Spierpijn

Er zitten dus blijkbaar een heleboel spieren in je rug, schouders en bovenarmen die je eigenlijk nooit intensief gebruikt. Althans, niet zo intensief als ik gister heb gedaan tijdens boksen.

Het begon allemaal met een warming up. We (Mies en ik) mochten lekker gaan touwtje springen. 'Leuk!' dacht ik 'lekker makkelijk eventjes touwtje springen' en ik begon heel vrolijk met mijn basisschool gespring. Zo met dat je twee keer springt en langzaam enzo. Dat was echter niet de bedoeling, we moesten namelijk maar een keer springen en snel enzo. 
Na de warming up was ik al uitgeput en had het gevoel dat ik een marathon had gelopen.

Ondertussen werd ik overigens ook totaal vernederd door allemaal van die Haagse Harry's die met het grootste gemak stonden te touwtje springen. Het waren trouwens niet alleen maar Haagse Harry's, er stonden ook een heleboel buitenlandse mannen (niet discriminerend bedoeld, moet ik dat er extra bij zeggen omdat ik anders ruzie krijg met buitenlanders?).
Het waren in ieder geval allemaal mannen waarvan je hoopt dat je er altijd vrienden mee blijft en geen ruzie krijgt want ze slaan je zo van hop dood.

Toen mochten we gaan boksen. 
En alsof God wist alsof ik daar behoefte aan had, stuurde hij een ontzettend leuke trainer naar onze groep. Dat vond ik fijn.
We mochten eerst een beetje dingen oefenen in de lucht en daarna mochten we tegen elkaar boksen.
Laten we het er op houden dat boksen heel vermoeiend is en dat ik op een gegeven moment roder was dan mijn haar...

Aan het eind liep iedereen naar de hoek van de zaal. Daar lagen van die leuke yoga-matjes. Ik begonnen innerlijk te juichen 'eindelijk een beetje rust' dacht ik.
Maar toen kwam er ineens een man aan, ontzettend gespierd, microfoontje bij zijn mond en ja hoor. We mochten lekker buikspieroefeningen gaan doen, en opdrukken, omdat ik dat zo goed kan!
En hij deed alles met het grootste gemak, tussendoor praatte hij ook nog een beetje met ons, alsof het niks was. 
Ook de man voor ons deed alles zo ongelofelijk soepeltjes, ik werd er oprecht jaloers van. Gelukkig kon de man naast mij het ook allemaal niet, dus dat stelde me dan weer gerust.

Vanochtend werd ik wakker met verschrikkelijke spierpijn, ik had ook niet anders verwacht. Godzijdank dat het vakantie is en dat ik niks hoef vandaag.
O en even voor de weergoden: 'dankjulliewel voor dit heerlijke weer zo aan het eind van februari! Niks mis mee!'.

Liefs Tess

Koffie en pekingeend

Vorig jaar gaf ik vrijwel al mijn geld uit aan kleding. 

Ik kon het gewoon niet laten om met geld in mijn zak naar de stad te gaan. Meestal ging ik met het idee 'ik heb een shirt nodig, dus ik ga een shirt kopen!'. Uiteindelijk kwam ik dan thuis met drie paar schoenen, een nieuwe broek, zes truien, een muts, twee tassen, sokken met de dagen van de week erop en een trui met mijn naam erin gebreid. 

In januari kwam hier echter verandering in. Oke, het verschil was misschien niet op 1 januari te merken, maar toen ik mijn bankafschrift van januari/februari bekeek, schrok ik toch wel een beetje.

Er was zoveel geld opgegaan aan eten! En niet eens echt aan eten, maar voornamelijk aan heel veel koffie.

Met Andra ga ik tegenwoordig namelijk veel te vaak naar Bitterkoud, een koffiezaakje vlak bij school. Het is zo ontzettend verleidelijk om in een tussenuur even koffie te gaan halen. 

Dan zitten we daar bij ons favoriete plekje bij het raam, genietende van de koffie (en ik geniet ook erg van de gratis WiFi). 

Na een tijdje zeggen we dan tegen elkaar 'aaah, we moeten echt minder geld uitgeven hier!' en dan zitten we drie minuten daarna met een Milka muffin, want die zijn echt heel lekker.

Als we uiteindelijk willen afrekenen komen we tot de pijnlijke conclusie dat we echt vreetzakken zijn; het is dan meestal ook alweer een extra koffie, een tosti en nog meer muffins later...

Nu ik het toch al over eten heb, kan ik net zo goed ook even vertellen over Eten Enzo in Zoetermeer.

Lieke nam Andra en mij er mee naartoe en het was de hemel op aarde.

Even serieus. Als er een hemel bestaat, dan ziet het er zo uit.

Eten Enzo is een all you can eat restaurant met al het eten wat je je maar kan wensen. Er is oprecht alles, een hele zaal vol eten.

Laat het even tot je doordringen.

Een hele zaal vol eten.

Je kan je niet voorstellen hoe blij ik was. Ik voelde me als een kind in een pretpark, er was zo veel eten! Er was sushi, nasi, bami, lasagne, bitterballen, pekingeend, donuts, taart, een enorme chocolade fontein, nog meer vlees, nog meer vlees, nog meer vlees, nog meer sushi, nog meer desserts, slushpuppie, vis, wokgerechten, ALLES. Echt alles.

Ik kan het niet eens allemaal opnoemen zo veel eten was er.

En je mocht dus pakken zoveel als je wilde. Dan mocht je met je bord langs al dat eten en daarna weer terug naar de andere zaal waar een hele stad was nagebouwd. Het was zo vet! 

Er was zelfs een paardenstal en een muziek tent. En het was zo leuk. En zoveel eten. En zo fijn.

O en als je uiteindelijk wegging, stonden er een stuk of vier enorme bakken waar je snoepjes uit mocht pakken. Er was zo veel snoep!

Pfff, ja, als je met me wilt trouwen moet je me daarmee naartoe nemen!

Dat was weer even alles wat ik kwijt wilde over koffie en eten en dat ik daar dus veel te veel geld aan uitgeef. 

Nu heb ik overigens met mezelf afgesproken dat ik al het geld dat ik verdien bij mijn ene werk moet opsparen. Mijn loon van Café Emma daar in tegen mag ik wel uitgeven, anders vind ik het zielig voor mezelf. 

Oja, en ik heb nog een goed voornemen! Want ik ga weer sporten heb ik met mezelf afgesproken, ik weet niet waar dat ineens vandaan kwam, maar ineens dacht ik 'jaaa, sporten!', dus vanavond ga ik boxen!

En daarna koffie drinken...

Liefs Tess

210214

Het is ondertussen alweer twee weken geleden dat ik voor het laatst een blogpost maakte. Dat is best lang en dus moet daar weer verandering in komen!

Blijkbaar waren deze twee weken dus niet erg spetterend en bijzonder... Misschien dat als ik heel lang zoek naar een opvallend moment dat ik dat dan wel weet te vinden, maar volgens mij waren het echt veertien hele saaie dagen (vijftien dagen dus eigenlijk).

Oeeeh, wacht! Jullie moeten heel eventjes geduld hebben want ik ga iets doen wat ik eigenlijk helemaal niet durf en waar ik vast veel spijt van ga krijgen, maar ik ga alle posters van  mijn muur halen. Ik lag laatst in mijn bed naar mijn muren te kijken en ik miste ineens het wit.

Om even even een beeld te schetsen van waar ik iedere avond tussen in slaap val 'vier muren vol met posters, foto's en tekeningen uit tijdschriften'. 

Het staat heel vrolijk enzo, maar het is wel weer eens genoeg geweest.

Er is wel een muur, die bij mijn bed, die ik met posters houd.

Daar zit namelijk van dat ouderwetse behang, en dat is op zich best leuk, totdat je er meer dan 400 dagen naar hebt gekeken, dan wil je heel graag iets anders. Daarom laat ik daar alle posters hangen. Op die muur hangen trouwens ook vooral persoonlijke dingen als foto's van mijn nichtje en mij, mijn klassenfoto's, foto's met Noa en kleine schildringetjes (wat is het verkleinwoord van schildering, want die maakt autocorrect ervan, maar ik twijfel een beetje. Schild ringetjes, dat klinkt als de huid van een soort vies reptiel) van vogeltjes uit mijn o zo creatieve tijd.

Dus dat ga ik nu doen. Want ik ben ziek thuis en ik verveel me helemaal de pest pokken tyfus tering. Ik heb wel de bank helemaal speciaal mooi opgemaakt, voor het geval dat ik ineens sterf. Dan vinden ze me tenminste op een mooie bank met heel veel witte kussens en dekens en schapenvachten.

Zo, inmiddels is het ruim een uur later. Het afhalen van de posters was verschrikkelijk. Ik had niet gedacht dat ik me aan die posters had gehecht en het was dan ook een vreselijk karwei om ze stuk voor stuk in de prullenbak te gooien. Bij sommige posters kon ik het zelfs niet over mijn hart verkrijgen om ze weg te doen, die heb ik in een boek geplakt. 

Jezus, wat  ben ik toch een sentimenteel mens.

Ik weet ook zeker dat ik later zo'n oude oma ben die dan haar hele huis vol spullen heeft staan. Dan trek ik af en toe een doos open en dan denk ik 'goh grappig zeg dit boek met posters'. Of ik denk 'gadver waarom heb ik dit nou weer bewaard?!'. Ja zo'n oma word ik denk ik.

En dan heb ik ook een kastje waarin altijd snoep ligt. Dan kunnen mijn kleinkinderen komen en die zeggen dan 'oma mogen we een snoepje?'  en dan zeg ik 'ja hoor pak maar uit het kastje!'. En dan eten ze snoep uit het kastje en als ze er niet zijn, eet ik zelf snoep uit het kastje.

Ik ben later waarschijnlijk ook verschrikkelijk dik. Ik eet zo ontzettend veel, het kan bijna niet anders dan dat ik later rollend naar mijn werk moet.

Maar misschien word ik ook wel zo'n hele fitte, sociale, jonge moeder die dan ook nog eens elke donderdag komt lezen met de kinderen uit groep 3 en die dan partijtjes geeft waarbij de kinderen gaan knutselen en dat ik dan lachend de lijm uit de haren was.

Zo'n moeder die dan altijd voor iedereen paraat staat, die met pannetjes soep komt als je ziek bent, die elk moment tijd heeft voor de jaarlijkse luizencontrole op school, die ook nog eens tijd vindt om te sporten en die er samen met haar man af en toe op uit trekt; de kinderen slapen bij de buurvrouw.

Ja zo'n moeder word ik denk ik. Hoop ik. Het zou leuk zijn als ik zo'n moeder zou worden.

Misschien vind ik alleen nooit een man. Moet ik naar de spermabank als alleenstaande moeder 'ja ik wil graag sperma want ik ben heel erg alleen. Geen enkele man wil mij'. Tsss, nou zo gaat het mooi niet lopen want ik ben zoooo ongelofelijk leuk dat alle mannen kwijlend aan mijn voeten zullen vallen en zullen roepen 'liefste Tess, wil jij alsjeblieft de moeder van mijn aanstaande kinderen zijn?!', waarop ik dan heel hard lach en roep 'nee sukkel, met jou wil ik niet eens kinderen!'. Want ik wil liever een kind met een man waarvoor ik echt mijn best heb moeten doen. 

De mannen die aan je voeten liggen te kwijlen kun je wegschoppen, dat zijn van die mannen die alles voor je doen, zelfs als je zegt dat ze de chocopasta uit het tapijt moeten likken. Dat soort mannen wil je niet.

Ik bedoel, het is misschien wel leuk voor een week ofzo, een man die stofzuigt als jij het wilt, die de lampen vervangt als je drie keer in je handen klapt en die bakken met geld aan je uitgeeft omdat je met hem gaat shoppen, maar na die week zou ik er in ieder geval helemaal klaar mee zijn.

Geen idee wat het is, maar ik zou echt gestrest worden van zo'n man. 

Het is een man, hij hoort een beetje mannelijk te zijn, sterk in zijn schoenen te staan, nee durven zeggen.

Doe mij maar een man met wie ik samen kan koken en die af en toe spontaan de keuken dweilt. Echt hoor, dan zal ik al een hele gelukkige vrouw zijn.

Dit ging ook weer nergens over zeg. (Slap einde).

Liefs tess

Ik ben de liefste!

Ik heb vannacht wellicht een van de liefste dingen gedaan die ik ooit in mijn leven ooit zal doen.

Ik werk in de keuken van een restaurant (Café Emma aan het Regentesseplein, heeeel leuk eetcafé!). Ik werk daar samen met Lars en Jamie en toen ik afgelopen maandag even pauze had en met Lars buitenstond, vertelde hij me dat hij bijna jarig was.

Zonder er bij na te denken zei ik dat ik hem wel zou komen feliciteren om 12 uur.

Dat was natuurlijk veel te impulsief, want ik bedacht me vlak erna dat ik dan dus wakker zou moeten blijven en dat ik daar eigenlijk nooit zin in heb. Maar ik had het al beloofd en beloofd is beloofd. 

Toen kwam er uit het niets bij dat ik ook ballonnen mee zou nemen, wat op zich geen probleem totdat Lars zei dat hij dan wel een heliumballon wilde. 

Ik zei natuurlijk ja want zo lief ben ik en toen zei hij ook nog 'ja ik krijg ook eigenlijk nooit sympathieke cadeautjes, alleen maar drank en geld. Behalve van Oom Ton, want die geeft altijd een kaart met daarin heel veel glittertjes die je in geen weken weg krijgt'. Daardoor had ik natuurlijk hartstikke veel medelijden met hem en toen moest ik dus ook wel.

Vannacht was het dan zo ver. Nadat ik heel snel nog langs Bokstijn was gefietst en een prachtige prinsessen ballon in de vorm van een hartje voor hem had gekocht, begon het wachten.

Na lang wachten (je kent het wel van oudejaarsnacht) was het eindelijk 12 uur.

Heel vrolijk huppelde ik met mijn ballon over straat en het was alsof God met me mee ging want ik was bij toeval ook nog eens echt heel mooi! Mijn make-up zat prachtig en alles was fijn en goed en mooi.

Lars was heel verbaasd dat ik echt een ballon voor hem had gekocht (ik ook, heliumballonnen zijn ook verschrikkelijk duur) en hij heeft denk ik wel een miljoen keer gezegd hoe lief hij het wel niet van me vond en dat ik echt echt echt de allerliefste was.

Daar ben ik het mee eens.

Uiteindelijk hebben we meer dan een uur zitten praten en het was ook nog eens fijn weer en... Nou het was heel gezellig en leuk en vandaag voelde ik me de hele dag fijn door vannacht.

Ik was wel heel moe doordat ik pas om half 3 sliep en om 7 uur al weer lekker mocht opstaan. Heer-lijk.

Maar ja, mijn dag kon toch niet meer stuk.

Dus.

Ik ben vandaag trouwens precies op tijd voor SpangaS. Vroeger was SpangaS echt mijn leven, ik vond het zo ontzettend, verschrikkelijk, wonderbaarlijk leuk!

Elke avond zat ik aan de tv gekluisterd (is dat een woord? Het klinkt best als een woord...) en ik kende alle verjaardagen van de acteurs uit mijn hoofd.

Ik heb het nu ruim een jaar niet meer gekeken, of twee jaar, in ieder geval heel lang en misschien is dat maar beter ook.

SpangaS is namelijk echt heel erg stom gekeken en ik kan wel huilen om het verschrikkelijke acteerwerk. O, en dan heb ik het nog niet over de verhaallijn. Ze herhalen ongeveer alles van de eerste seizoenen SpangaS... 

Zal ik stoppen over SpangaS? Ja hè.

Ik stop nu.

SpangaS is stom.

Mijn dag was fijn. Is fijn. Mijn dag is fijn.

Liefs Tess

Trouwen

Ik heb vandaag even na zitten denken over hoe mijn bruiloft moet zijn. Ik weet niet precies waardoor dat kwam, maar ik weet wel dat ik altijd aan mijn bruiloft moet denken bij het liedje 'You Sexy Thing' van Hot Chocolate.
Op een of andere manier maakt dat me altijd heel erg blij. Het doet me denken aan Dunya en Desie en aan Alles is liefde. 

Wat wil ik er dan mee op mijn bruiloft? Eigenlijk wil ik heel graag dat het op het moment dat mijn man en ik elkaar kussen afgespeeld wordt en dat mensen dan met confetti gaan gooien. Van confetti zou ik heel erg blij worden.
Voor de rest wil ik ook heel erg graag zo'n taart met zeshonderdduizend lagen en dan een Barbie in de bovenste laag geprikt, zodat de taart haar jurk is.

Vroeger wilde ik overigens heel graag trouwen in een karaoke bus. Er stond wel eens zo'n ouderwetse schoolbus bij ons om de hoek. Daarin waren dan allemaal roze, pluizige stoelen en discolichten en drank (hoewel ik dat toen nog niet wist). Je kon er dus ook karaoke in zingen, maar dat wist ik ook niet.
Toen mijn moeder een keer vertellen wat voor bus het eigenlijk was, wist ik het zeker; ik moest en zou trouwen in een karaoke bus.
Het liefste wilde ik er dan een jurk bij met een strak korset en een grote hoepelrok met heel veel tule en glitter en... Zo heel over de top. Zoals in die Gipsy Wedding programma's.

Nu denk ik daar weer heel anders over. Ik wil een hele mooie simpele, lange jurk. Gewoon van wit kant, of misschien zelfs gewoon wit. Met een open rug en dan helemaal strak tot net onder m'n billen want daar wordt ie dan zo heel geleidelijk wijder. Ik zag een foto op Tumblr van die jurk en ik was helemaal verkocht. 

Ook over het vervoer zijn mijn gedachte veranderd. 
Want even, hoe ontzettend leuk zou het zijn als ik een man zou vinden die dan blikjes achter zijn fiets bindt en dan fietsend met mij naar de bruiloft zou fietsen?!

Ja dat lijkt me echt heel erg leuk.
En dan met een hele lieve priester, of een pastoor, wie trouwt je ook alweer?
Nou dat wil ik dus.
Mocht je ooit weddingsplanner worden, laat het dan even weten! Dan kunnen we mijn plannen bespreken. Dan regel ik wel even snel een man en dan trouw ik op 23 juni 2014!
Is dat een mooie datum? Nee verschrikkelijk, maar het kwam zo hoppa uit mijn toetsenbord, het lot beslist. Bepaald? Beslist? 
We laten het afhangen van het lot.

Jullie mogen allemaal op mijn bruiloft komen!

Liefs Tess

Es ist sehr kompliziert

Ich bin Tess und es ist sehr kompliziert.
Zo haalde ik mijn mondeling Duits examen.

Es ist sehr kompliziert is de zin die je in alle gevallen kan redden. Denk maar eens na; 
Zijn je ouders nog samen? Es ist sehr kompliziert.
Heb je huisdieren? Es ist sehr kompliziert.
Wat zie je op dit schilderij? Es ist sehr kompliziert.
Hoe rij je naar het Vredespaleis? Es ist sehr kompliziert.

Dus mocht je nog eens een Duits examen hebben, es ist sehr kompliziert sleept je er wel doorheen.

Mijn vrolijkheid vanwege het goede examen werd echter ruw verstoord door de periode die we hebben.
Iedere ochtend loop ik een kleine depressie op door het hoofd van de Grooth die ons welkom heet in het aardrijkskunde lokaal. Na het welkom heten, wat op zich natuurlijk geen probleem is, beginnen 100 minuten orkanen, zeestromen en barometers.
Dat is alles behalve aan mij besteedt.

Nu kijk ik filmpjes van Buitenkunst. Ik ben emotioneel gezien niet meer helemaal stabiel ofzo, want ik moet er van huilen. Dit is niet oké.
Ik mis de zomer trouwens echt enorm.
Alles is beter in de zomer. Echt alles. Ik dacht eerst altijd dat ik wel heel erg van de winter hield en dat was ook zo, zeker in de tijd dat ik naar school kon lopen waardoor sneeuw geen problemen veroorzaakte maar juist heel erg veel plezier. Dat is nu niet meer. Als er sneeuw ligt, loop ik het liefst met de fiets aan de hand, dan kom ik maar te laat. Fietsen en ik gaan al niet zo goed samen, laat staan als er sneeuw ligt.

'Jaaaa', hoor ik je denken 'maar nu ligt er geen sneeuw Tess, dus stel je niet zo aan!'. Nee inderdaad, er ligt geen sneeuw, maar het is wel glad in de ochtend en dat is ook kut dan wel niet kutter.
En dan is het misschien niet elke ochtend super glad, maar dan is het wel heel koud.
En ik hou niet zo van kou.

In de zomer is het warm.
En ik hou van warm.
In de zomer schijnt ook heel vaak de zon, dan wordt je bruin en dan ben je dus altijd zo reclame-mooi en kan je dansen door een weiland in een wit jurkje en je door de zon geblondeerde haren dansen om je hoofd en en en...
Nou in de zomer is het dus fijner.
Doe mij maar zomer.

Ik heb ook totaal geen idee wat ik jullie wil vertellen dus ik lul overal maar een beetje omheen. Sorry, maar es ist sehr kompliziert!
Voor de rest is werk nog steeds heel erg leuker (het wordt eigenlijk met de week leuker maar dat klinkt wel weer erg enthousiast).

Liefs Tess

Gefeliciteerd!

Jullie willen vast heel graag weten hoe mijn inbrekersavontuur afliep hè?
Dat was een retorische vraag want ik ga het toch wel vertellen.

Op een gegeven moment kon ik de angst niet meer aan en ik bleef maar dooreten van de boterkoek want anders is het zo zielig dat zij helemaal lekkere dingen voor me hebben gekocht en ik niets eet (o, ik stap over naar de ik-vorm...).
In ieder geval, ik was er helemaal klaar mee en zo zacht als ik kon liep ik naar de keuken. Daar pakte ik een mes uit het messenblok.
Ik verzamelde alle moed bij elkaar en hield mijn mobiel in mijn andere hand. Ik haalde nog een keer diep adem, want dit zou zomaar mijn laatste ademhaling kunnen zijn, en ik gooide de deur van de badkamer open. Mes in de aanslag, mobiel in mijn hand.

Verbaasd keek ik rond in de badkamer.
Er was geen man met pistool, of een man met een mes, een vrouw met een geweer, een inbreker met zevenendertig jaar bokservaring. Niks.

Ja daar stond ik dan met mijn mes, in een lege badkamer.
Ik heb nog nooit zo hard om mezelf gelachen.

Gisteren heb ik trouwens schoenen gewonnen!
Zomaar uit het niets. Het was denk ik echt mijn geluksdag.

Ik was met Maarten in de stad. Met Maarten had ik een jaar geleden ruzie en we spraken elkaar bijna een jaar helemaal niet meer. Toen was ik laatst bij Daniel en toen was Maarten er ook en hoewel ik het in het begin wel een beetje ongemakkelijk vond, was het uiteindelijk heel erg gezellig en toen was alles weer goed!

Gisteren ging ik dus met hem naar de stad want hij had nieuwe kleren nodig. Hij is trouwens net een wijf, even serieus, ik ben nog nooit met een jongen in een winkel geweest die zei 'oja, deze blouse heeft ook wel een lekker stofje zeg'. Daarna vroeg hij ook nog eens aan de vrouw van de winkel 'krimpt deze stof nog in? Ook niet als ik hem op 60 graden was?'. Wat?! Ik wist niet eens dat dat kon met kleren!
Hij heeft me overigens ook geleerd dat er verschillende soorten ribfluweel zijn. Dat wist ik ook niet.
Het was dus een hele leerzame dag en toen we terugliepen vanuit de Pull&Bear kwamen we langs een vrouw. Ze stond daar en ik wilde eigenlijk doorlopen toen ze tegen ons begon te praten maar Maarten is heel beleefd dus die bleef staan.
Toen gaf ze ons een sleutel mee. Daar moesten we mee naar de Funky House en daar stonden lockers. Als je heeeeeel veel geluk had, ging er een locker open en wat er in zat mocht je hebben.

Nou, we waren in de Funky House en eerst probeerde Maarten. Zonder succes.
Ik gaf nog snel mijn sleuteltje een kusje en ik stopte het sleuteltje in het onderste lockertje. Het slot gaf mee en het deurtje ging open!
Vol vreugde las ik het briefje dat er in zat 'je mag een paar schoenen naar keuze van het merk HUB uitkiezen! Gefeliciteerd!'.
Ja mooi gefeliciteerd!

Dus nu heb ik schoenen gewonnen.
Ik kon mijn geluk niet op.
Zeker niet toen ik daarna ook nog eens twee truien wist te kopen voor slechts 17 euro. Toen heb ik heel vrolijk aan de kassa verkoper (het was een man, dit soort dingen doe ik alleen bij mannen) verteld dat ik schoenen had gewonnen. Hij was heel erg blij voor me.
Ik was ook heel erg blij voor mezelf.

O, en ik ga op boksen! Leuk hè? Ja leuk. 

Liefs Tess