Er zitten dus blijkbaar een heleboel spieren in je rug, schouders en bovenarmen die je eigenlijk nooit intensief gebruikt. Althans, niet zo intensief als ik gister heb gedaan tijdens boksen.
Het begon allemaal met een warming up. We (Mies en ik) mochten lekker gaan touwtje springen. 'Leuk!' dacht ik 'lekker makkelijk eventjes touwtje springen' en ik begon heel vrolijk met mijn basisschool gespring. Zo met dat je twee keer springt en langzaam enzo. Dat was echter niet de bedoeling, we moesten namelijk maar een keer springen en snel enzo.
Na de warming up was ik al uitgeput en had het gevoel dat ik een marathon had gelopen.
Ondertussen werd ik overigens ook totaal vernederd door allemaal van die Haagse Harry's die met het grootste gemak stonden te touwtje springen. Het waren trouwens niet alleen maar Haagse Harry's, er stonden ook een heleboel buitenlandse mannen (niet discriminerend bedoeld, moet ik dat er extra bij zeggen omdat ik anders ruzie krijg met buitenlanders?).
Het waren in ieder geval allemaal mannen waarvan je hoopt dat je er altijd vrienden mee blijft en geen ruzie krijgt want ze slaan je zo van hop dood.
Toen mochten we gaan boksen.
En alsof God wist alsof ik daar behoefte aan had, stuurde hij een ontzettend leuke trainer naar onze groep. Dat vond ik fijn.
We mochten eerst een beetje dingen oefenen in de lucht en daarna mochten we tegen elkaar boksen.
Laten we het er op houden dat boksen heel vermoeiend is en dat ik op een gegeven moment roder was dan mijn haar...
Aan het eind liep iedereen naar de hoek van de zaal. Daar lagen van die leuke yoga-matjes. Ik begonnen innerlijk te juichen 'eindelijk een beetje rust' dacht ik.
Maar toen kwam er ineens een man aan, ontzettend gespierd, microfoontje bij zijn mond en ja hoor. We mochten lekker buikspieroefeningen gaan doen, en opdrukken, omdat ik dat zo goed kan!
En hij deed alles met het grootste gemak, tussendoor praatte hij ook nog een beetje met ons, alsof het niks was.
Ook de man voor ons deed alles zo ongelofelijk soepeltjes, ik werd er oprecht jaloers van. Gelukkig kon de man naast mij het ook allemaal niet, dus dat stelde me dan weer gerust.
Vanochtend werd ik wakker met verschrikkelijke spierpijn, ik had ook niet anders verwacht. Godzijdank dat het vakantie is en dat ik niks hoef vandaag.
O en even voor de weergoden: 'dankjulliewel voor dit heerlijke weer zo aan het eind van februari! Niks mis mee!'.
Liefs Tess
Geen opmerkingen:
Een reactie posten