles). Maar over het algemeen was ik dus niet wat je zegt super tevreden over mijn rapport.
Met een slecht rapport is school dus stom.
Omgekeerd werkt het hetzelfde. Haalde ik een keer een 10 voor Frans of een 9 voor geschiedenis, dan kwam ik weer helemaal in die leer-vibe en dan was ik dag en nacht bezig met huiswerk want 10en dat is geweldig! Maar dan haalde ik een keer een onvoldoende voor iets en dan zonk de moed me weer in schoenen.
Zodoende.
Het viel me laatst trouwens op hoe vaak mensen iets wat ze zelf hebben meegemaakt in jij-vorm vertellen.
'Ja stel je voor hé, je komt die vervelende collega tegen in de lift. Ja kijk. Je staat dus in de lift en dan komt die stinkende, lelijke collega aan. Die je altijd probeert te versieren. En je staat daar maar en je denkt 'ik wil hier weg'. Ja, je kent het wel. (En dan lacht de verteller zo'n haha-lachje en ze (want voornamelijk vrouwen doen dit) neemt ongemakkelijk nog een slokje van haar allang lege wijnglas). En die stinkende collega komt dan zo heel dicht tegen je aanstaan. Je denkt 'laat hem weggaan' en dan denk je dus aan al die dingen die je hem aan zou willen doen (haha-lachje, slokje wijn van het lege wijnglas, ongemakkelijk gladstrijken van onzichtbare kreukels in jurkje, draaien aan ring, hand door het haar, zogenaamde haar wegplukken, blik op de iPhone)'.
Misschien komt het je helemaal niet bekend voor.
Misschien ben jezelf zo iemand die altijd alles zo vertelt.
Ik doe het ook weleens hoor, waarschijnlijk zelfs vaker dan ik er erg in heb. Maar bij anderen kan ik me er echt aan ergeren.
Alsof je een soort van wilt camoufleren dat je zelf moordneigingen hebt op je stinkende collega? Wil je niet laten merken dat je alleen maar aan jezelf denkt. Dat je ontzettend egoïstisch bent. En dat je zelf o-zo perfect bent en die lelijke collega niet?!
Volgens mij is het een soort van consealer voor je egoïstische kutkarakter.
Ik snap het echt niet.
Maar ja, dat zal wel weer een van die belachelijke gedachten van mij zijn. Zoiets waar alleen ik op let. Wat alleen ik denk.
Toch wilde ik het wel even kwijt.
Voor de rest was mijn verjaardag wel heel leuk en fijn. Allemaal lieve cadeautjes gekregen en heel veel gezelligheid.
Het fijnste van alles wat overigens denk ik wel mijn eerste legale biertje.
Rond 10 uur ging ik met Zusterlief naar de Grote Markt waar Cecile ook was. We wachtte nog op een paar andere vrienden en ondertussen haalde Jet even mijn laatste illegale biertje.
Om 12 uur was iedereen er en is er voor me gezongen en mocht ik mijn allereerste legale biertje kopen!
Het was wel een beetje een anti-climax dat de barman mijn ID niet vroeg, ik had daar graag willen springen en dansen met dat kaartje in mijn hand en zingen dat ik 16 was geworden.
Misschien ook maar beter dat hij mijn ID niet vroeg...
Toen kreeg ik cadeautjes van Jet en Cecile. Van Jet kreeg ik een ringetje en van Cecile twee shortjes en een shirt.
Uiteindelijk kwamen Bob en Char nog aan met een bloem die ze hadden gestolen uit de Zèta, dat was verreweg mijn mooiste cadeau!
En en en...
De volgende dag was het dan eindelijk zo ver!
Na 7 keer te hebben gepast in de winkel kon ik me dan eindelijk de trotse eigenaar noemen van een paar Doctor Martens!
Ik denk niet dat je ooit iemand zo blij hebt gezien met schoenen.
Oja. Ik wil ook nog even een iets minder fijne mededeling doen.
Het kwam voor mij ook echt als een schok. Ik had me er nooit goed op voor kunnen bereiden maar op deze manier was de klap des te groter en harder.
Na Fast and the Furious acteur dingetje Walker en Nelson Mandela kwam de dood ook erg dicht bij mij in de buurt.
Het was ochtend. Of middag. Misschien avond. Ik weet het niet eens meer. In ieder geval.
Mijn geliefde ZTE-Skate, mijn schatje, de liefde van mijn leven, de prins in het witte doosje, de mooiste zwarte die ik ken, de redder van mijn socialiteit, de gene die al mijn pijn en verdriet met me heeft gedeeld, die me zo aan het lachen kon maken en tegelijkertijd ook zulke goede gesprekken met me kon hebben, de liefste, fijnste, mooiste, beste Japanse telefoon is...
Is...
Hij is... Dood. Niet echt dood. Maar het lijkt er op. De situatie is erg instabiel. Je zou het kunnen vergelijken met de situatie van prins Friso. Het gaat echt niet al te best.
En misschien denk ik te negatief, maar ik ben maar alvast begonnen aan het overlijdensbericht. Ook de laatste vragen over de erfenis moeten nog beantwoord worden.
Ik sta er erg alleen voor en ik hoop dat het allemaal goed komt.
Gelukkig staat er al een nieuwe prins in het witte doosje voor me klaar op mijn kamer.
Liefs Tess
Geen opmerkingen:
Een reactie posten