Ik ben er weer!

Ja. Het is weer zover hoor. Ik doe de zoveelste wanhopige poging iets normaals op mijn scherm te laten verschijnen. 
Het is inmiddels een maand geleden dat mijn laatste blogpost online kwam en ik daar wil ik graag mijn excuses voor aanbieden (volgens mij doe ik dat iedere keer, maar dit keer meen ik het ook echt!).

Wat is er in de tussentijd allemaal gebeurd? Ik weet het zelf niet eens meer allemaal precies maar het recentste is denk ik het Nederlands examen waar ik ineens aan moest geloven. Ik was er mentaal gezien nog niet helemaal op voorbereid en een half uurtje voor het examen nam ik toch nog maar eens de briefconventies door. Want het schrijven van een brief was een van de examenonderdelen. Althans, in het examen zit standaard een schrijfopdracht en dat zou een brief zijn (of een artikel. En dat het een artikel zou kunnen zijn zet ik expres tussen haakjes want in het hele jaar hebben we slechts een maal een artikel geschreven maar verder hebben we er niets over gehoord). 
Dus ik deed nog even snel die conventies en tegelijkertijd keek ik om me heen naar alle stressende VMBO-leerlingen die in hun examenbundels leken te verdrinken en de conventies aan het stampen waren.

Ik wierp dus wel eventjes een blik op dat prachtige boek dat het hele jaar had liggen verstoffen in mijn kluisje en nu eindelijk kon shinen op een ranzige kantinetafel. Maar mijn voorspellende gave gaf al aan dat er geen enkele briefconventie in dat hele examen nodig zou zijn. 
Ik haalde mijn schouders op en om tien over een liet ik me meesleuren in de stroom van leerlingen die zich een weg baande door de gangen vol kinderen. Eenmaal bij lokaal 2.10 haalde ik mijn eten en drinken tevoorschijn (want een 'les' waarin gegeten en gedronken mag worden kan ik echt niet zomaar aan me voorbij laten gaan). Vervolgens griste ik drie pennen uit mijn etui. Want je weet maar nooit of je eerste pen misschien wel leeg is en de tweede kapot gaat! Daarnaast pakte ik ook nog mijn potlood en puntenslijper. Ik twijfelde over mijn schaar (stel je voor je hebt ineens een schaar nodig!) maar die stopte ik weer terug en in plaats daarvan pakte ik mijn gum en markeerstift. 

Die markeerstift is overigens niet per se handig hoor, maar die nam ik mee zodat het er in ieder geval uit zou zien alsof ik wist waarmee ik bezig was.
Met mijn handen vol spullen stapte ik het lokaal binnen. Mijn plaats was lekker achteraan, heerlijk, want dan kan je een beetje overzicht houden. Dat is natuurlijk nergens voor nodig (maar stel je voor het is wel nodig!). 
Ik legde alles netjes op mijn tafeltje en ik kwam erachter dat een enkel tafeltje echt te klein is voor al mijn pennen, gummen, potloden, puntenslijpers, scharen (onee die had ik niet mee), eten en drinken.
Tijdens de oefenexamens heb ik altijd aan een dubbele tafel gezeten. Dan kan je je spullen zo lekker uitspreiden en al je woordenboeken ergens neergooien zonder dat ze in het gangpad hoeven te liggen waar er mensen over gaan struikelen enzo.

Oja, dat was ook nog wel een dingetje. Ik had een woordenboek nodig (stel je voor je weet een woord niet!), maar thuis heb ik alleen zo'n driedelige Dikke van Dale, nou voordat je dat ding op school hebt gekregen ben je zes hernia's en vier ruggengraattransplantaties verder. 
Dus nadat ik een bezoek had gebracht aan de dokter (want dat moest ook nog op die ontzettend stressvolle examendag) ging ik nog even de stad in. Maar alle winkels (ja echt ALLE) winkels waren nog dicht. 
De Albert Heijn was gelukkig al wel open en dus trakteerde ik mezelf op eten want eten is altijd een goed idee. Nou, een hele schranspartij later kwam ik erachter dat de HEMA gelukkig wel open was.  De HEMA is echt zo'n winkel waar je alles kan vinden. Vooral aan het begin van het schooljaar is HEMA je beste vriend, want heb je geen geo, liniaal, rekenmachine, fiets, tas, agenda, ontbijt, fietslichtjes, oordopjes, chips, broek, bikini of make-up, dan kun je altijd terecht bij HEMA. 
Dus ik was daar en ik dacht 'ha, hier ga ik mijn Prisma woordenboek wel vinden!'. Maar nee.
De HEMA had geen Prisma woordenboek voor mij.
Nou jammer dan maar ik dwaalde nog wat rond en kocht een geo en fietslichtjes en een nieuwe mascara (want stel je voor ik had ineens mascara nodig!) en ook nog een zak tuinaarde en ging richting school.

Uiteindelijk was mijn mentor mijn reddende engel met een of ander ouderwets woordenboek (met zo'n donkerrode kaft enzo, zo'n woordenboek waarvan je verwacht dat het handgeschreven is en dat iedere eerste letter een heel kunstwerk is). 

Nou. Al mijn spullen pasten uiteindelijk net op dat kleine rottafeltje maar toen kwamen de examens. En die bestaan uit drie hele boekwerken! Zonder nietjes! Dus alles valt uit elkaar! En ik kon het nergens kwijt! En na de eerste zin die ik gelezen had, zat er geen volgorde meer in de boekjes omdat alle bladen los over mijn tafel, de grond, de vensterbank en de andere tafeltjes lagen! Verschrikkelijk dus!
Maar goed. 
Ik begon, zoals onze Nederlands lerares ons aangeraden had, met een aantal multepetsjois vragen om vervolgens te beginnen aan de schrijfopdracht ('want jongens, de schrijfopdracht is heel belangrijk, want die MOET af! Horen jullie dat, die MOET af!'). En ja hoor. Ik lachte me dood bij het zien van de schrijfopdracht. Een artikel, hoe kon het ook anders.
Het was wel een hele leuke opdracht. De opdracht luidde:
'Je bent met je klas naar een biologische zorgboerderij en met veel plezier denk je daar aan terug. In de aula zie je een briefje hangen met daarop een mededeling voor een schrijfwedstrijd! (Waarmee je overigens hele leuke prijzen kon winnen; een dagje quad rijden voor twee, twee kaartjes voor een monster truc race of een cadeaubon met een waarde van 30 euro! Wie wil dat nou niet?!) Je besluit mee te doen en schrijft over jouw ervaringen op de boerderij'. 
Nou dat was dus de opdracht en dan werden de punten genoemd die je in de tekst moest verwerken. En daarna stond er 'maar er een leuk verhaal van'.

Dat hadden ze beter niet als opdracht kunnen geven want zeg tegen mij dat ik een leuk verhaal moet schrijven (over een boerderij nog wel!) en je krijgt een heel boekwerk wat je in een jaar nog niet uitleest.
Een uur later was ik wel een beetje aan het einde van mijn verhaal (ik had vooral geen ruimte meer) en toen bedacht ik me 'goh, ik moet nog een heel examen en ik heb nog ongeveer een half uur'. Een half uur is misschien een beetje kort voor een examen, maar met mijn doorzettersmentaliteit ging het eigenlijk geweldig!
In het tempo van een roofvogel die naar een muis duikt, pende ik de hele uitwerkbijlage vol en met de vraag werden mijn rondjes om de antwoorden van de multepetsjois vragen lelijker.
Ook mijn handschrift ging er niet op vooruit en ik ben een beetje bang dat ze denken dat iemand anders mijn samenvatting heeft gemaakt, want de letters die ik daar op papier heb gezet lijken in de verste verte niet op het handschrift van het artikel.
Maar goed, ze moeten me maar geloven op mijn prachtig mooie blauwe kijkers want zeg nou eerlijk, ik ben toch absoluut geen type voor het plegen van fraude?!

Zo. Dit was het weer hoor. Ik ben blij om weer even terug te zijn op mijn eigen plekje internet.

Liefs Tess