Honderdmiljoenmiljard vragen

• Ik kwam dit tegen op Tumblr en eigenlijk is het idee dat je iemand een letter stuurt en dat hij/zij de bijhorende vraag dan beantwoord. Ik geef mezelf alle letters.
• 
  
• A. WHY MY LAST RELATIONSHIP ENDED.
• Omdat Justin vond dat we te veel ruzie hadden en ik had wat problemen met school, hij voelde zich heel verantwoordelijk over mij dus vond hij het lastig dat hij me niet kon helpen. Ik denk dat hij graag seks wilde en dat ik dat niet op dag 1 met hem deed was misschien een beetje een teleurstelling voor hem. Ach ja, mannelijke driften, wat doe je ertegen?
• B. FAVORITE BAND.
• Weet ik niet. Er zijn een aantal bandjes waar ik heel veel van houd en die ik echt veel luister. Een van de eerste bands waarnaar ik begon te luisteren en die ik nog steeds leuk vind is The Kooks. Andere bands die ik leuk vind zijn Taymir, Soulsister Dance Revolution, Friends of the Family en Arctic Monkeys. Misschien vergeet ik nu bands die ik ook veel luister, maar dit zijn er in ieder geval een paar die hoog bovenaan mijn lijstje staan.
• C. WHO I LIKE AND WHY I LIKE THEM.
• Daniel. Ik weet niet waarom, misschien vanwege zijn streepjesshirt. Noa, mijn schatje, mijn toppertje, mijn allesie. Met haar kan ik alles delen en ze is zo heerlijk gek en gestoord en samen doen we zulke domme dingen. Echt fijn.
• D. HARDEST THING I’VE EVER BEEN THROUGH.
• Kotsfobie. 
• E. MY BEST FRIEND.
• Noa en Daniel.
• F. MY FAVOURITE MOVIE.
• Vienna superslet 1.
• G. SEXUAL ORIENTATION.
• Mannen, vrouwen het maakt me allemaal niet uit. Lekker makkelijk, zoveel keus!
• H. DO I SMOKE/DRINK?
• Ja en ja. Ik koop echter niet mijn eigen pakjes en ik rook dus ook niet vast.
• I. HAVE ANY TATTOOS OR PIERCINGS?
• Ik heb een helix (gaatje boven in mijn oor) en ik wil heel graag nog een piercing maar ik weet niet waar. Ik heb geen tatoeages maar dat wil ik wel! Ik moet alleen van mijn ouders minstens een jaar lang dezelfde tatoeage willen en dan mag ik hem laten zetten. Als ik ooit geld heb.
• J. WHAT I WANT TO BE WHEN I GET OLDER.
• Iets in een opvang voor kinderen die niet thuis kunnen wonen. Ik weet niet precies waarom, maar dat lijkt me heel interessant en leuk. Werken in een inrichting voor gehandicapten lijkt me ook wel wat.
• K. RELATIONSHIP WITH MY PARENTS.
• Best wel goed. We hebben wel eens ruzie maar dat is normaal. Voor de rest laten ze me redelijk vrij in mijn doen en late, mijn moeder is wel strenger wat betreft de tijd waarop ik thuis moet zijn. Volgens mij weten ze wel dat ik rook en drink maar dat hebben ze nog nooit echt aangekaart. Mijn moeder wil volgens mij niet eens weten wat ik allemaal doe, haha.
• L. ONE OF MY INSECURITIES.
• Mijn neus en onzuivere huid zijn echt mijn probleem dingen. Ik weet niet of ik mijn neus ooit helemaal zal accepteren en mijn huid... Tsja, mijn puberale hormonen mogen wat mij betreft wel weer weggaan.
• M. VIRGIN OR NOT?
• Ja! Ik ben zo maagdelijk als Maria.
• N. FAVOURITE PLACE TO SHOP AT?
• Weet ik oprecht niet. 
• O. MY EYE COLOUR.
• Blauw, ik heb echt prachtige ogen want ze zijn lichtblauw met een donkerblauw randje.
• P. WHY I HATE SCHOOL.
• Omdat je niet op tafels mag zitten.
• Q. RELATIONSHIP STATUS AS OF RIGHT NOW.
• ... Ik wil hier liever niet over praten.
• R. FAVOURITE SONG AT THE MOMENT.
• Waarom zijn dit zulke moeilijke vragen?! Ik weet het niet! Echt niet! Ik luister zoveel muziek, ik heb niet echt een favoriet nummer. Maar iets wat ik wel veel luister is 'a walk' van Tycho. 
• S. A RANDOM FACT ABOUT MYSELF.
• Ik ben sentimenteel als de pest. Herinneringen ophalen vind ik een van de fijnste dingen die er bestaat.
• T. AGE I GET MISTAKEN FOR.
• Weet ik ook niet!
• U. WHERE I WANT TO BE RIGHT NOW.
• Naakt in jouw kamer. Buitenkunst. Daniel. Zweden. 
• V. LAST TIME I CRIED.
• Gister. Onee vandaag, omdat WhatsApp al mijn gesprekken had verwijdert. AL MIJN GESPREKKEN. ALLEMAAL. Hallo, dat is hartstikke erg hoor!
• W. CONCERTS I’VE BEEN TO.
• O God, wordt er van mij verwacht dat ik dat allemaal onthoud? Ik ben vooral naar heel veel festivals geweest dus ik weet niet precies welke concerten allemaal. Maar nog nooit echt naar grote concerten in een stadion of zo. 
• X. WHAT WOULD YOU DO IF (…)?
• Huh, ik snap de hele vraag niet! Help!
• Y. DO YOU WANT TO GO TO COLLEGE.
• Ja hoor, lijkt me hartstikke leuk.
• Z. HOW ARE YOU?
• O man, ik voel me fantastisch! Vandaag was echt een heel erg fijne dag namelijk met veel lieve mensen en fijne dingen. 
• Æ. CAT OR DOG?
• Katten. Katten kun je namelijk knuffelen en ze kunnen lief op je schoot liggen en ze stinken niet. 
• Ø. FAVOURITE CANDY?
• Lolly's. O, en suikerspinnen! 
• Å. LAST PERSON YOU KISSED?
• Justin. Denk ik. Ja Justin. Wie daar verandering in wil brengen, meld je aan!

Wow, dat waren best een hoop vragen. Het was vast heel interessant om te lezen en jullie kennen me nu sowieso ook 100 keer beter dan hiervoor. Gelukkig maar!

Liefs Tess

Halloween is stom

Halloween is verreweg het stomste feest wat er bestaat. Misschien was het ooit leuk, dat weet ik wel zeker eigenlijk. Toen ik klein was was Halloween nog best leuk. Dan waren alle kinderen schattig verkleed en waren we met een laken over ons hoofd genoeg spook.
Waar het tegenwoordig al fout gaat, is de kostuums. Alle kinderen komen in hun synthetische pakje aan je deur. Ze zien er niet uit.
Dan gaat het nog ergens fout. Ik had vroeger een boterhamzakje bij me waar ik mijn snoepjes in stopte. Aan het eind van de avond was het zakje dan vol en natuurlijk was ik dolgelukkig. Een heel boterhamzakje vol snoep! Blijkbaar is het nu normaal om met een Albert Heijn tas de deuren langs te gaan. Een hele tas vol snoep? Voor een kind dat zelf in die tas past?! Sorry hoor, maar in mijn hoofd klopt dat niet. 
Dat ligt wellicht aan mijn Vrije Schoolse opvoeding, maar ik ben er zeker van dat een tas vol snoep best een beetje belachelijk is, Vrije School of niet.

Gister had ik het perfecte voorbeeld van deze kinderen;
Er werd aangebeld tijdens het eten. Ik besloot open te doen maar toen ik door het raam keek zag ik iets wits en in eerste instantie dacht ik dat het een hond was. Ik wilde eigenlijk de deur dicht laten, dat vond ik echter toch een beetje grof van mezelf, want wat als het een geleidehond was en ik de deur dicht liet voor het gehandicapte fonds ofzo?! Dus ik deed open en 3 jongensstemmen gilde 'TRICK OR TREAT!'. Ik schrok. Niet van de kostuums overigens. Het ene jongetje was als zo'n wit figuur met een puntmuts maar zijn pakje zat ietwat strak om zijn dikke lijf. Het andere kind had een groen masker op zijn gezicht, ik kon niet anders dan lachen. Het was een verschrikkelijk lelijk masker. Het derde jochie hield zich een beetje op de achtergrond. 
Omdat ik zo schrok was ik plotsklaps ook erg chagrijnig en terwijl ik naar ze schreeuwde dat ik godverdomme geen snoep had, kwam mijn zus als een reddende engel achter me tevoorschijn. In haar hand had ze een zak pepernoten. Meteen griste de kinderen hun plastic tassen achter hun rug vandaan en kwamen opdringerig steeds dichter bij ons in de buurt. Mijn zus gaf de kinderen allemaal een handje pepernoten maar voor deze dikke 10-jarige was dit blijkbaar niet genoeg en ze bleven maar met hun tassen schudden. Toen de zak pepernoten uiteindelijk toch leeg was gegaan in de tassen, renden de kinderen weg. Een bedankje kon er niet af.

Die domme kinderen waren een dag te vroeg en zo verschrikkelijk opdringerig dat ik besloten heb me vandaag op te sluiten op mijn kamer en de deken over mijn hoofd te trekken. Ik wil de bel niet horen gaan en van mij krijgt er niemand snoep.
Ik haat Halloween.
Rotfeest.

Liefs Tess

Kijk even naar dit prachtige plaatje. Het is in mijn ogen een klein stukje paradijs en ik kan me voorstellen dat je denkt 'wauw Tess, je zegt soms wel dingen die waar zijn, maar dit is gewoon een boom. En een tent. En zonlicht dat wel heel mooi over het veld schijnt'. Maar voor mij is dit dus wel heel bijzonder want het is een foto van Buitenkunst. En als je ooit op Buitenkunst bent geweest dan snap je waarom ik dit zo'n mooie foto vind. Als je nog nooit op Buitenkunst bent geweest weet je denk ik niet wat Buitenkunst is en waarom ik er zo over te spreken ben.

Buitenkunst is een... Een soort vakantiekamp maar dan anders. Het is in een bos in Drenthe met allemaal dennenbomen en er is ook een heel mooi meertje waar je zoals in een romantische film 's nachts kunt gaan zitten. Wat ik dus niet heb gedaan.

In principe gaan de meeste mensen er 1 of 2 weken heen. Je boekt een week en vervolgens ga je er op zaterdag ochtend heen. Elke dag kan je vervolgens kiezen uit verschillende kunstzinnige activiteiten zoals beeldende kunst, dans, toneel of muziek. De hele dag ga je dan aan de slag met een groep en meestal werk je naar een presentatie toe. In de avond ga je naar een tribune (die je een heel klein beetje ziet op de foto) en daar krijg je alle presentaties van andere groepen te zien. Na de presentaties en mededelingen wordt er een kampvuur aangestoken waar dan liedjes worden gezongen en fijn. 

Vooral leuk aan Buitenkunst is alle mensen die er komen. Je kan er van te voren op rekenen dat er misschien 5 mensen op heel Buitenkunst zijn die je niet zo liggen. Over het algemeen zijn het dus geweldige mensen!

Je bent op Buitenkunst wel met je ouders maar omdat je opgesplitst wordt in een kleuter-, kinder-, jongeren- en volwassen groep, heb je eigenlijk niks met ze te maken.

Zo. Nu weet iedereen wat Buitenkunst is en dat maakt het allemaal stukken makkelijker want ik heb het vrijwel iedere dag over Buitenkunst en dan heb je ook weer een indicatie van wat in mijn ogen een paradijsje is.

Nu ben ik moe.

Liefs Tess 

301013

Dagboek. 
Dagboek.
Dagboek.
Dagboek is echt een rotwoord. Het is een woord voor paardenmeisjes. Voor een meisje in een net te wijde, roze skinnyjean, een CoolCat shirt met een glitterplaatje erop en het liefst rijdt ze paard. Natuurlijk zit ze ook op musical en voelt zichzelf net iets beter dan de rest. Ze zit in groep 7.
Dit is geen dagboek.
Dit is geen dagboek.
Dit is geen dagboek.
Dit is geen dagboek kan je dus ook niet zeggen, dan ben je namelijk een jongen met een geruite C&A blouse, 'coole' sneakers van de van Haren en met een haaientand om zijn nek.

Maar wat zeg je dan? Ik houd het toch maar gewoon op dagboek. En dan mag je zelf bedenken wat voor paardenmeisje ik ben en hoe mooi mijn CoolCatshirt wel niet glinstert.


Hoe dingen in 3 dagen kunnen veranderen is overigens best bijzonder. Zo dacht ik 3 dagen geleden nog dat Justin de man van mijn leven was en dat ik echt niet zonder hem zou kunnen. Vandaag kwam ik erachter dat ik best zonder hem kan en ik ben plotsklaps over hem heen.
Ook dacht ik 3 dagen geleden dat ik het idee dat ik Franse werkwoorden zou snappen maar beter uit mijn hoofd kon zetten; ik zou het toch nooit begrijpen. WEL DUS. Met een klein beetje hulp van mijn Frans lerares schijn ik het toch wel te kunnen en dus dram ik nu de hele dag door werkwoorden rijtjes. 
Je suis, tu as.
O, en 3 dagen geleden had ik me doodgelachen als je met het idee zou zijn gekomen om mijn Air Max zwart te verven. Ze zijn mooi geworden. Veel mooier dan dat ze eerst waren en ik ben er vet blij mee.

Het was echt een fijne dag. En ik moet niet vergeten om te vertellen over Thomas want dat is verschrikkelijk belangrijk en als ik ooit vergeet dat te vertellen... Dan weet ik niet wat er dan gebeurt maar het zou wel heel jammer zijn want hij is een belangrijk deel van mijn leven op het moment. Niet super duper belangrijk. Maar wel best wel belangrijk. Misschien ook wel heel belangrijk.

Mijn sociale leven komt langzamerhand trouwens weer een beetje op gang. Een jaar geleden leefde ik in een soort eenzame cocon samen met Noa maar nu ontpop ik weer tot een vlinder die heen en weer fladdert tussen alle mensen en met iedereen praat en gezellig doet. Waarom ik dit bijzondere beeld met een vlinder creëer weet ik ook niet. Het wordt ook niet perse duidelijker wat ik bedoel of zo. Maar het klinkt wel leuk en interessanter dan als ik alleen zou zeggen 'mijn sociale leven komt weer op gang'. Dus vandaar de vlinder.

Liefs Tess

Zomaar een dag

Om jullie even echt in mijn privéleven in te laten dringen ga ik nu een van mijn van mijn dagboeken openslaan en de dag die voor me ligt aan jullie laten lezen. 
O help wat doe ik mezelf aan?! Dit is echt zo'n typische tienermeisjes bladzijde.

Oke dan. Het is 16 augustus, denk ik, maar 17 kan ook. Het is de 2de dag dat ik in mijn nieuwe kamer ga slapen. Eigenlijk 3de maar dag 1 viel ik niet in slaap en verhuisde dus terug naar me oude kamer.
Wauw wat ik daar schreef (andere blz.) was echt onduidelijk. Maar oké. Eenhoorn. Vandaag ben ik naar Roosmarijn geweest en we hebben cake gebakken. En ik heb via Twitter nieuwe vriendjes gemaakt, namelijk Yannick. Hij is oké... Niet knap, niet lelijk en bijna 19... 
Sjaaize, ik vind David nog steeds leuk! Dat wordt wat volgend jaar Buitenkunst, waarvoor ik overigens bijna genoeg geld heb:).

Wauw. Ik vind het zo ontzettend naar om dit van mezelf terug te lezen en hoe ik schreef. Vanwaar dat 'eenhoorn' er ineens tussendoor? En waarom zeg ik 'sjaaize'?!

Wat er 'volgend jaar' Buitenkunst gebeurde (wat dus dit jaar Buitenkunst was) had ik toen trouwens alles behalve verwacht. David was er niet eens en ik heb Buitenkunst uiteindelijk ook niet zelf betaald, maar ik leerde er wel Justin kennen. En dit is wel een heel mooi bruggetje om nu alles over Justin te vertellen. Sorry Justin, je moet er toch maar aan geloven dat je een belangrijk deel van mijn leven bent en dat ook jij nu vereeuwigt wordt op het internet.

Het is dag 1 van Buitenkunst. Ik sta in de rij bij de administratie om me in te schrijven en een jongen in een donker rood vest en een zonnebril met spiegelglazen komt langsgelopen. Het is echt zo'n doorsnee 'kijk mij leuk zijn' jongetje. Toch kan mijn meisjeshoofd het niet laten om te denken 'goh, hij is best leuk'. Snel schud ik die gedachte van me af want ik wil helemaal niet denken dat hij leuk is, want hij ís niet leuk.
Als ik in de avond met Janne op het jongerenveld sta, zie ik de jongen weer langslopen. 'O kijk', zeg ik tegen Janne 'dat is echt zo'n David. Wat een patsertje'. Samen lachen we even om hem maar de 'hij is best leuk' gedachte bekruipt me toch weer.
Ik kan het dan ook niet laten om af en toe naar hem te kijken en als we groepjes moeten vormen stel ik me toch nog even aan hem voor. Justin heet hij. Met een Nederlandse J, geen Engelse. Best leuke jongen.

Er gaan 3 dagen voorbij. Het is woensdag en ik zie dat Justin best vaak naar me kijkt. Op een gegeven moment zitten we met z'n allen bij het kampvuur en hij komt even bij mij staan. Samen drinken we een biertje, we praten een beetje met elkaar en op een gegeven moment vraagt hij of ik anders mee ga naar het meertje. Duizendmiljoen kriebeltjes schieten door mijn buik en ik kan geen woord meer uitbrengen. 'JUSTIN VRAAGT ME MEE NAAR HET MEERTJE' is het enige wat door mijn hoofd gaat. Uiteindelijk zeg ik toch nee, met de gedachte in mijn hoofd 'deze eikel mag wel een keertje zijn best doen voor een meisje, ik stort me niet zomaar aan zijn voeten'. 
De volgende dag kiest hij hetzelfde programma als ik. Dat betekend dat we de hele dag samen zijn en daar heb ik helemaal geen problemen mee. Aan het eind van de dag zitten we naast elkaar op een bankje om te kijken naar een presentatie van de andere groepen en ik merk hoe hij steeds een beetje dichterbij komt zitten. Maar ik blijf hard to get spelen, doe alsof ik niks in de gaten heb en negeer de kleine hints die hij me geeft.

Die avond komt hij weer naar me toe als ik bij het vuur zit. We drinken samen bier, praten de hele avond en op een gegeven moment brengt hij mij en Lieke naar onze tent. We staan bij mijn tent, de nacht is donker en er hangt een heerlijke zomerse geur. De maan schijnt door de dennenbomen. Het is o zo perfect maar ik blijf bij mijn standpunt 'hij moet echt zijn best voor me doen'. Hij krijgt alleen een knuffel. Geen kus.

Volgende dag. Zelfde liedje. Hij krijgt deze avond wel een kus.
De dag erna is de dag waar het allemaal om draait. Nacht waar het allemaal om draait eigenlijk. Het is de laatste avond Buitenkunst. Justin heeft duidelijk laten merken dat hij zijn best voor me heeft gedaan en dus vind ik dat ik nu wel met hem mag zoenen. Hij heeft het verdient.
We zoenen.
En het is een hele fijne nacht.

Precies 3 maanden later maakt hij het uit. De eikel.

Liefs Tess

7 december 1997

Op 7 december 1997 werd ik in een piepklein huisje in Den Haag geboren. Ik was het zusje van Jet en Mies.
Ik ging naar de Vrije School en was een vrolijk, stoer en aanwezig meisje. Op school had ik een aantal kinderen (van wie de meeste jongens waren) met wie ik goed bevriend was, de andere kinderen joeg ik al snel tegen me in het harnas omdat ik sneller zei wat ik vond dan anderen. 
Ik was in de ogen van mijn klasgenoten ook 'anders' omdat ik jongenskleren droeg en mijn haar kort had geknipt, ik wilde liever een jongetje zijn en was er heilig van overtuigd dat ik in het verkeerde lichaam geboren was. Ik heb later, toen ik 12 was volgens mij, ook serieus overwogen om hormoonremmers te slikken en ik vond het verschrikkelijk dat ik 'vrouwelijke vormen' (lees: tieten) begon te krijgen. 
Toch wist een vriendinnetje mij over te halen om op een dag in de brugklas in meisjeskleren naar school te komen. Ik had heel erg mijn best gedaan, ik zag er verschrikkelijk uit, maar toch werd ik overspoeld door complimentjes. Aandachtsgeil dat ik was dacht ik 'goh, ineens vinden mensen me leuk!' en de dag erna kwam ik weer als meisjesmeisje naar school. 
Ik ging deed steeds meer mijn best op mijn uiterlijk en hoewel ik achteraf denk 'wat had ik daar aan en waarom zag ik er zo ontzettend lelijk uit?' was ik er toen erg trots op. Eigenlijk denk ik dat iedereen wel zo zijn/haar fases heeft gehad waarin hij/zij zichzelf later verafschuwd dus misschien is het helemaal niet zo raar dat ik dat nu ook heb. 

Dit even om een beeld te geven van hoe ik er ongeveer uitzag. Dit was verreweg mijn lievelingsshirt en mijn beste vriendinnetje (Noa) had ongeveer hetzelfde shirt. O, en hetzelfde horloge alleen dan in het paars.

Ik veranderde meer en meer tot wat ik nu ben. Ondertussen gebeurde er natuurlijk nog van alles en nog wat. Vriendjes, moeilijkheden met school etc. Dat wordt nog wel duidelijk waarschijnlijk. 

Nu je een heel klein beetje een indicatie hebt van mijn leven is het tijd om je in te leiden in mijn wereldje. Welkom in hectische tijden van onzekerheid, puberale moeilijkheden, ouders, school en liefde. Heel. Veel. Liefde.

Liefs Tess

Liefs Tess

Lang geleden (27 maart) maakte ik een blog aan samen met een vriendinnetje. We hadden hele ambitieuze plannen maar na drie dagen waren we er allebei eigenlijk wel weer klaar mee. Althans, ik had niet echt het doorzettingsvermogen om wekelijks, laat staan dagelijks, te bloggen en ik had ook niet zoveel inspiratie. Zo strandde het hele idee van een blog en eigenlijk vond ik dat best jammer. Natuurlijk was het mijn eigen schuld, ik had ook wel door kunnen zetten of in ieder geval een poging doen tot, maar dat deed ik niet en later had ik daar dus spijt van.

In ieder geval, om tot het punt te komen waar ik naar toe werk, ik bedacht me vandaag dat het misschien toch wel leuk zou zijn om het bloggen weer op te pakken en te proberen weer af en toe iets te posten. Weer ontbrak echter de inspiratie en toen kwam ik met een van de domste ideeën die ik ooit heb gehad; alles wat ik normaal gesproken in mijn dagboeken zou schrijven op internet gooien. Inderdaad, een slecht idee. Heel erg slecht zelfs. Waarom zou ik het dan toch doen, als ik weet wat de gevolgen ervan kunnen zijn? Omdat ik wel elke dag iets kan vertellen over mijn dag. Omdat ik bij het schrijven van dagboeken nooit inspiratie te kort kwam. En omdat ik al een hele tijd niet meer in dagboeken schrijf en ik later eigenlijk nog wel wil herinneren wat voor stompzinnige gedachten ik had. Dus vandaar. 

Een blog over mijn leven, mijn dagen, mijn gedachten en mijn gevoelens. Allemaal openbaar. Op het internet. Waar het altijd terug te vinden zal zijn.
Wat een krankzinnig idee.

Liefs Tess