Grappig. Gisteren schreef ik heel enthousiast over het Nederlands examen en over hoe leuk het wel niet was en etc. En hoewel ik niet heb gezegd dat ik het makkelijk vond (toch?), merkte een vriend heel terecht op dat hij een spelfout had ontdekt.
Een spelfout, dat kan natuurlijk gewoon. Want ik bedoel, ik ben ook maar een mens! En je weet het, fouten maken is menselijk. Hoe fataal ook, het gebeurd iedereen wel eens. Zo liet ik gister eten van mijn lepel vallen doordat ik zo vrolijk aan het vertellen was. Toen was mijn witte trui niet meer zo heel wit.
Nou, dat is dus ook een fout, want het ging verkeerd. Verkeerd, fout. Bijna hetzelfde.
Maar soms is een fout iets erger dan een lepel vol eten die niet netjes in je mond eindigt. In de tijd dat er nog videobanden bestonden waar je tv programma's op op kon nemen, heb ik bijvoorbeeld al de kinderfilmpjes van mijn broer en zus verwijderd. Echt niet expres hoor, niet dat je denkt 'wat is die Tess en sadistisch rotkind'. Ik wilde gewoon SpangaS opnemen, en per ongeluk zat toen die band er nog in.
Kijk dat is al stukken fataler, want nu kunnen we dus nooit meer kijken naar hoe lief mijn broer en zus wel niet waren. Van mij zaten er overigens geen filmpjes bij, want blijkbaar was ik niet interessant genoeg.
Hoewel ik wel een verschrikkelijk leuk kind was hoor!
Ken je trouwens dat je dan iets aan het doen bent en dat er even iets anders tussendoor komt en dat je je eerste activiteit gewoon compleet vergeet?
Dat had ik dus net. Ik was heel enthousiast aan het bloggen en eventjes bekeek ik een filmpje op YouTube en ineens is het een half uur later! Hoe kan dat zomaar?
Waarom blijft mijn hoofd niet gewoon belangrijke dingen onthouden zoals een blogpost maken? Dat is toch stukken belangrijker dan YouTube filmpjes kijken? Maar goed. Chaotisch als ik ben, doe ik teveel tegelijkertijd en vergeet ik de helft van wat ik aan het doen ben.
Is ook wel eens als ik mijn kamer aan het opruimen.
In mijn kamer heb ik namelijk een doos met spullen die eigenlijk niet echt een functie hebben ofzo, of die in ieder geval niet heel prominent in mijn kamer hoeven te staan, maar die ik ook niet weg kan gooien omdat ik er op een bepaalde manier toch waarde aan hecht. Nou, dan ben ik dus aan het opruimen (je kent het wel. In een veelste groot t-shirt en dan met heel hard muziek aan. O, en ik heb dan ook altijd iets als koekjes ofzo, want dan is het leuker omdat je tegelijkertijd kan eten) en dan stuit ik op die doos. En ik weet niet wat het is, maar mijn chaotische hoofd zendt dan een signaal uit.
Alle alarmbellen beginnen te rinkelen en ik MOET die doos dan pakken. Heel erg stom. Ik heb er oprecht geen controle over. Er is een drug en die zorgt ervoor dat je lichaam niks meer doet. Althans, wel ademen enzo, maar je ledematen doen simpelweg niet meer wat je wilt. Ze liggen daar maar stil. Je ligt daar dan maar een beetje hulpeloos. Nou zo voel ik me dan ook, alleen dan omgekeerd. Want ik lig niet hulpeloos en stil op de grond maar mijn armen zwiepen zichzelf naar voren en als Playmobil handjes, klemmen mijn vingers zich vast aan de deksel. Voor ik het weet is die doos open en moet alles er een voor een uit.
Heel stom is dat hoor, want zulke interessante spullen zitten er nou ook weer niet in. Gewoon dingen als een dolfijnenhorloge (ik droomde vannacht trouwens echt heel naar dat er zwembaden waren met allemaal gare vissen en enge sidderalen enzo en een enorm zwembad met een orka erin, en elke keer viel ik in dat bad met die orka. En die orka was ontzettend agressief en hij had een soort epilepsie ofzo, want hij bewoog echt veel en onverwacht... Ja dat was mijn droom), olifanten beeldjes, knikkers, een rekenmethode die mijn tante meenam uit India (heel leuk, met een kuiken erop), een doosje met tanden die ik ooit laaaang geleden wisselde... Nou, dat soort dingen dus.
Vervolgens ben ik dan twee uur verder (want het zijn veeel spullen) en is mijn kamer nog steeds niet opgeruimd. Meestal gaan we dan eten en zo komt er niet zo veel van een opgeruimde kamer.
Su-per onhandig.
Was dit het weer? Dit was het weer. (slap einde)
Liefs Tess
Geen opmerkingen:
Een reactie posten