Die afleveringen zaten altijd vol met stress, afkijkende leerlingen en gelukskleding. Ik lachte er altijd een beetje om.
Tot nu.
De dag begon heel goed. Ik werd wakker naast Noa en we ontbeten rustig, we waren een beetje laconiek over het Engels examen wat ons het vierde uur te wachten stond.
De periode ging ook gewoon prima. Lekker meetkunde. Heerlijk.
Maar tijdens Duits werd het ineens wel duidelijk. Ik telde de 50 minuten af. Ineens moest ik plassen, begonnen mijn handen te trillen en kreeg ik buikpijn. Ik werd ook ontzettend druk, want dat is blijkbaar een van de bijwerkingen van stress bij mij (of zenuwen, ik weet het niet precies).
De bel ging.
Met knikkende knieën liep ik naar lokaal 1.1.
SpangaS had niet overdreven wat betreft decor; op alle tafeltjes lag inderdaad een gelinieerd blaadje klaar.
Ik ging zitten en pakte mijn tas. Ik ritste hem open en bleef eerst rustig bij het niet zien van mijn woordenboek 'het zal wel ergens onderin zitten', dacht ik. Ik werd al iets wanhopiger toen ik ook geen woordenboek vond onderin mijn tas en langzaam maar zeker werd het me duidelijk dat ik mijn woordenboek thuis had laten liggen.
Godzijdank was Andra mijn reddende engel met zowel een Nederlands-Engels als Engels-Nederlands woordenboek.
Het examen ging wel oké. De brief die we moesten schrijven is wat betreft conventies goed in elkaar gezet, aan originaliteit geen gebrek en ook alle punten die beschreven moesten worden zijn beschreven.
Grammaticaal gezien is mijn brief een grote hoop ellende.
Jammer dan.
Liefs je examenstress prinses Tess
(wow dat rijmt wel heel mooi)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten