Boekverslagen

Als ik ergens een bloedhekel aan heb dan zijn het wel boekverslagen.
Op zich begrijp ik best dat een leraar wil zien of je een boek hebt gelezen en begrepen. Maar leraren maken boeken lezen een regelrechte ramp.

Laten we 'Erik of het klein insectenboek' als voorbeeld nemen. Als ik ziek was en op de bank lag, dan keek ik altijd naar dat boek. Het was het voorste boek op de plank en de letters waren net te klein om vanaf de bank te kunnen lezen dus dan sleurde ik me van de bank en met mijn bonkende koortshoofd liep ik dan naar de boekenkast. Dan las ik de titel en dacht 'goh leuk'. Het was een groen boek met een blond jongetje op de voorkant, de titel stond daar dan dus onder in die net te kleine letters.
Met een beetje geluk was ik op die zieke dagen dan ook nog ontzettend misselijk en op de terugreis van de boekenkast naar de bank (die ik alleen had gemaakt omdat ik zo graag wilde weten wat er op dat o God zo interessante boek stond) kotste ik dan in de zilvere prullenbak naast het oranje kastje. 

Dat is het tweede waar ik een bloedhekel aan heb. Kotsen.

Maar dan was ik dus weer terug bij de bank, met een lege maag en een bonkend hoofd en koortsige hallucinaties over Erik en insecten. 

Op een dag was ik weer ziek. Ik keek weer naar dat boek wat me op een gegeven moment al wel een beetje was beginnen te vervelen, maar het leek nog steeds wel leuk en het stond daar zo ontzettend aantrekkelijk. En ik had koorts dus Erik begon tegen me te roepen 'Tessje, je ligt daar wel lekker doodziek op je bank, maar je wilt heel graag opstaan en kotsen in de zilvere prullenbak naast het oranje kastje en mij van deze stoffige plank pakken. Dan sla je me open en je begint te lezen en ik zal je met mijn insecten helemaal beter maken. Ja kom maar! Pak me maar. Je houdt van mij, je wilt in mij lezen, ik weet het wel. Ja! Sta maar op, kots maar in de zilvere prullenbak naast het oranje kastje. Ja laat je hoofd maar flink bonken, straks is het beter, dan lees je in mij. Ik beloof het je! Tess, kom dan van je bank!', en Erik was daar zo verleidelijk aan het roepen dat ik opstond, mijn hoofd flink liet bonken (want dat Erik ook naar me geroepen toch?), kotste in de zilvere prullenbak naast het oranje kastje en pakte het boek van de plank die net iets te hoog voor me was waardoor ik op een soort kist moest klimmen wat me echt niet beter liet voelen of zo.

Maaar...

Ik had dat leuke groene boek met de blonde jongen wel eindelijk in mijn handen en God wat was ik blij!
Lekker lezen, ik had buiten kaneelbeschuitjes eten toch niks te doen.
Dus ik sloeg het boek open en bij de eerste 3 woorden haakte ik af. Ik voelde me waarschijnlijk zo bar slecht dat ik het lezen toch maar oversloeg en verder ging met kaneelbeschuitjes eten. Het kan ook dat het boek te zwaar was. Of de kaft te groen. Of de jongen te blond. Of de letters te klein. Of de bladzijdes te bros.
Ik weet niet wat het was maar ik legde het boek snel weg (snel als in, ik deed mijn best maar ik was nog steeds ziek dus het ging met verschrikkelijk veel moeite).

Toen we voor school dus Erik of het klein insectenboek moesten lezen werd ik spontaan ziek. Ik voelde die bonkende hoofdpijn weer opkomen en er vlogen allerlei zilvere prullenbakken door mijn hoofd. 

Mevrouw Pennings maakte ook niet dat ik het boek leuker vond. Ze las zo ontzettend monotoon voor, al haar zinnen eindigden in het niks en waar een komma stond las ze een punt. Ik snapte ook niet zo goed dat ze het ging voorlezen. Ja misschien ligt het aan mij hoor, maar ik denk niet dat het heel raar is als ik van 4HAVO leerlingen verwacht dat ze zelf wel een boekje van 143 bladzijdes kunnen lezen. 

Misschien ben ik ook wel geen volwaardig HAVO leerling want alle woorden die ik zelf moest lezen uit Erik kwamen als koude stroop in mijn hoofd. Iedere zin moest ik minstens 3 keer lezen om te zien wat er eigenlijk stond.
Daarnaast bleef niets van Godfrieds woorden in mijn hoofd hangen.

Ik kwam dan ook niet verder dan pagina 9...

Toen kwam het rampzalige moment dat ik een verslag moest gaan schrijven. Ik snap dat dus niet.
Wat wil een leraar van je weten?
Dat je een samenvatting kan maken?
Dat je het boek hebt gelezen?
Dat je hebt begrepen waar het boek over gaat?
Dat je een eigen mening hebt?
Dat je weet hoe de hoofdpersoon eruit ziet?
Dat je weet welke druk je hebt gelezen?
Dat je ineens alles weet van Godfried Bomans? (over wie je helemaal niks wilt weten).

Ik snap het echt niet. Kijk, dat ze vraagt vertel eens waar het boek over gaat, prima. Leuk om te doen, als het mondeling is. Maar typen is zo'n klerewerk.
En hallo, alle leraren weten inmiddels wel dat scholieren.com je beste vriend is. Even kopiëren plakken en je hebt een prachtig boekverslag van Emma uit 1999. O, en Emma zat in de 6de en deed VWO.

Dus. 
Boekverslagen zijn stom.
Je hebt er niks aan.
Emma die in 1999 in 6VWO heeft je geweldig geholpen.

Andra is leuk.

Liefs Tess