Blijkbaar waren deze twee weken dus niet erg spetterend en bijzonder... Misschien dat als ik heel lang zoek naar een opvallend moment dat ik dat dan wel weet te vinden, maar volgens mij waren het echt veertien hele saaie dagen (vijftien dagen dus eigenlijk).
Oeeeh, wacht! Jullie moeten heel eventjes geduld hebben want ik ga iets doen wat ik eigenlijk helemaal niet durf en waar ik vast veel spijt van ga krijgen, maar ik ga alle posters van mijn muur halen. Ik lag laatst in mijn bed naar mijn muren te kijken en ik miste ineens het wit.
Om even even een beeld te schetsen van waar ik iedere avond tussen in slaap val 'vier muren vol met posters, foto's en tekeningen uit tijdschriften'.
Het staat heel vrolijk enzo, maar het is wel weer eens genoeg geweest.
Er is wel een muur, die bij mijn bed, die ik met posters houd.
Daar zit namelijk van dat ouderwetse behang, en dat is op zich best leuk, totdat je er meer dan 400 dagen naar hebt gekeken, dan wil je heel graag iets anders. Daarom laat ik daar alle posters hangen. Op die muur hangen trouwens ook vooral persoonlijke dingen als foto's van mijn nichtje en mij, mijn klassenfoto's, foto's met Noa en kleine schildringetjes (wat is het verkleinwoord van schildering, want die maakt autocorrect ervan, maar ik twijfel een beetje. Schild ringetjes, dat klinkt als de huid van een soort vies reptiel) van vogeltjes uit mijn o zo creatieve tijd.
Dus dat ga ik nu doen. Want ik ben ziek thuis en ik verveel me helemaal de pest pokken tyfus tering. Ik heb wel de bank helemaal speciaal mooi opgemaakt, voor het geval dat ik ineens sterf. Dan vinden ze me tenminste op een mooie bank met heel veel witte kussens en dekens en schapenvachten.
Zo, inmiddels is het ruim een uur later. Het afhalen van de posters was verschrikkelijk. Ik had niet gedacht dat ik me aan die posters had gehecht en het was dan ook een vreselijk karwei om ze stuk voor stuk in de prullenbak te gooien. Bij sommige posters kon ik het zelfs niet over mijn hart verkrijgen om ze weg te doen, die heb ik in een boek geplakt.
Jezus, wat ben ik toch een sentimenteel mens.
Ik weet ook zeker dat ik later zo'n oude oma ben die dan haar hele huis vol spullen heeft staan. Dan trek ik af en toe een doos open en dan denk ik 'goh grappig zeg dit boek met posters'. Of ik denk 'gadver waarom heb ik dit nou weer bewaard?!'. Ja zo'n oma word ik denk ik.
En dan heb ik ook een kastje waarin altijd snoep ligt. Dan kunnen mijn kleinkinderen komen en die zeggen dan 'oma mogen we een snoepje?' en dan zeg ik 'ja hoor pak maar uit het kastje!'. En dan eten ze snoep uit het kastje en als ze er niet zijn, eet ik zelf snoep uit het kastje.
Ik ben later waarschijnlijk ook verschrikkelijk dik. Ik eet zo ontzettend veel, het kan bijna niet anders dan dat ik later rollend naar mijn werk moet.
Maar misschien word ik ook wel zo'n hele fitte, sociale, jonge moeder die dan ook nog eens elke donderdag komt lezen met de kinderen uit groep 3 en die dan partijtjes geeft waarbij de kinderen gaan knutselen en dat ik dan lachend de lijm uit de haren was.
Zo'n moeder die dan altijd voor iedereen paraat staat, die met pannetjes soep komt als je ziek bent, die elk moment tijd heeft voor de jaarlijkse luizencontrole op school, die ook nog eens tijd vindt om te sporten en die er samen met haar man af en toe op uit trekt; de kinderen slapen bij de buurvrouw.
Ja zo'n moeder word ik denk ik. Hoop ik. Het zou leuk zijn als ik zo'n moeder zou worden.
Misschien vind ik alleen nooit een man. Moet ik naar de spermabank als alleenstaande moeder 'ja ik wil graag sperma want ik ben heel erg alleen. Geen enkele man wil mij'. Tsss, nou zo gaat het mooi niet lopen want ik ben zoooo ongelofelijk leuk dat alle mannen kwijlend aan mijn voeten zullen vallen en zullen roepen 'liefste Tess, wil jij alsjeblieft de moeder van mijn aanstaande kinderen zijn?!', waarop ik dan heel hard lach en roep 'nee sukkel, met jou wil ik niet eens kinderen!'. Want ik wil liever een kind met een man waarvoor ik echt mijn best heb moeten doen.
De mannen die aan je voeten liggen te kwijlen kun je wegschoppen, dat zijn van die mannen die alles voor je doen, zelfs als je zegt dat ze de chocopasta uit het tapijt moeten likken. Dat soort mannen wil je niet.
Ik bedoel, het is misschien wel leuk voor een week ofzo, een man die stofzuigt als jij het wilt, die de lampen vervangt als je drie keer in je handen klapt en die bakken met geld aan je uitgeeft omdat je met hem gaat shoppen, maar na die week zou ik er in ieder geval helemaal klaar mee zijn.
Geen idee wat het is, maar ik zou echt gestrest worden van zo'n man.
Het is een man, hij hoort een beetje mannelijk te zijn, sterk in zijn schoenen te staan, nee durven zeggen.
Doe mij maar een man met wie ik samen kan koken en die af en toe spontaan de keuken dweilt. Echt hoor, dan zal ik al een hele gelukkige vrouw zijn.
Dit ging ook weer nergens over zeg. (Slap einde).
Liefs tess
Geen opmerkingen:
Een reactie posten