Scheikunde is stom. Heel erg stom. Stommer dan wiskunde. Stommer dan natuurkunde. Zelfs stommer dan de grappen van Rutger. Dus scheikunde is een van de stomste dingen die er is.
Misschien is het overigens niet zo zeer het scheikundige ding zelf. Op zich vind ik het nog best leuk om te zien hoe rode koolsap blauw wordt (of groen ik weet het niet meer precies) als Maar bij het maken van uitwerkingen gaat het al fout. Uitwerkingen zijn namelijk ook stom. Wat kan je anders zeggen dan 'natriumbase en fosforigzuur worden blauw'? (Wat overigens niet zo is.) Dus daarom houd ik niet van uitwerkingen.
Daarbij is er nog iets dat me tijdens deze scheikundeperiode heeeeuuuwwwwl erg irriteert; de leraar.
Hij heet meneer van Halen. Sorry hoor, maar is dat geen naam voor een SpangaSleraar?!
Ieuw. Er komen ineens sentimentele nummers voorbij. Niet ineens. Ik luister ex-liefjes favorieten afspeellijst op Spotify. Dat moet je nooit doen, tenminste als je nummers makkelijk aan mensen koppelt. jfdiwjifijj. Kut Justin. Hij had het nooit mogen uitmaken.
En buiten het feit dat hij meneer van Halen heet is hij ook nog eens heel lelijk. Laat me even een beeld schetsen van een sollicitatiegesprek voor scheikundeleraar.
De dag begint als volgt. Je trekt je lelijkste blouse aan, het liefst een shirt eronder met een iets hoog kraagje, wit shirt natuurlijk he, zo'n half vieze die niet meer kraakhelder wit om door heen te kijken is, maar zo een beetje alsof hij in de thee heeft liggen weken. En je blouse moet net te groot zijn. Maar je stopt je blouse natuurlijk wel in je verwassen spijkerbroek. Vergeet ook niet om een lelijke, goedkope riem om te doen. Lekker strak.
En nog even terug naar de blouse. Zorg dat je een blouse koopt waar je zweetplekken extra goed zichtbaar in zijn! Als je de zweetplekken niet ziet, kan je je blouse beter terugbrengen naar de winkel, want je wilt natuurlijk dat iedereen je zenuwaanvallen extra goed meekrijgt.
Dan doe je natuurlijk nog even je haar. Althans, je doet het niet echt. Je bent toch al half kaal, dus er valt niet meer veel aan te doen.
Als laatst verwissel je nog even je lenzen voor de meest suffe, goedkope, lelijke bril die je hebt liggen.
Dan ben je klaar voor je sollicitatie.
Bij het gesprek kan er dan al niet meer zoveel fout gaan. Zorg trouwens ook dat je uit je mond stinkt en dat je sowieso niet veel hebt gedaan om je penetrante lichaamsgeur te verdoezelen.
Als je aan al deze punten denkt, dan is je baan als scheikunde leraar zo in de pokket.
Ik kan er trouwens helemaal niet tegen als ik mijn gelijk niet krijg. Want meestal heb ik in dat soort gevallen echt heel heel heel erg gelijk, en dat kan ik ook bewijzen. En dan ook bewijzen als in 'hallo, kijk hier, hoppa, al deze mensen zijn het allemaal met me eens! Kijk, je kan het zelfs uitrekenen op je GR! En als je het opzoekt op de Japanse Google, ja zelfs dan zie je dat IK gelijk heb!'. Maar ja, Japanse Google is inderdaad wel moeilijk te begrijpen.
BLIJKBAAR IS MIJN GELIJK ZIEN NET ZO MOEILIJK ALS JAPANS.
Want vandaag was weer zo'n dag waarin een leraar niet inzag dat IK de enige was die wel gelijk had (het was een een op een gesprek dus hij was ook direct de enige die geen gelijk had).
Het ging over scheikunde (goh, toevaaal). Ik zei namelijk al vanaf het begin van de periode 'nee meneer, het is echt niet handig als je aan het begin van de les een half uur voorleest en in de laatste 10 minuten nog even snel alles behandelt'. Maar er werd niet naar me geluisterd door die... Kloo... Meneer die toevallig een beroep heeft gekozen waar hij niet goed in is en hfksduhaclopqpj. In ieder geval. Hij kon dat niet goed begrijpen of iets. Ergens ging iets mis en daardoor werd hij boos op mij. En ik op hem.
En hij wilde mij geen gelijk geven.
En ik had gelijk.
En ik heb nog steeds gelijk.
En in deze kwestie zal ik altijd gelijk blijven houden.
En ik luister piano muziek.
Ik neem trouwens mijn woorden terug over wat ik laats zei over iets in de je-vorm vertellen. Ik dacht dat het het verdoezelen van je egoïsme was (hé, kijk ik doe het ook). Maar ik heb er even langer over nagedacht, en er bij mezelf op gelet en toen kwam ik uiteindelijk op het volgende uit.
Ik (en een boel anderen denk ik, maar ik praat vanuit ik) vertel dingen in je-perspectief en niet vanuit mezelf omdat het dan voor anderen makkelijker is om zich in te leven. Omdat ik in de je-vorm vertel, word je direct in het verhaal betrokken. Alsof jij mij bent dus.
Ja. Dat wou ik nog even kwijt.
Vooral omdat ik het zelf ook doe. En anders lijkt het net alsof ik mijn egoïsme wil verdoezelen. Wat ik niet wil. Ik loop er hartstikke mee te koop (slechte eigenschap), net als met mijn gespeelde arrogantie (nog slechtere eigenschap). Ik ben niet echt arrogant. Zo doe ik me alleen maar voor.
Het is als een masker.
Waarachter ik me verstop.
Mijn ware ik blijft verborgen.
En de kutte Tess is wat de mensen zien.
En dan ga ik dood.
Maar kutte Tess blijft bestaan.
En op mijn grafsteen staat:
'Tess was kut xoxo'.
Hmm... Eigenlijk denk ik niet dat dat ooit op mijn grafsteen komt. Want ik laat Daniel mijn grafsteen beschrijven en die zet er sowieso iets op als 'Tess je was fucking geil waarom hebben we nooit seks gehad je was het leukste meisje wat er bestaat'.
Want dat is wat Daniel van me vindt.
Zou ik ook vinden als ik hem was hoor. Ik bedoel, een meisje zoals ik! Wie wil dat nou niet? Ik met mijn sprankelende karakter. Mijn mooie rode zeemeerminnen haar. Mijn lieve lach. Mijn humor. Mijn talent voor... voor ALLES! Ik met mijn leuke kledingstijl. Mijn originele karaktereigenschappen.
'Ik, dat lieve, leuke, creatieve meisje dat menig mannenhart op hol laat slaan'.
Ja. Ja dat was het wel weer haha.
O nee wacht! Wie heeft er bedacht dat het wel leuk zou zijn als een Belg de Spotify reclame zou doen? Euhm... Hallo! Ik stem tegen!
Liefs Tess
woensdag 18 december 2013
donderdag 12 december 2013
Dubbelklik je bent lekker
Allereerst, sorry voor het kutte lettertype. Het is weer een blog vanaf mijn mobiel en daar kan ik dat niet veranderen. Daarbij heeft de blogger app ook geen spellingscheck. Dus mocht je denken 'huh waarom staat hier vriif van se valler' dan staat daar dus eigenlijk 'brood van de bakker' maar ja, typen is best moeilijk dus dan moet je even zelf bedenken dat het dus gaat over brood. Van de bakker.
Tinder is trouwens best iets geks. Vooral als je Tinder een real life gebeuren zou maken. Dat is natuurlijk bij wel meer apps het geval, want stel je voor dat als je iemand twee keer achter elkaar aan zou raken, diegene weet dat hij/zij lekker is (om Instagram maar even kort samen te vatten. Want als je een goede ass hebt ben je al snel verzekerd van succes. Hetzelfde geldt voor het decollecté van alle chicks waar je niet omheen kan. Van die meisjes/jonge vrouwen/sletten die een shirtje dragen waarvan je je af vraagt of het uberhaubt wel een shirt is of dat ze een soort van seks pakje hebben aangetrokken). In ieder geval, Tinder is dus een grote vleeskeuring. Nu ben ik natuurlijk een oogverblindende schoonheid met mijn rode haren en blauwe ogen, maar als je toevallig niet zo superknap bent, kan je er van op aan gaan dat er genoeg Rutgers zijn die je heel heel heel hard uitlachen (even ter introductie; Rutger is een jongen uit mijn klas en hij kan heel gemeen zijn maar hij is wel heel aardig en dik en hij heeft een bril en hij is 14 en zijn vader is boer. Voor de rest is ie wel leuk en grappig en hij lacht dus om iedereen op Tinder, vast ook om mij overigens).
Maar als Tinder dus echt zou zijn, dan zou het extra raar en bizar zijn. Je duwt iemand naar links en diegene belandt in een soort put met lelijke mensen en wanhopig proberen ze eruit te klimmen door iemand naar rechts te swipen maar telkens worden ze terug in de put geduwt door iemand die hem/haar ook lelijk vindt. Met jezelf gebeurt hetzelfde. Misschien moeten we het meer zien als vlakken trouwens. En je staat op dat vlak van lelijke mensen, maar dat weet je niet want er is geen bord waarop staat 'dit is het veld voor lelijke mensen'. Dat is er wel bij de knappe mensen. Af en toe swipen twee mensen elkaar naar rechts en gedesoriënteerd als ze zijn, belanden ze in het midden.
'Hey'
'Hi x'
'Deed het pijn toen je uit de hemel viel'
'Ja heel veel pijn. Au'
'O'
'...'
'Kom je hier vaker?'
'Nee bijna nooit'
'O'
'...'
'Houd je meer van mayo of van ketchup?'
'Huh. Mayo. Hoezo?'
'Ja ik meer van ketchup dus samen zijn we speciaal'
'Aww lief<33 maar speciaal is met curry, sukkel'
'O'
'...'
'Ik ga slapen'
'Sweet dreams x'
'Doei.'
En dan gaan ze weer terug naar hun veld.
'Ik ga slapen'
'Goodnight sgat xoxo'
Liefs Tess
Tinder is trouwens best iets geks. Vooral als je Tinder een real life gebeuren zou maken. Dat is natuurlijk bij wel meer apps het geval, want stel je voor dat als je iemand twee keer achter elkaar aan zou raken, diegene weet dat hij/zij lekker is (om Instagram maar even kort samen te vatten. Want als je een goede ass hebt ben je al snel verzekerd van succes. Hetzelfde geldt voor het decollecté van alle chicks waar je niet omheen kan. Van die meisjes/jonge vrouwen/sletten die een shirtje dragen waarvan je je af vraagt of het uberhaubt wel een shirt is of dat ze een soort van seks pakje hebben aangetrokken). In ieder geval, Tinder is dus een grote vleeskeuring. Nu ben ik natuurlijk een oogverblindende schoonheid met mijn rode haren en blauwe ogen, maar als je toevallig niet zo superknap bent, kan je er van op aan gaan dat er genoeg Rutgers zijn die je heel heel heel hard uitlachen (even ter introductie; Rutger is een jongen uit mijn klas en hij kan heel gemeen zijn maar hij is wel heel aardig en dik en hij heeft een bril en hij is 14 en zijn vader is boer. Voor de rest is ie wel leuk en grappig en hij lacht dus om iedereen op Tinder, vast ook om mij overigens).
Maar als Tinder dus echt zou zijn, dan zou het extra raar en bizar zijn. Je duwt iemand naar links en diegene belandt in een soort put met lelijke mensen en wanhopig proberen ze eruit te klimmen door iemand naar rechts te swipen maar telkens worden ze terug in de put geduwt door iemand die hem/haar ook lelijk vindt. Met jezelf gebeurt hetzelfde. Misschien moeten we het meer zien als vlakken trouwens. En je staat op dat vlak van lelijke mensen, maar dat weet je niet want er is geen bord waarop staat 'dit is het veld voor lelijke mensen'. Dat is er wel bij de knappe mensen. Af en toe swipen twee mensen elkaar naar rechts en gedesoriënteerd als ze zijn, belanden ze in het midden.
'Hey'
'Hi x'
'Deed het pijn toen je uit de hemel viel'
'Ja heel veel pijn. Au'
'O'
'...'
'Kom je hier vaker?'
'Nee bijna nooit'
'O'
'...'
'Houd je meer van mayo of van ketchup?'
'Huh. Mayo. Hoezo?'
'Ja ik meer van ketchup dus samen zijn we speciaal'
'Aww lief<33 maar speciaal is met curry, sukkel'
'O'
'...'
'Ik ga slapen'
'Sweet dreams x'
'Doei.'
En dan gaan ze weer terug naar hun veld.
'Ik ga slapen'
'Goodnight sgat xoxo'
Liefs Tess
maandag 9 december 2013
Liefde, geluk, passie en de dood
School is een regelrechte ramp. Ik was heel enthousiast over mijn rapport, ik hoopte echt op een super rapport. Ik was al helemaal voorbereid op de miljoenen euro's die ik van mijn familie zou gaan krijgen voor deze goede cijfers.
'Wow Tess, een 11 voor wiskunde! Super goed!'
'Tess, hoe doe je dat?! Een 10 voor Frans!'
'Zo, jeetje, Tess! Jij bent met deze prachtige cijfers de familieheld!'
Ja. Ik zag het al helemaal voor me!
Toen vielen de 5 onvoldoendes toch wel een beetje tegen.
Er waren natuurlijk ook een paar goede cijfers (hallo, ik ben dan wel een VMBO'er maar ik heb toevallig wel het IQ van een student van de universiteit in China waar iedereen standaard beter is in alles). Maar over het algemeen was ik dus niet wat je zegt super tevreden over mijn rapport.
Met een slecht rapport is school dus stom.
Omgekeerd werkt het hetzelfde. Haalde ik een keer een 10 voor Frans of een 9 voor geschiedenis, dan kwam ik weer helemaal in die leer-vibe en dan was ik dag en nacht bezig met huiswerk want 10en dat is geweldig! Maar dan haalde ik een keer een onvoldoende voor iets en dan zonk de moed me weer in schoenen.
Zodoende.
Het viel me laatst trouwens op hoe vaak mensen iets wat ze zelf hebben meegemaakt in jij-vorm vertellen.
'Ja stel je voor hé, je komt die vervelende collega tegen in de lift. Ja kijk. Je staat dus in de lift en dan komt die stinkende, lelijke collega aan. Die je altijd probeert te versieren. En je staat daar maar en je denkt 'ik wil hier weg'. Ja, je kent het wel. (En dan lacht de verteller zo'n haha-lachje en ze (want voornamelijk vrouwen doen dit) neemt ongemakkelijk nog een slokje van haar allang lege wijnglas). En die stinkende collega komt dan zo heel dicht tegen je aanstaan. Je denkt 'laat hem weggaan' en dan denk je dus aan al die dingen die je hem aan zou willen doen (haha-lachje, slokje wijn van het lege wijnglas, ongemakkelijk gladstrijken van onzichtbare kreukels in jurkje, draaien aan ring, hand door het haar, zogenaamde haar wegplukken, blik op de iPhone)'.
Misschien komt het je helemaal niet bekend voor.
Misschien ben jezelf zo iemand die altijd alles zo vertelt.
Ik doe het ook weleens hoor, waarschijnlijk zelfs vaker dan ik er erg in heb. Maar bij anderen kan ik me er echt aan ergeren.
Alsof je een soort van wilt camoufleren dat je zelf moordneigingen hebt op je stinkende collega? Wil je niet laten merken dat je alleen maar aan jezelf denkt. Dat je ontzettend egoïstisch bent. En dat je zelf o-zo perfect bent en die lelijke collega niet?!
Volgens mij is het een soort van consealer voor je egoïstische kutkarakter.
Ik snap het echt niet.
Maar ja, dat zal wel weer een van die belachelijke gedachten van mij zijn. Zoiets waar alleen ik op let. Wat alleen ik denk.
Toch wilde ik het wel even kwijt.
Voor de rest was mijn verjaardag wel heel leuk en fijn. Allemaal lieve cadeautjes gekregen en heel veel gezelligheid.
Het fijnste van alles wat overigens denk ik wel mijn eerste legale biertje.
Rond 10 uur ging ik met Zusterlief naar de Grote Markt waar Cecile ook was. We wachtte nog op een paar andere vrienden en ondertussen haalde Jet even mijn laatste illegale biertje.
Om 12 uur was iedereen er en is er voor me gezongen en mocht ik mijn allereerste legale biertje kopen!
Het was wel een beetje een anti-climax dat de barman mijn ID niet vroeg, ik had daar graag willen springen en dansen met dat kaartje in mijn hand en zingen dat ik 16 was geworden.
Misschien ook maar beter dat hij mijn ID niet vroeg...
Toen kreeg ik cadeautjes van Jet en Cecile. Van Jet kreeg ik een ringetje en van Cecile twee shortjes en een shirt.
Uiteindelijk kwamen Bob en Char nog aan met een bloem die ze hadden gestolen uit de Zèta, dat was verreweg mijn mooiste cadeau!
En en en...
De volgende dag was het dan eindelijk zo ver!
Na 7 keer te hebben gepast in de winkel kon ik me dan eindelijk de trotse eigenaar noemen van een paar Doctor Martens!
Ik denk niet dat je ooit iemand zo blij hebt gezien met schoenen.
Oja. Ik wil ook nog even een iets minder fijne mededeling doen.
Het kwam voor mij ook echt als een schok. Ik had me er nooit goed op voor kunnen bereiden maar op deze manier was de klap des te groter en harder.
Na Fast and the Furious acteur dingetje Walker en Nelson Mandela kwam de dood ook erg dicht bij mij in de buurt.
Het was ochtend. Of middag. Misschien avond. Ik weet het niet eens meer. In ieder geval.
Mijn geliefde ZTE-Skate, mijn schatje, de liefde van mijn leven, de prins in het witte doosje, de mooiste zwarte die ik ken, de redder van mijn socialiteit, de gene die al mijn pijn en verdriet met me heeft gedeeld, die me zo aan het lachen kon maken en tegelijkertijd ook zulke goede gesprekken met me kon hebben, de liefste, fijnste, mooiste, beste Japanse telefoon is...
Is...
Hij is... Dood. Niet echt dood. Maar het lijkt er op. De situatie is erg instabiel. Je zou het kunnen vergelijken met de situatie van prins Friso. Het gaat echt niet al te best.
En misschien denk ik te negatief, maar ik ben maar alvast begonnen aan het overlijdensbericht. Ook de laatste vragen over de erfenis moeten nog beantwoord worden.
Ik sta er erg alleen voor en ik hoop dat het allemaal goed komt.
Gelukkig staat er al een nieuwe prins in het witte doosje voor me klaar op mijn kamer.
Liefs Tess
'Wow Tess, een 11 voor wiskunde! Super goed!'
'Tess, hoe doe je dat?! Een 10 voor Frans!'
'Zo, jeetje, Tess! Jij bent met deze prachtige cijfers de familieheld!'
Ja. Ik zag het al helemaal voor me!
Toen vielen de 5 onvoldoendes toch wel een beetje tegen.
Er waren natuurlijk ook een paar goede cijfers (hallo, ik ben dan wel een VMBO'er maar ik heb toevallig wel het IQ van een student van de universiteit in China waar iedereen standaard beter is in alles). Maar over het algemeen was ik dus niet wat je zegt super tevreden over mijn rapport.
Met een slecht rapport is school dus stom.
Omgekeerd werkt het hetzelfde. Haalde ik een keer een 10 voor Frans of een 9 voor geschiedenis, dan kwam ik weer helemaal in die leer-vibe en dan was ik dag en nacht bezig met huiswerk want 10en dat is geweldig! Maar dan haalde ik een keer een onvoldoende voor iets en dan zonk de moed me weer in schoenen.
Zodoende.
Het viel me laatst trouwens op hoe vaak mensen iets wat ze zelf hebben meegemaakt in jij-vorm vertellen.
'Ja stel je voor hé, je komt die vervelende collega tegen in de lift. Ja kijk. Je staat dus in de lift en dan komt die stinkende, lelijke collega aan. Die je altijd probeert te versieren. En je staat daar maar en je denkt 'ik wil hier weg'. Ja, je kent het wel. (En dan lacht de verteller zo'n haha-lachje en ze (want voornamelijk vrouwen doen dit) neemt ongemakkelijk nog een slokje van haar allang lege wijnglas). En die stinkende collega komt dan zo heel dicht tegen je aanstaan. Je denkt 'laat hem weggaan' en dan denk je dus aan al die dingen die je hem aan zou willen doen (haha-lachje, slokje wijn van het lege wijnglas, ongemakkelijk gladstrijken van onzichtbare kreukels in jurkje, draaien aan ring, hand door het haar, zogenaamde haar wegplukken, blik op de iPhone)'.
Misschien komt het je helemaal niet bekend voor.
Misschien ben jezelf zo iemand die altijd alles zo vertelt.
Ik doe het ook weleens hoor, waarschijnlijk zelfs vaker dan ik er erg in heb. Maar bij anderen kan ik me er echt aan ergeren.
Alsof je een soort van wilt camoufleren dat je zelf moordneigingen hebt op je stinkende collega? Wil je niet laten merken dat je alleen maar aan jezelf denkt. Dat je ontzettend egoïstisch bent. En dat je zelf o-zo perfect bent en die lelijke collega niet?!
Volgens mij is het een soort van consealer voor je egoïstische kutkarakter.
Ik snap het echt niet.
Maar ja, dat zal wel weer een van die belachelijke gedachten van mij zijn. Zoiets waar alleen ik op let. Wat alleen ik denk.
Toch wilde ik het wel even kwijt.
Voor de rest was mijn verjaardag wel heel leuk en fijn. Allemaal lieve cadeautjes gekregen en heel veel gezelligheid.
Het fijnste van alles wat overigens denk ik wel mijn eerste legale biertje.
Rond 10 uur ging ik met Zusterlief naar de Grote Markt waar Cecile ook was. We wachtte nog op een paar andere vrienden en ondertussen haalde Jet even mijn laatste illegale biertje.
Om 12 uur was iedereen er en is er voor me gezongen en mocht ik mijn allereerste legale biertje kopen!
Het was wel een beetje een anti-climax dat de barman mijn ID niet vroeg, ik had daar graag willen springen en dansen met dat kaartje in mijn hand en zingen dat ik 16 was geworden.
Misschien ook maar beter dat hij mijn ID niet vroeg...
Toen kreeg ik cadeautjes van Jet en Cecile. Van Jet kreeg ik een ringetje en van Cecile twee shortjes en een shirt.
Uiteindelijk kwamen Bob en Char nog aan met een bloem die ze hadden gestolen uit de Zèta, dat was verreweg mijn mooiste cadeau!
En en en...
De volgende dag was het dan eindelijk zo ver!
Na 7 keer te hebben gepast in de winkel kon ik me dan eindelijk de trotse eigenaar noemen van een paar Doctor Martens!
Ik denk niet dat je ooit iemand zo blij hebt gezien met schoenen.
Oja. Ik wil ook nog even een iets minder fijne mededeling doen.
Het kwam voor mij ook echt als een schok. Ik had me er nooit goed op voor kunnen bereiden maar op deze manier was de klap des te groter en harder.
Na Fast and the Furious acteur dingetje Walker en Nelson Mandela kwam de dood ook erg dicht bij mij in de buurt.
Het was ochtend. Of middag. Misschien avond. Ik weet het niet eens meer. In ieder geval.
Mijn geliefde ZTE-Skate, mijn schatje, de liefde van mijn leven, de prins in het witte doosje, de mooiste zwarte die ik ken, de redder van mijn socialiteit, de gene die al mijn pijn en verdriet met me heeft gedeeld, die me zo aan het lachen kon maken en tegelijkertijd ook zulke goede gesprekken met me kon hebben, de liefste, fijnste, mooiste, beste Japanse telefoon is...
Is...
Hij is... Dood. Niet echt dood. Maar het lijkt er op. De situatie is erg instabiel. Je zou het kunnen vergelijken met de situatie van prins Friso. Het gaat echt niet al te best.
En misschien denk ik te negatief, maar ik ben maar alvast begonnen aan het overlijdensbericht. Ook de laatste vragen over de erfenis moeten nog beantwoord worden.
Ik sta er erg alleen voor en ik hoop dat het allemaal goed komt.
Gelukkig staat er al een nieuwe prins in het witte doosje voor me klaar op mijn kamer.
Liefs Tess
zondag 8 december 2013
081213
Zo. Een week geleden schreef ik voor het laatst iets langs. Het spijt me echt verschrikkelijk maar dit was een week vol hectiek en moeilijk moeilijk druk druk druk.
Desondanks heb ik wel heel erg van mijn week genoten, waarschijnlijk werkte het mee dat het en pakjesavond was en mijn verjaardag.
Pff, jeetje. Er is zoveel afleiding van lieve mensen van Buitenkunst die tegen me praten dat ik echt niet aan deze post toe kom.
En ik ga weer beloven dat ik een lange post ga maken zo snel mogelijk.
Nu moet ik trouwens ook een Engels vaardighedendossier maken over Zweden. Echt leuk.
Joepie...
Liefs Tess
Desondanks heb ik wel heel erg van mijn week genoten, waarschijnlijk werkte het mee dat het en pakjesavond was en mijn verjaardag.
Pff, jeetje. Er is zoveel afleiding van lieve mensen van Buitenkunst die tegen me praten dat ik echt niet aan deze post toe kom.
En ik ga weer beloven dat ik een lange post ga maken zo snel mogelijk.
Nu moet ik trouwens ook een Engels vaardighedendossier maken over Zweden. Echt leuk.
Joepie...
Liefs Tess
vrijdag 6 december 2013
maandag 2 december 2013
Boekverslagen
Als ik ergens een bloedhekel aan heb dan zijn het wel boekverslagen.
Op zich begrijp ik best dat een leraar wil zien of je een boek hebt gelezen en begrepen. Maar leraren maken boeken lezen een regelrechte ramp.
Laten we 'Erik of het klein insectenboek' als voorbeeld nemen. Als ik ziek was en op de bank lag, dan keek ik altijd naar dat boek. Het was het voorste boek op de plank en de letters waren net te klein om vanaf de bank te kunnen lezen dus dan sleurde ik me van de bank en met mijn bonkende koortshoofd liep ik dan naar de boekenkast. Dan las ik de titel en dacht 'goh leuk'. Het was een groen boek met een blond jongetje op de voorkant, de titel stond daar dan dus onder in die net te kleine letters.
Met een beetje geluk was ik op die zieke dagen dan ook nog ontzettend misselijk en op de terugreis van de boekenkast naar de bank (die ik alleen had gemaakt omdat ik zo graag wilde weten wat er op dat o God zo interessante boek stond) kotste ik dan in de zilvere prullenbak naast het oranje kastje.
Dat is het tweede waar ik een bloedhekel aan heb. Kotsen.
Maar dan was ik dus weer terug bij de bank, met een lege maag en een bonkend hoofd en koortsige hallucinaties over Erik en insecten.
Op een dag was ik weer ziek. Ik keek weer naar dat boek wat me op een gegeven moment al wel een beetje was beginnen te vervelen, maar het leek nog steeds wel leuk en het stond daar zo ontzettend aantrekkelijk. En ik had koorts dus Erik begon tegen me te roepen 'Tessje, je ligt daar wel lekker doodziek op je bank, maar je wilt heel graag opstaan en kotsen in de zilvere prullenbak naast het oranje kastje en mij van deze stoffige plank pakken. Dan sla je me open en je begint te lezen en ik zal je met mijn insecten helemaal beter maken. Ja kom maar! Pak me maar. Je houdt van mij, je wilt in mij lezen, ik weet het wel. Ja! Sta maar op, kots maar in de zilvere prullenbak naast het oranje kastje. Ja laat je hoofd maar flink bonken, straks is het beter, dan lees je in mij. Ik beloof het je! Tess, kom dan van je bank!', en Erik was daar zo verleidelijk aan het roepen dat ik opstond, mijn hoofd flink liet bonken (want dat Erik ook naar me geroepen toch?), kotste in de zilvere prullenbak naast het oranje kastje en pakte het boek van de plank die net iets te hoog voor me was waardoor ik op een soort kist moest klimmen wat me echt niet beter liet voelen of zo.
Maaar...
Ik had dat leuke groene boek met de blonde jongen wel eindelijk in mijn handen en God wat was ik blij!
Lekker lezen, ik had buiten kaneelbeschuitjes eten toch niks te doen.
Dus ik sloeg het boek open en bij de eerste 3 woorden haakte ik af. Ik voelde me waarschijnlijk zo bar slecht dat ik het lezen toch maar oversloeg en verder ging met kaneelbeschuitjes eten. Het kan ook dat het boek te zwaar was. Of de kaft te groen. Of de jongen te blond. Of de letters te klein. Of de bladzijdes te bros.
Ik weet niet wat het was maar ik legde het boek snel weg (snel als in, ik deed mijn best maar ik was nog steeds ziek dus het ging met verschrikkelijk veel moeite).
Toen we voor school dus Erik of het klein insectenboek moesten lezen werd ik spontaan ziek. Ik voelde die bonkende hoofdpijn weer opkomen en er vlogen allerlei zilvere prullenbakken door mijn hoofd.
Mevrouw Pennings maakte ook niet dat ik het boek leuker vond. Ze las zo ontzettend monotoon voor, al haar zinnen eindigden in het niks en waar een komma stond las ze een punt. Ik snapte ook niet zo goed dat ze het ging voorlezen. Ja misschien ligt het aan mij hoor, maar ik denk niet dat het heel raar is als ik van 4HAVO leerlingen verwacht dat ze zelf wel een boekje van 143 bladzijdes kunnen lezen.
Misschien ben ik ook wel geen volwaardig HAVO leerling want alle woorden die ik zelf moest lezen uit Erik kwamen als koude stroop in mijn hoofd. Iedere zin moest ik minstens 3 keer lezen om te zien wat er eigenlijk stond.
Daarnaast bleef niets van Godfrieds woorden in mijn hoofd hangen.
Ik kwam dan ook niet verder dan pagina 9...
Toen kwam het rampzalige moment dat ik een verslag moest gaan schrijven. Ik snap dat dus niet.
Wat wil een leraar van je weten?
Dat je een samenvatting kan maken?
Dat je het boek hebt gelezen?
Dat je hebt begrepen waar het boek over gaat?
Dat je een eigen mening hebt?
Dat je weet hoe de hoofdpersoon eruit ziet?
Dat je weet welke druk je hebt gelezen?
Dat je ineens alles weet van Godfried Bomans? (over wie je helemaal niks wilt weten).
Ik snap het echt niet. Kijk, dat ze vraagt vertel eens waar het boek over gaat, prima. Leuk om te doen, als het mondeling is. Maar typen is zo'n klerewerk.
En hallo, alle leraren weten inmiddels wel dat scholieren.com je beste vriend is. Even kopiëren plakken en je hebt een prachtig boekverslag van Emma uit 1999. O, en Emma zat in de 6de en deed VWO.
Dus.
Boekverslagen zijn stom.
Je hebt er niks aan.
Emma die in 1999 in 6VWO heeft je geweldig geholpen.
Andra is leuk.
Liefs Tess
Op zich begrijp ik best dat een leraar wil zien of je een boek hebt gelezen en begrepen. Maar leraren maken boeken lezen een regelrechte ramp.
Laten we 'Erik of het klein insectenboek' als voorbeeld nemen. Als ik ziek was en op de bank lag, dan keek ik altijd naar dat boek. Het was het voorste boek op de plank en de letters waren net te klein om vanaf de bank te kunnen lezen dus dan sleurde ik me van de bank en met mijn bonkende koortshoofd liep ik dan naar de boekenkast. Dan las ik de titel en dacht 'goh leuk'. Het was een groen boek met een blond jongetje op de voorkant, de titel stond daar dan dus onder in die net te kleine letters.
Met een beetje geluk was ik op die zieke dagen dan ook nog ontzettend misselijk en op de terugreis van de boekenkast naar de bank (die ik alleen had gemaakt omdat ik zo graag wilde weten wat er op dat o God zo interessante boek stond) kotste ik dan in de zilvere prullenbak naast het oranje kastje.
Dat is het tweede waar ik een bloedhekel aan heb. Kotsen.
Maar dan was ik dus weer terug bij de bank, met een lege maag en een bonkend hoofd en koortsige hallucinaties over Erik en insecten.
Op een dag was ik weer ziek. Ik keek weer naar dat boek wat me op een gegeven moment al wel een beetje was beginnen te vervelen, maar het leek nog steeds wel leuk en het stond daar zo ontzettend aantrekkelijk. En ik had koorts dus Erik begon tegen me te roepen 'Tessje, je ligt daar wel lekker doodziek op je bank, maar je wilt heel graag opstaan en kotsen in de zilvere prullenbak naast het oranje kastje en mij van deze stoffige plank pakken. Dan sla je me open en je begint te lezen en ik zal je met mijn insecten helemaal beter maken. Ja kom maar! Pak me maar. Je houdt van mij, je wilt in mij lezen, ik weet het wel. Ja! Sta maar op, kots maar in de zilvere prullenbak naast het oranje kastje. Ja laat je hoofd maar flink bonken, straks is het beter, dan lees je in mij. Ik beloof het je! Tess, kom dan van je bank!', en Erik was daar zo verleidelijk aan het roepen dat ik opstond, mijn hoofd flink liet bonken (want dat Erik ook naar me geroepen toch?), kotste in de zilvere prullenbak naast het oranje kastje en pakte het boek van de plank die net iets te hoog voor me was waardoor ik op een soort kist moest klimmen wat me echt niet beter liet voelen of zo.
Maaar...
Ik had dat leuke groene boek met de blonde jongen wel eindelijk in mijn handen en God wat was ik blij!
Lekker lezen, ik had buiten kaneelbeschuitjes eten toch niks te doen.
Dus ik sloeg het boek open en bij de eerste 3 woorden haakte ik af. Ik voelde me waarschijnlijk zo bar slecht dat ik het lezen toch maar oversloeg en verder ging met kaneelbeschuitjes eten. Het kan ook dat het boek te zwaar was. Of de kaft te groen. Of de jongen te blond. Of de letters te klein. Of de bladzijdes te bros.
Ik weet niet wat het was maar ik legde het boek snel weg (snel als in, ik deed mijn best maar ik was nog steeds ziek dus het ging met verschrikkelijk veel moeite).
Toen we voor school dus Erik of het klein insectenboek moesten lezen werd ik spontaan ziek. Ik voelde die bonkende hoofdpijn weer opkomen en er vlogen allerlei zilvere prullenbakken door mijn hoofd.
Mevrouw Pennings maakte ook niet dat ik het boek leuker vond. Ze las zo ontzettend monotoon voor, al haar zinnen eindigden in het niks en waar een komma stond las ze een punt. Ik snapte ook niet zo goed dat ze het ging voorlezen. Ja misschien ligt het aan mij hoor, maar ik denk niet dat het heel raar is als ik van 4HAVO leerlingen verwacht dat ze zelf wel een boekje van 143 bladzijdes kunnen lezen.
Misschien ben ik ook wel geen volwaardig HAVO leerling want alle woorden die ik zelf moest lezen uit Erik kwamen als koude stroop in mijn hoofd. Iedere zin moest ik minstens 3 keer lezen om te zien wat er eigenlijk stond.
Daarnaast bleef niets van Godfrieds woorden in mijn hoofd hangen.
Ik kwam dan ook niet verder dan pagina 9...
Toen kwam het rampzalige moment dat ik een verslag moest gaan schrijven. Ik snap dat dus niet.
Wat wil een leraar van je weten?
Dat je een samenvatting kan maken?
Dat je het boek hebt gelezen?
Dat je hebt begrepen waar het boek over gaat?
Dat je een eigen mening hebt?
Dat je weet hoe de hoofdpersoon eruit ziet?
Dat je weet welke druk je hebt gelezen?
Dat je ineens alles weet van Godfried Bomans? (over wie je helemaal niks wilt weten).
Ik snap het echt niet. Kijk, dat ze vraagt vertel eens waar het boek over gaat, prima. Leuk om te doen, als het mondeling is. Maar typen is zo'n klerewerk.
En hallo, alle leraren weten inmiddels wel dat scholieren.com je beste vriend is. Even kopiëren plakken en je hebt een prachtig boekverslag van Emma uit 1999. O, en Emma zat in de 6de en deed VWO.
Dus.
Boekverslagen zijn stom.
Je hebt er niks aan.
Emma die in 1999 in 6VWO heeft je geweldig geholpen.
Andra is leuk.
Liefs Tess
zondag 1 december 2013
Fietsen in de nacht
Mag ik even mijn liefde voor fietsen in de avond of nacht met jullie delen?
Fietsen in de avond of nacht is heel erg fijn en een van de prettigste dingen die er bestaat.
Zo.
Gister kwam mijn zus aan met een tas vol jurkjes en vandaag ging ik naar de kilo sale van Cute but Wrong. Kilo sale houdt in dat je een kilo kleren uitzoekt en daar vervolgens een bepaald bedrag voor betaald, in dit geval 15 euro wat dus niet zo heel veel is voor een kilo kleding. Uiteindelijk ben ik overigens niet naar huis gegaan met een hele kilo kleren. Ik koos voor een kettinkje en een tuniekje waarvan ik niet zeker weet of ik het leuk vind.
Eigenlijk weet ik wel dat ik het leuk vind, maar de combinaties in mijn hoofd met andere kledingstukken ontbreken nog. Daarbij heeft het tuniekje best wel wat weg van een blouse voor bij Pirates of the Carribean. Dat is natuurlijk niet heel erg, de grote vraag is alleen of ik het lef heb om er mee over straat te gaan (daar weet ik het antwoord eigenlijk ook al op; ja).
Daarna ging ik met mijn broer Mies weer terug naar de stad. We moesten Sinterklaas cadeautjes kopen en slaagden uiteindelijk eigenlijk helemaal niet. Wel zijn we naar de Pull and Bear geweest omdat Mies een broek nodig had.
Ik heb daar trouwens voor de eerste keer een halve liter blik gead (geat, geadd, gead, heel snel leeggedronken). Niet om stoer te doen, in tegendeel zelfs, maar ik had net mijn blik geopend toen we de winkel binnengingen en daar mocht je blijkbaar niet drinken (wat ik heel goed snap want er zijn genoeg mongolen die niet normaal kunnen drinken en alles over de kleding gooien), en dus was het leegatten van mijn Monster pure noodzaak.
Het was helemaal geen goed idee. De Monster was veel te koud en dus liep ik de rest van de dag met hoofdpijn en pijn in mijn voortanden. Jammer dan. Mies vond me gelukkig wel heel cool en had niet van me verwacht dat ik halve liters kon atten.
Ik wist dat natuurlijk allang van mezelf. Hallo, zo stoer ben ik. Duh.
Voor de rest ben ik de hele dag bezig geweest met het vinden van een goede lay-out voor mijn Tumblr. Ik ben er wel redelijk uitgekomen maar ik weet niet of dit helemaal is wat ik wil. Maar voor nu is het helemaal prima en kan ik heel goed leven met het simplistische design (wauw, design, alsof ik het helemaal zelf heb bedacht en een soort binnenhuisarchitect ben).
Voor de geïnteresseerden dit is m'n Tumblr. Neem gerust een kijkje. Of volg me. Vind ik helemaal niet erg.
En het is eindelijk mijn eigen Tumblr! Eerst deelde ik hem met Noa maar daar was ik op een gegeven moment helemaal klaar mee.
Aan de ene kant vond ik het namelijk wel leuk om ook te zien wat zij postte, maar aan de andere kant vond ik sommige dingen die ze reblogde echt verschrikkelijk en dus kwam ik er uiteindelijk op uit dat ik het mijn Tumblr ging maken en dat zij haar eigen Tumblr mag maken. Dan volg ik haar wel ofzo.
En ik heb denk ik eindelijk een besluit genomen over de schoenen die ik ga kopen. Klinkt wellicht een beetje suf, maar ik denk al ruim twee maanden aan welke schoenen ik zal halen.
Eerst was ik er eigenlijk zeker van dat ik weer AirMax wilde. Mijn oude AirMax zijn een beetje aan het eind van hun leven maar ze lopen wel verschrikkelijk fijn en ik kan er geen afscheid van nemen. Dus dacht ik 'AirMax, die ga ik weer kopen'.
Toen stuitte ik op Clarks. Ik wilde ze eerst niet omdat iedereen ze had; niet dat ik een super coole hipster ben en alleen maar mijn eigen pad volg en kleding draag die niemand heeft of iets, maar ik zou het ook stom vinden om in een trui te lopen die iedereen heeft dus Clarks zouden het niet worden.
Tot ik laatst een keer Clarks paste in de FrontRunner, toen wist ik het weer helemaal niet zeker. Want het zijn toch eigenlijk wel hele leuke schoenen en de Clarks hype is alweer een beetje overgewaaid. Misschien dan toch Clarks?
Op een gegeven moment werd mijn schoenentweedstrijd een schoenendriesstrijd want Doctor Martens kwamen de strijd vergezellen. Ik paste ze in de Funky House in de stad en ze bevielen me eigenlijk heel erg. Ik dacht eerst altijd dat Doctor Martens van die schoenen waren voor gothics enzo (niet om mensen over een kam te scheren maar niemand kan er omheen dat er wel een beetje een kern van waarheid in mijn opmerking zit). Maar toen ontdekte ik dat ze in mijn moeders tijd ook allemaal Docs droegen en dat vond ik wel weer een leuk idee. Beetje terug in de tijd, moet kunnen toch?
Wat uiteindelijk wel een soort van de knoop doorhakte was het feit dat Doctor Martens 15 jaar meegaan en dat je met Clarks met een beetje geluk 2 jaar doet. Alsnog vragen ze voor Clarks evenveel als voor Docs. AirMax zijn sowieso van mijn lijstje geschrapt, ik stap nog wel even door op mijn afgetrapte schatjes.
Zoveel kleding dingen in deze blog. Sorry!
Liefs Tess
Fietsen in de avond of nacht is heel erg fijn en een van de prettigste dingen die er bestaat.
Zo.
Gister kwam mijn zus aan met een tas vol jurkjes en vandaag ging ik naar de kilo sale van Cute but Wrong. Kilo sale houdt in dat je een kilo kleren uitzoekt en daar vervolgens een bepaald bedrag voor betaald, in dit geval 15 euro wat dus niet zo heel veel is voor een kilo kleding. Uiteindelijk ben ik overigens niet naar huis gegaan met een hele kilo kleren. Ik koos voor een kettinkje en een tuniekje waarvan ik niet zeker weet of ik het leuk vind.
Eigenlijk weet ik wel dat ik het leuk vind, maar de combinaties in mijn hoofd met andere kledingstukken ontbreken nog. Daarbij heeft het tuniekje best wel wat weg van een blouse voor bij Pirates of the Carribean. Dat is natuurlijk niet heel erg, de grote vraag is alleen of ik het lef heb om er mee over straat te gaan (daar weet ik het antwoord eigenlijk ook al op; ja).
Daarna ging ik met mijn broer Mies weer terug naar de stad. We moesten Sinterklaas cadeautjes kopen en slaagden uiteindelijk eigenlijk helemaal niet. Wel zijn we naar de Pull and Bear geweest omdat Mies een broek nodig had.
Ik heb daar trouwens voor de eerste keer een halve liter blik gead (geat, geadd, gead, heel snel leeggedronken). Niet om stoer te doen, in tegendeel zelfs, maar ik had net mijn blik geopend toen we de winkel binnengingen en daar mocht je blijkbaar niet drinken (wat ik heel goed snap want er zijn genoeg mongolen die niet normaal kunnen drinken en alles over de kleding gooien), en dus was het leegatten van mijn Monster pure noodzaak.
Het was helemaal geen goed idee. De Monster was veel te koud en dus liep ik de rest van de dag met hoofdpijn en pijn in mijn voortanden. Jammer dan. Mies vond me gelukkig wel heel cool en had niet van me verwacht dat ik halve liters kon atten.
Ik wist dat natuurlijk allang van mezelf. Hallo, zo stoer ben ik. Duh.
Voor de rest ben ik de hele dag bezig geweest met het vinden van een goede lay-out voor mijn Tumblr. Ik ben er wel redelijk uitgekomen maar ik weet niet of dit helemaal is wat ik wil. Maar voor nu is het helemaal prima en kan ik heel goed leven met het simplistische design (wauw, design, alsof ik het helemaal zelf heb bedacht en een soort binnenhuisarchitect ben).
Voor de geïnteresseerden dit is m'n Tumblr. Neem gerust een kijkje. Of volg me. Vind ik helemaal niet erg.
En het is eindelijk mijn eigen Tumblr! Eerst deelde ik hem met Noa maar daar was ik op een gegeven moment helemaal klaar mee.
Aan de ene kant vond ik het namelijk wel leuk om ook te zien wat zij postte, maar aan de andere kant vond ik sommige dingen die ze reblogde echt verschrikkelijk en dus kwam ik er uiteindelijk op uit dat ik het mijn Tumblr ging maken en dat zij haar eigen Tumblr mag maken. Dan volg ik haar wel ofzo.
En ik heb denk ik eindelijk een besluit genomen over de schoenen die ik ga kopen. Klinkt wellicht een beetje suf, maar ik denk al ruim twee maanden aan welke schoenen ik zal halen.
Eerst was ik er eigenlijk zeker van dat ik weer AirMax wilde. Mijn oude AirMax zijn een beetje aan het eind van hun leven maar ze lopen wel verschrikkelijk fijn en ik kan er geen afscheid van nemen. Dus dacht ik 'AirMax, die ga ik weer kopen'.
Toen stuitte ik op Clarks. Ik wilde ze eerst niet omdat iedereen ze had; niet dat ik een super coole hipster ben en alleen maar mijn eigen pad volg en kleding draag die niemand heeft of iets, maar ik zou het ook stom vinden om in een trui te lopen die iedereen heeft dus Clarks zouden het niet worden.
Tot ik laatst een keer Clarks paste in de FrontRunner, toen wist ik het weer helemaal niet zeker. Want het zijn toch eigenlijk wel hele leuke schoenen en de Clarks hype is alweer een beetje overgewaaid. Misschien dan toch Clarks?
Op een gegeven moment werd mijn schoenentweedstrijd een schoenendriesstrijd want Doctor Martens kwamen de strijd vergezellen. Ik paste ze in de Funky House in de stad en ze bevielen me eigenlijk heel erg. Ik dacht eerst altijd dat Doctor Martens van die schoenen waren voor gothics enzo (niet om mensen over een kam te scheren maar niemand kan er omheen dat er wel een beetje een kern van waarheid in mijn opmerking zit). Maar toen ontdekte ik dat ze in mijn moeders tijd ook allemaal Docs droegen en dat vond ik wel weer een leuk idee. Beetje terug in de tijd, moet kunnen toch?
Wat uiteindelijk wel een soort van de knoop doorhakte was het feit dat Doctor Martens 15 jaar meegaan en dat je met Clarks met een beetje geluk 2 jaar doet. Alsnog vragen ze voor Clarks evenveel als voor Docs. AirMax zijn sowieso van mijn lijstje geschrapt, ik stap nog wel even door op mijn afgetrapte schatjes.
Zoveel kleding dingen in deze blog. Sorry!
Liefs Tess
Abonneren op:
Posts (Atom)